Ҳақиқати муқаддасшавӣ ҳам дар Аҳди Қадим ва ҳам дар Аҳди Ҷадид мавҷуд аст ва ин калима ҳамеша маънои ҷудошавӣ ё ҷудо карданиро дорад. Дар Аҳди Қадим ин калима аксар вақт барои чизҳо ва инчунин шахсон истифода мешавад. Дар Аҳди Ҷадид он қариб ҳамеша дар бораи шахсон истифода мешавад ва вақте ки ба имондоронедахл дорад, он ҳам маънои аввалия ва ҳам дуюмдараҷа дорад. Мушкилоти зиёде дар бораи муқаддасшавӣ ба миён омадаанд, зеро маънои дуюмдараҷаи он аз ҷониби баъзе масеҳиён ягона маънои он қарор дода шудааст.
Бисёриҳо боварӣ доранд, ки муқаддасшавӣ як равандест ки тавассути он имондорон торафт бештар муқаддас ва ба Худо писанд мешаванд, дар ҳоле ки маънои аввалияи он ин аст, ки бо амали Худо, имондорон барои Худо ҷудо карда шудаанд. Аз ин рӯ, онҳо афзоиши муқаддасӣ зарур мегардад. Ҳамин тариқ, шахси муқаддас (ё чиз) он аст, ки аз истифодаи оддӣ ҷудо карда шудааст, то моликияти Худо бошад ва барои истифода ва лаззати Ӯ бошад. Аз ин рӯ, муқаддасшавӣ муқобили беҳурматӣ ё наҷосатаст. Коҳин дар замони Ҳорун набояд «худро наҷис кунад… худро беҳурмат кунад» (Ибодат 21:4). Коҳинони рӯзи ҳазорсолаи оянда бояд «ба қавми Ман фарқи байни муқаддас ва беҳурматро таълим диҳанд» (Ҳизқиёл 44:23) - яъне чизи маъмулӣ ё олуда. Чизҳое, ки маъмулан истифода мешаванд, чизҳое мебошанд, ки олуда мешаванд. Майдони ҷамъиятии умумӣ як қитъаи замин (мисли боғ) аст, ки барои истифодаи омма кушода аст. Қоидаҳо бояд барои тоза нигоҳ доштани он таҳия карда шаванд, вагарна он ба зудӣ ба партовгоҳ табдил меёбад.
Дар маънои аввалия, ҳар як имондор барои Худо ҷудо карда шудааст. Ин як далели мутлақ аст. Мо метавонем онро ҳамчун муқаддасшавии мавқеӣтавсиф кунем. Дар маънои дуюмдараҷа, ҳар як имондор бояд барои Худо ҷудо карда шавад. Ин муқаддасшавии прогрессивӣаст. Муқаддасшавии мавқеии мо як далели объективӣ аст, дар ҳоле ки муқаддасшавии прогрессивии мо як таҷрибаи субъективӣ аст, ки ҳамеша бояд аз далели объективӣ пайравӣ ва ҷорӣ шавад. Агар мо иҷозат диҳем, ки таҷриба далелро хира ё сояафкан кунад, чизҳо дар зеҳни мо ҳамеша таҳриф мешаванд, чунон ки бисёриҳо мекунанд. Акнун биёед гуфтаҳои худро бо дидани се далел исбот кунем.
Фаҳмиши муқаддасшавӣ
- Чизҳои ғайризинда - қурбонгоҳҳо, ҳавз ва зарфҳо - дар зери Қонун муқаддас карда шуданд. Ин чизҳо наметавонистанд дар муқаддасӣ тағир ё афзоиш ёбанд. Аммо онҳо метавонистанд дар мавқеи ҷудогона ҷойгир карда шаванд, ки дар онҳо комилан ба хидмати Худо бахшида шуда буданд.
- Худованд Исои Масеҳ худаш «муқаддас карда шуда, ба ҷаҳон фиристода шуд» (Юҳанно 10:36). Ҳангоми тарк кардани ҷаҳон, Ӯ гуфт: «Ман худро муқаддас мекунам» (Юҳанно 17:19). Акнун, дар Ӯ ҳеҷ гуна тағироти субъективӣ, афзоиши муқаддасӣ - яъне муқаддасшавии прогрессивӣ вуҷуд надошт. Муқаддасии илоҳӣ ва мутлақ ҳамеша аз они Ӯ буд. Аммо Ӯ метавонист аз ҷониби Падар барои рисолати худ ҳамчун Ошкоркунанда ва Наҷотдиҳанда ҷудо карда шавад ва сипас ба ин ҷаҳон фиристода шавад. Инчунин, ҳангоми тарк кардани ин ҷаҳон барои баргаштан ба ҷаҳони ҷалоли Падар, Масеҳ метавонист худро дар як мавқеи нав ҳамчун намуна ва қудрати муқаддасшавии пайравони худ ҷудо кунад.
- Ба мо гуфта шудааст, ки «Худованд Худоро дар дилҳои худ муқаддас кунед» (1 Петрус 3:15). Дар ин ҷо низ, ягона маънои имконпазири муқаддас кардан ин аст ҷудо карда шудааст, мавқеъӣ. Мо бояд Худовандро дар дилҳои худ дар мавқеи беназире ҷудо кунем, ки дар он Ӯ бе рақиб сарафроз карда шавад.
- Ҳамин тариқ, мо аввал ҳақиқати тақдиси мутлақ ва мавқеъиро дорем, ки аз амали Худо ба мо тааллуқ дорад. Агар мо инро ба таври равшан набинем, мо дар бораи тақдиси амалӣ ва прогрессивӣ тасаввуроти ноқис ва таҳрифшуда пайдо хоҳем кард, зеро яке аз дигаре бармеояд. Тақдиси амалии интизории мо мувофиқи хислати тақдиси мавқеъии мост.
Тақдис дар Навиштаҳо
Тақдис бори аввал дар робита бо офариниш зикр шудааст, вақте ки Худо рӯзи ҳафтумро, ки дар он Ӯ истироҳат кард, тақдис кард (Ҳастӣ 2:3). Зикри дуюм бо наҷот алоқаманд аст, вақте ки Худо Исроилро аз Миср берун овард. Худо гуфт: «Ҳамаи нахустзодагонробарои Ман тақдис кунед» (Хуруҷ 13:2). Он нахустзодагоне, ки бо хун (дар Фисҳ) наҷот ёфта буданд, мавқеъӣ аз Худо ҷудо карда шуда буданд. Дар натиҷа, тарзи зиндагии хеле махсус ба онҳо, ё дурусттараш, ба левизодагон, ки баъдтар ба ҷои онҳо гузошта шуданд, мувофиқат кард (Ададҳо 3:45, 8:5-19).
Тасвир ё намунае, ки дар Хуруҷ дида мешавад, хеле омӯзанда аст. Дар боби 12, Исроил аз доварӣ бо хуни барраи Фисҳ паноҳ бурдааст, ки бахшиш ва сафедкуниро, ки ба воситаи Инҷил ба мо мерасад, пешгӯӣ мекунад. Дар боби 15, Исроил комилан аз Миср берун оварда шудааст, қудрати Фиръавн шикаста шудааст. Ин наҷотро тасвир мекунад. Ҳарду боб якҷоя наҷотро тасвир мекунанд. Сипас дар боби 13, мо тақдисро мегирем. Мардуме, ки бо хун сафед карда шудаанд, барои Худо ҷудо карда шудаанд, ва азбаски Ӯ онҳоро барои Худ талаб мекунад, Ӯ бо ҳар гуна даъвои рақиб мубориза хоҳад бурд. Худо даъвои Фиръавнро рад кард, қудрати Мисрро нобуд кард, халқи Худро наҷот дод ва онҳоро ба назди Худ овард. Тамоми таърихи баъдии онҳо бояд аз ин факт идора мешуд.
Дар ҳамаи ин, Худо хеле равшан нишон медиҳад, ки вақте Ӯ қасд дорад, ки одамонро баракат диҳад, Ӯ онҳоро барои Худ ҷудо мекунад, ба ҷои он ки ба онҳо иҷозат диҳад, ки оддӣ, олуда ва беҳурмат бошанд. Онҳо барои Худ тақдис карда шудаанд.
Инсон аз гуноҳ комилан беҳурмат шудааст. Ақли ӯ, дили ӯ, тамоми табиати ӯ бо ҳар гуна бадӣ фаро гирифта шудааст. Аз ин рӯ, агар файз худро барои ғолиб омадан ба ӯ муқаррар кунад, ӯ бояд комилан барои Худо аз ҷониби Худо - ҳама ё ҳеҷ чиз - ҷудо карда шавад.
Тақдиси мавқеъӣ барои имондорон
Аз ин рӯ, мо бояд ин факти бузургро дарк кунем, ки мо тақдис карда шудаем. Навиштаҳо дар ин бора хеле равшан ва дақиқанд. Қӯринтиён намунаи бузурги ин мебошанд. Аз ҳамаи масеҳиёни асри апостолӣ, ки дар Навиштаҳо зикр шудаанд, онҳо камтарин бо тақдиси амалӣ фарқ мекарданд. Рафтори онҳо ба танқиди зиёд дучор буд ва онҳо онро аз ҳавворӣ Павлус бо забони хеле равшан гирифтанд.
Бо вуҷуди ин, дар номаи аввали худ ба онҳо, ӯ онҳоро муқаддасон (тақдисшудагон) ҳамчун «дар Масеҳ Исо тақдисшудагон» меномад (1 Қӯринтиён 1:2). Баъдтар дар боби 6, пас аз зикри бисёре аз гуноҳҳое, ки ҷаҳони бутпарастро пур карда буданд, ӯ гуфт: «Ва баъзе аз шумо чунин буданд, аммо… шумо тақдис шудаед» (ояти 11). Ҳеҷ чиз аз ин равшантар буда наметавонад. Мо намешавем халқи тақдисшудаи Худо бо расидан ба як стандарти муайяни муқаддасии амалӣ. Мо ҳастем тақдисшудагони Худо ва аз ин сабаб, муқаддасӣ (тақдиси амалӣ) вазифаи мост. Агар мо бояд ба як сатҳи муқаддасӣ мерасидем, то тақдис шавем, ин мувофиқи принсипи қонун мебуд. Аммо Худо мувофиқи принсипи файз амал мекунад.
Чӣ тавр тақдиси мутлақ ба даст оварда мешавад
Тақдиси мутлақ ба мо ба ду тарз мерасад. Аввалан, он аз кори Масеҳ аст. «Мо ба воситаи қурбонии ҷисми Исои Масеҳ як бор барои ҳама тақдис шудаем» (Ибриён 10:10). «Исо низ, то ки халқро бо хуни Худаш тақдис кунад, берун аз дарвоза азоб кашид» (Ибриён 13:12). Бо имон овардан ба Ӯ, мо дар арзиши қурбонии Ӯ истодаем ва ба ин васила барои Худо ҳамон қадар комилан ҷудо карда шудаем, ки сафед карда шудаем.
Сониян, мо аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас тақдис карда мешавем. Павлус гуфт: «Худо аз ибтидо шуморо барои наҷот ба воситаи тақдиси Рӯҳулқудс ва имони ба ҳақиқат интихоб кардааст» (2 Таслӯникиён 2:13). Павлус инчунин навишт: «Интихобшудагон… ба воситаи тақдиси Рӯҳулқудс» (1 Петрус 1:2). Инҳо кори Рӯҳи Муқаддас дар дилҳои мо мебошанд, ки бо таваллуди нави Юҳанно 3:6 ба охир мерасанд: «он чи аз Рӯҳ таваллуд шудааст, рӯҳ аст». Сипас, минбаъд, вақте ки Инҷил бо имон қабул карда мешавад, Рӯҳи Муқаддас дар дохили имондор сокин мешавад ва ӯро то рӯзи наҷот мӯҳрмекунад. Бо ин
Павлус навишт: «Масеҳ Исо, ки аз ҷониби Худо барои мо… тақдис шудааст» (1 Қӯринтиён 1:30). Мо дар Ӯ ҷудо карда шудаем, зеро хуни Ӯ барои мо рехта шудааст. Инчунин, мо Рӯҳи Муқаддасро ҳамчун самараи кори Ӯ (Масеҳ) қабул кардаем. Аз ин рӯ, мо «ба исми Худованд Исо ва ба воситаи Рӯҳи Худои мо тақдис шудаем» (1 Қӯринтиён 6:11).
Тақдиси амалӣ
Вақте ки мо дар ҳақиқат мефаҳмем, ки мо комилан тақдис шудаем , пас мо барои иҷрои масъулиятҳои худ дар мавриди тақдиси амалӣ, ки ин масъулиятҳо ба тақдиси мутлақи мо асос ёфтаанд, омода мешавем. Яке аз дархостҳои Худованд барои худ ба Падар ин буд: «Онҳоро ба воситаи ҳақиқати Ту тақдис кун: Каломи Ту ҳақиқат аст» (Юҳанно 17:17). Аз ин рӯ, мо бояд Каломи Худоро бидонем ва бодиққат гӯш кунем, зеро ҳар қадаре ки мо онро дар ҳақиқат бештар донем, ҳамон қадар қудрати тақдискунандаи он дар ҳаёти мо зоҳир мешавад.
Павлус гуфт: «Ин иродаи Худост, яъне тақдиси шумо» (1 Таслӯникиён 4:3). Ин нишон медиҳад, ки тақдиси амалӣ ихтиёрӣ нест - чизе, ки бояд аз рӯи хоҳиши худ пайгирӣ ё пешгирӣ карда шавад. Ғайр аз ин, Худо худаш онро барои муқаддасон амалӣ мекунад ва он дар доираи худ ҳамаҷониба аст, чунон ки дар дуои Павлус барои таслӯникиён дида мешавад: «Худои сулҳу осоиштагӣ шуморо комилан тақдис кунад» (1 Таслӯникиён 5:23). Ҳама чиз дар бораи мо бояд зери ламси тақдискунандаи Худои сулҳу осоиштагӣ қарор гирад.
Нақши мо дар тақдиси амалӣ
Пас тарафи мо дар ин масъала вуҷуд дорад. Чораҳое ҳастанд, ки мо бояд барои пешбурди тақдиси амалии худ андешем. Мо бояд аз баъзе чизҳо худдорӣ кунем, аз гуноҳ дур шавед, то худро аз зарфҳои беҳурматӣ пок кунем — онҳое, ки хатои ҷиддӣ таълим медиҳанд. Танҳо он вақт мо зарфҳои «барои шараф» хоҳем буд, муқаддас ва мувофиқ (тайёр ва тасдиқшуда) барои истифодаи Устод» (2 Тимотиюс 2:16-21)
Корҳои тақдис ҳамин тавр пеш мераванд. Дар ҳақиқат, ин кори бузургест, ки Худованд бо Калисои Худ анҷом медиҳад, ҳадафи Ӯ «онро бо шустани об тақдис ва пок кардан аст. бо Калом» (Эфсӯсиён 5:26). Ин кори тақдис ва поксозӣ имрӯз дар ҳамаи он шахсоне, ки Калисои Ӯро ташкил медиҳанд - ҳамаи имондорон сурат мегирад.
Муқаддасӣ ва имондор
Вақте ки мо насиҳат мешавем муқаддас бошед дар Навиштаҳо, ин ҳамон чизест, ки насиҳат дода мешавад, ки (тадриҷан) тақдис шавад. Муқаддасӣ ва тақдис тарҷумаи як калимаи юнонӣ мебошанд. Ҳамин тавр муқаддасӣ ҳам мутлақ ва ҳам прогрессивӣ аст. Масалан, мо мехонем: «Бинобар ин, эй бародарони муқаддас, шарикони даъвати осмонӣ» (Ибриён 3:1). Инҳо на баъзе зоти олии масеҳиён буданд, ки дар муқаддасии амалӣ хеле пешрафта буданд, балки танҳо одамоне буданд, ки ҳамчун шарикони даъвати осмонӣ барои Худо ҷудо карда шуда буданд. Дар асл, Ибриён 5:11-14 нишон медиҳад, ки ин имондорон дар муқаддасии амалӣ тамоман пешрафта набуданд. Ғайр аз ин, дар Ибриён 12:14, онҳо насиҳат дода шуданд, ки «бо ҳама одамон сулҳ ва муқаддасиро пайравӣ кунанд». Аён аст, ки онҳо ин корро намекарданд. Инҳо муқаддас имондорон бояд муқаддасиро пайравӣ кунанд. Петрус ба мо ҳамин чизро мегӯяд, вақте ки дар 1 Петрус 1:15 ва 2:9 мегӯяд: «Бошед шумо муқаддас» ба ҳамон одамоне, ки ӯ мегӯяд: «Шумо ҳастед…миллати муқаддас».
Ҳамин тавр, азбаски мо ҳастем муқаддас, мо бояд бошем муқаддас. Муқаддасие, ки бояд моро рӯз ба рӯз тавсиф кунад, мувофиқи муқаддасиест, ки аз даъвати Худо ба мо тааллуқ дорад.
Аҳди Ҷадид аксар вақт имондоронро меномад муқаддасон. Ҳоло, муқаддас маъмулан ҳамчун шахси ниҳоят муқаддас фикр карда мешавад. Калисои католикии Рум муқаддасонро тавассути раванди тӯлонӣ месозад, ки ном дорад канонизатсия. Агар мо ба як католики румӣ мегуфтем, ки мо ба дидани муқаддасон меравем, онҳо фикр мекарданд, ки мо ба ягон зиёратгоҳи маҳаллӣ меравем, то аз он мурдаҳои канонизатсияшуда кӯмак гирем. Аммо а муқаддас шахси ғайриоддии худотарс нест, ки пас аз марг ҳақ дорад бо гало дар атрофи сараш тасвир ё тасвир карда шавад. А муқаддас имондори оддии оддӣ аст, ки бо хуни Худо ҷудо карда шудааст Масеҳ ва бо соҳиби Рӯҳи Муқаддас. Азбаски ҳар як имондори ҳақиқӣ муқаддас аст, ҳамаи мо масъулем, ки пайравӣ кунед муқаддасӣ. Шояд як сабаби боқӣ мондани идеяи католикии Рум дар он аст, ки он одамонро водор мекунад, ки муқаддасии шахсӣ ба онҳо дахл надорад, балки танҳо ба чанд нафари махсус дахл дорад. Он чанд нафари махсус метавонанд муқаддасиро пайравӣ кунанд, дар ҳоле ки боқимонда метавонанд дар ҷаҳон зиндагии осон дошта бошанд. Бигзор мо бодиққат нигоҳ доред Навиштаҳо фикр.
Асосноккунӣ ва тақдис
Мавқеъ (мутлақ) - тақдис ва асосноккунӣ якҷоя мешаванд. Дар 1 Қӯринтиён 6:11, ки дар он кори «ба исми Худованд Исо ва бо Рӯҳи Худои мо» мавриди назар аст, тақдис ҳатто пеш аз асосноккунӣ зикр шудааст. Қӯринтиён дар ҳамон замина ва бо ҳамон воситаҳое, ки сафед карда шуда буданд, пок ва барои Худо ҷудо карда шуда буданд - ва мо низ ҳамин тавр. Ҳоло, Навиштаҳо равшан аст, ки мо «бо имон сафед карда шудаем» (Румиён 5:1), аммо он дар бораи тақдис бо имон сухан намегӯяд. Аммо, ҳамон тавре ки мо медонем асосноккунӣ ибо верою, а не чувствами, так и мы знаем, что мы отделены для Бога верою, а не чувствами.
Бог объявляет нас оправданными как верующих в Иисуса и мы верим Ему. Он также объявляет нас освященными для Себя как верующих в Иисуса и снова мы верим Ему.Практическое освящение — это другой вопрос. Оно должно прогрессивно увеличиваться, пока мы находимся на этой земле. Мы должны “совершенствовать святость в страхе Божьем” (2 Коринфянам 7:1). Павел молился, чтобы фессалоникийцы были освящены “до пришествия Господа нашего Иисуса Христа” (1 Фессалоникийцам 3:13, 5:23). Практическая святость не отделена от веры, но говорить о святости по вере (как будто одна вера производит ее) — значит исключать нашу практическую христианскую жизнь которая не должна быть исполнена.
Практическое освящение представлено в Римлянам 6:22 как плод нашего освобождения от рабства греха. Более того, это “закон Духа жизни в Иисусе”, который освобождает нас “от закона греха и смерти” (Римлянам 8:2). Чем больше мы находимся под законом (контролем) Святого Духа, тем больше мы наслаждаемся свободой от контроля греха. Таким образом, ежедневный контроль Святого Духа в нашей жизни очень важен для истинного практического освящения.
Средства практического освящения
В Своей молитве за Своих Господь сказал: “Освяти их Твоей истиной; Твое Слово есть истина” (Иоанна 17:17). Святой Дух и Слово Божье всегда тесно связаны, как в творении (Бытие 1), в новом рождении (Иоанна 3), так и здесь в вопросе практического освящения. Поэтому мы можем говорить о святости Словом истины а также Духом. Мы также можем говорить о святости любовью согласно 1 Фессалоникийцам 3:12-13. Наши сердца утверждаются в святости по мере возрастания нашей любви.
Существует также святость через отделение от всего нечистого, соединенная с очищением от всякой скверны плоти и духа, как видно из 2 Коринфянам 6:14-7:1 и 2 Тимофею 2:16-22. Таким образом, святость практически производится в нас этими четырьмя практическими средствами, в дополнение к вере.
Цель освящения
Поскольку 1 Фессалоникийцам 5:23 говорит о том, что мы полностью освящены, некоторые утверждают, что имеют полную свободу от присутствия греха. Но, как мы видели, полностью относится к целому человеку — его духу, душе и телу. Бог не делает половинчатой работы. Его освящающее влияние достигает каждой части нас и продолжается до пришествия Господа. Когда Он придет, освящение всего человека будет завершено и совершенно, но не раньше.
Пока мы живем в этих телах, которые произошли от Адама, грех все еще будет в нас. Тем не менее, чем больше мы переживаем освящающую работу Бога, тем меньше мы подпадаем под власть греха. Нет оправдания верующему грешить, поскольку у него есть достаточная сила, чтобы сохранить его. Однако мы все грешим. Но мы должны все исповедовать это, если только наше понимание того, что такое грех, не сильно притуплено или если мы просто обманываем себя.
Нормальная и правильная христианская жизнь — это жизнь практической святости. Но те, кто наиболее свят, не хвастаются этим и не живут только для себя. Желание их жизни и тема их уст — ХРИСТОС.
