Ҷ.К.-и азиз,
Дар порчае, ки шумо ба он ишора мекунед, мо дар бораи принсипҳое мехонем, ки бар онҳое, ки дар Малакути Осмон ҳастанд, ҳукмронӣ мекунанд, яъне ин мавқеи ахлоқии мо ҳамчун имондорон дар ин ҷаҳон аст. Масъалаи гуноҳҳои мо дар ин ҷо нест; мо аллакай, ҳамчун имондорон, бахшида шудаем ва дар назди Худо дар тамоми адолати Масеҳ истодаем. Азбаски Худо пок аст, барои қадр кардани Ӯ, яъне барои дидани Ӯ, покии дил бояд бошад. Фикри дидани табиӣ дар ин ҷо нест, балки қадршиносӣ дар ҷони мо аз ҷалол ва ахлоқи аъло ва зебоии Худованди мубораки мост.
Вақте ки мо бо шахсияти Худованд машғул мешавем, мо аз ҷалол ба ҷалол табдил меёбем ва ба ин васила дили мо хислат ва сифатҳои аҷиби Ӯро бештар қадр мекунад ва ин дар дили мо тағирот ба вуҷуд меорад, то моро поктар гардонад.
Ҳоло далели он, ки кас гуноҳ ва нокомиро эътироф мекунад, нишонаи хеле рӯҳбаландкунандаи виҷдони ҳассос аст. Мо набояд бо нокомӣ машғул шавем, балки пас аз эътирофи он, бо Марди пурҷалоле машғул шавем, ки дар ин ҷаҳон барои ҷалоли Худо зиндагӣ кардааст ва ҳоло ба мо қудрат додааст, ки чунин зиндагӣ кунем, ҳамчун онҳое, ки
ҷисми гӯштро канда партофта… бо Ӯ дар таъмид дафн шуда… бо Ӯ ба воситаи имони кори Худо эҳё шуда… (Қӯлассиён 2:11-12).
Пас, агар шумо бо Масеҳ эҳё шуда бошед, чизҳои болоро ҷӯед, ки дар он ҷо Масеҳ дар дасти рости Худо нишастааст… (Қӯлассиён 3:1).
Бо ин роҳ мо дили пок, яъне дили тақсимнашуда хоҳем дошт. Умеди омадани Ӯ низ ба мо таъсири поккунанда дорад
ҳамчунон ки Ӯ пок аст (1 Юҳанно 3:3).
Бо муҳаббати гарм дар Худованди мо Исо,
ҶАП
