Таъқиб имрӯз ЧАРО?
Аз бисёр гузоришҳо дар ҳар рӯз аз ҷониби «Садои шаҳидон»: Додгоҳи таҷдиди назар ҳукми 11-солаи як мӯъмини Осиёи Ҷанубу Шарқиро, ки пастори калисои аз ҷониби ҳукумати миллӣ манъшуда буд, тасдиқ кард. Мусаллаҳон дар як калисои Африқои Ғарбӣ, ки дар як деҳаи хурд ҷойгир буд, оташ кушоданд. Шаш нафар кушта шуданд. Чанд нафари дигар сахт маҷрӯҳ шуданд ва бино оташ гирифт. Як мубаддали Африқои Шарқӣ ба масеҳият ба таври оммавӣ латукӯб карда шуд, ҳамчун ҷазо барои қабули «дини бегона». Ӯ 40 зарбаи қамчин гирифт, дар ҳоле ки тамошобинон ӯро масхара мекарданд. Мо имрӯз таъқиби мӯъминонро дар саросари ҷаҳон мебинем – дар бисёр ҷойҳо зӯроварона, аммо дар ҳар кишвар мавҷуд аст. Дар ҳоле ки ман наметавонам ба азобҳои воқеии бисёриҳо дуруст ворид шавам, аз Навиштаҳо ман метавонам баъзе сабабҳои паси зулми масеҳиёнро дарк кунам.
Ҷанги таърихӣ
Худованд Исо ба пайравонаш гуфт: «Суханеро, ки ба шумо гуфтам, дар ёд доред: ғулом аз оғои худ бузургтар нест. Агар онҳо Маро таъқиб карда бошанд, шуморо низ таъқиб хоҳанд кард» (Юҳанно 15:20 KJV) ва «Хушо шумо, вақте ки мардум шуморо таҳқир кунанд ва таъқиб кунанд ва барои Ман ҳама гуна бадиро бар зидди шумо дурӯғ гӯянд» (Матто 5:11).
Чаро чунин нафрат ба Худованди мубораки мо нигаронида шуда буд? Чунон ки дар Боғи Адан пешгӯӣ шуда буд, аз аввал байни насли зан (Худованд Исо) ва мор (ки Иблис аст; Шайтон) душманӣ вуҷуд дошт (Ҳастӣ 3:15). Иблис ба Худованд дар рӯи замин ҳам шахсан ва ҳам тавассути одамони шарир ҳамла кард (Луқо 4:2-13; Матто 26:4; Юҳанно 10:31; Аъмол 2:23). Душмани ашаддии Худо, ки дар ҳамлаҳои худ бар зидди Худованд Исо муваффақ нашуда буд, ҳамлаҳои худро ба фарзандони Худо – бадани Худованд дар рӯи замин идома медиҳад. Ин дар изҳороти Масеҳи ҷалолдор ба Шоул, марде, ки калисои ибтидоиро сахт таъқиб мекард, комилан равшан карда шуд: «Ман Исо ҳастам, ки ту таъқиб мекунӣ» (Аъмол 9:4-5).
Оё шумо аз сабаби номи Худованд Худои мо азоб мекашед? Шумо танҳо нестед – ин дар тӯли 4000 соли охир рух дода истодааст. Мо ташвиқ карда мешавем, ки «Шодӣ кунед ва хеле шод бошед: зеро мукофоти шумо дар осмон бузург аст: зеро онҳо пайғамбаронеро, ки пеш аз шумо буданд, таъқиб карданд» (Матто 5:12).
Мо мебинем, ки Шайтон ба Худованд Исои Масеҳ бо таъқиби бадани Ӯ ҳамла мекунад – ва мо, ҳамчун мӯъминон, бадани Ӯ ҳастем (Эфсӯсиён 5:30). Петрус суханони умеди Худованди моро барои онҳое, ки барои номи Ӯ азоб мекашанд, такрор мекунад ва тавсия медиҳад, ки таъқибшудагон «шодӣ кунанд, зеро шумо шарикони азобҳои Масеҳ ҳастед; то ки вақте ҷалоли Ӯ ошкор шавад, шумо низ бо шодии зиёд шод бошед» (1 Петрус 4:13).
Наҷотнаёфтагон бар зидди мӯъмин
«Аммо чунон ки он вақт, он ки аз рӯи ҷисм таваллуд шуда буд, он ки аз рӯи Рӯҳ таваллуд шуда буд, таъқиб мекард, ҳамин тавр ҳоло ҳам ҳаст» (Ғалотиён 4:29). Байни онҳое, ки ба Худованд тааллуқ доранд ва онҳое, ки аз ҷониби Шайтон идора мешаванд, ҷанги рӯҳонӣ вуҷуд дорад (Эфсӯсиён 6:12). Дар ниҳоят, ҳар касе, ки ба Писари Худо мӯъмини ҳақиқӣ нест, фарзанди Иблис аст ва фармонҳои ӯро иҷро хоҳад кард. Худованд Исо ин муносибатро бо гуфтан тасдиқ кард: «Шумо аз падари худ Иблис ҳастед, ва хоҳишҳои падари худро иҷро хоҳед кард. Ӯ аз аввал қотиле буд» (Юҳанно 8:44). Аз аввалин таърих Қобил, кофир, Ҳобил, марди имонро кушт.
Ғайр аз ин, ҳамчун масеҳиён мо аз онҳое, ки дар ҷаҳон ҳастанд, фарқ мекунем ва зиндагии мо наметавонад инро нишон надиҳад. Агар на дар сухан ё амал (ки дар баъзе кишварҳо бояд бодиққат ҳифз карда шавад), пас он дар сулҳе, ки мо дорем ва аз ҳама фаҳмиш болотар аст, дида хоҳад шуд (Филиппиён 4:7). Дарк кардани он ки бояд фарқияте вуҷуд дошта бошад, зеро «чи муоширате дорад адолат бо беадолатӣ, чи муоширате дорад нур бо торикӣ ё чи ҳиссае дорад он ки имон дорад бо кофир?» (2 Қӯринтиён 6:14-15), ҷаҳон вокуниш нишон хоҳад дод: «Бале, ва ҳамаи онҳое, ки дар Масеҳ Исо ба таври худотарсона зиндагӣ кардан мехоҳанд, таъқиб хоҳанд шуд» (2 Тимотиюс 3:12).
Фарзандони Иблис, онҳое, ки «аз поён» ҳастанд (Юҳанно 8:23), фарзандони Худоро таъқиб хоҳанд кард. Хушбахтона, ҳамлаҳои онҳо ҳеҷ гоҳ наметавонанд моро аз Муҳаббати Абадӣ ҷудо кунанд – ва онҳо метавонанд баъзе масеҳиёнро мустақиман ба ҳузури Худованд биёранд. Павлус, ки аз дасти ҳам яҳудиёни беимон ва ҳам ғайрияҳудиён бисёр азоб кашид, метавонист бигӯяд: «Кӣ моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо хоҳад кард? Оё мусибат, ё изтироб, ё таъқиб, ё хатар, ё шамшер? Зеро ман мутмаин ҳастам, ки на марг, на ҳаёт, на фариштагон, на ҳукуматҳо, на қудратҳо, на ҳеҷ махлуқи дигар, наметавонад моро аз муҳаббати Худо, ки дар Масеҳ Исо Худованди мост, ҷудо кунад» (Румиён 8:35-39).
Барои паҳн кардани Инҷил
«Ва дар он вақт таъқиби бузурге бар зидди калисое, ки дар Ерусалим буд, ба амал омад; ва ҳамаи онҳо дар тамоми минтақаҳои Яҳудо ва Сомария пароканда шуданд... Аз ин рӯ, онҳое, ки пароканда шуда буданд, ба ҳар ҷо рафта, каломро мавъиза мекарданд» (Аъмол 8:1,4). Калисои Худои зинда, ба назар мерасад, дар хокҳои душманона беҳтар нашъунамо мекунад. Дар ҷое ки таъқиб вуҷуд дорад, мӯъминон воқеан медонанд, ки ба чӣ бовар доранд ва чаро ба он бовар доранд! Ва вақте ки баъзеҳо ҳис мекунанд, ки онҳо бояд хонаҳои худро барои бехатарӣ тарк кунанд, ин ба воситаи паҳн кардани Инҷил аз ҷониби масеҳиёне мегардад, ки дар эътиқод ва фаҳмиши библиявии худ устувор ҳастанд.
Новобаста аз он ки таъқиб пассив ё зӯроварона бошад, парокандашудагон метавонанд барои дигарон – барои гумшудагон, барои мӯъминони қавӣ ва барои онҳое, ки бояд роҳҳои Худовандро комилтар омӯзанд – баракати воқеӣ бошанд, чунон ки Акила ва Прискила намунаи он мебошанд. Мо мехонем: «Баъд аз ин чизҳо Павлус аз Афина рафт ва ба Қӯринт омад, ва як яҳудиеро бо номи Акила, ки дар Понтус таваллуд шуда буд, ки ба наздикӣ аз Италия омада буд, бо занаш Прискила ёфт; (зеро Клавдий ба ҳамаи яҳудиён фармон дода буд, ки аз Рум раванд:) ва ба назди онҳо омад. Ва азбаски ӯ аз ҳамон ҳунар буд, бо онҳо монд» (Аъмол 18:1-3). «Ва ӯ [Аполлос] дар куништ бо ҷасорат сухан гуфтан гирифт: вақте ки Акила ва Прискила ӯро шуниданд, ӯро ба назди худ гирифтанд ва роҳи Худоро ба ӯ комилтар шарҳ доданд» (Аъмол 18:26).
Барои наздиктар кардани мо ба Худованд
«Бале, бешубҳа, ва ман ҳама чизро барои аълои дониши Масеҳ Исо Худованди худ талафот меҳисобам: ки барои Ӯ ман талафоти ҳама чизро кашидаам, ва онҳоро танҳо ахлот меҳисобам, то ки Масеҳро ба даст орам, ва дар Ӯ ёфт шавам, на доштани адолати худам, ки аз қонун аст, балки он чизе, ки тавассути имони Масеҳ аст, адолате, ки аз Худо бо имон аст: То ки Ӯро бишносам, ва қудрати эҳёи Ӯро, ва шарикии азобҳои Ӯро, ки ба марги Ӯ мувофиқ карда шудаам» (Филиппиён 3:8-10).
Шоул таъқибкунанда Павлуси таъқибшуда шуд. Ӯ на танҳо ҷои эҳтиромии худро дар яҳудӣ тарк кард, балки баъзан моликияти худро аз даст дод ва қариб ҷони худро ҳангоми аз ҷойҳои гуногун ронда шудан. Аз Димишқ бо кӯмаки шогирдон, ки ӯро шабона гирифта, аз девор дар сабад фуроварданд (Аъмол 9:25) – ӯ медонист, ки ба кӣ такя карда метавонад. Ҳатто вақте ки ҳама ӯро тарк карданд, Павлус ҳанӯз метавонист бигӯяд: «Бо вуҷуди ин Худованд бо ман истод ва маро қавӣ гардонд; то ки ба воситаи ман мавъиза комилан маълум шавад, ва ҳамаи ғайрияҳудиён бишнаванд: ва ман аз даҳони шер наҷот ёфтам» (2 Тимотиюс 4:17).
Таъқиб метавонад моро ба муносибати наздиктар бо Наҷотдиҳанда ва вобастагии бештар ба Худованди мубораки мо, Нигоҳдоранда, биёрад. «Аз ин рӯ, ман аз заъфҳо, аз таҳқирҳо, аз заруриятҳо, аз таъқибҳо, аз изтиробҳо барои Масеҳ лаззат мебарам: зеро вақте ки ман заиф ҳастам, он гоҳ ман қавӣ ҳастам» (2 Қӯринтиён 12:10).
Барои озмудани имони мо
«То ки мо худамон дар калисоҳои Худо аз сабри шумо ва имони шумо дар ҳамаи таъқибҳо ва мусибатҳое, ки шумо таҳаммул мекунед, фахр кунем: ки ин нишонаи равшани доварии одилонаи Худост, то ки шумо сазовори Малакути Худо дониста шавед, ки барои он шумо низ азоб мекашед» (2 Таслӯникиён 1:4-5). Таъқиб метавонад моро озмояд, то бубинад, ки имон ва эътимоди мо ба Худованд Исо воқеӣ аст ё на. Павлус аз он ки калисои Таслӯникиён дар зери озмоишҳои худ хуб истодагарӣ мекард, хеле шод буд. Ӯ медид, ки имони онҳо устувор аст, аз ин рӯ ӯ метавонист аз устувории имони онҳо фахр кунад, зеро медонист, ки ин Худоро писанд аст.
Мо аз чӣ гуна матонат [хислат] ҳастем? Баъзан мо намедонем, то даме ки озмоишҳо ва таъқибҳо фаро мерасанд. Бигзор Худованд моро нигоҳ дорад ва моро аз озмоиш гузаронад ва ба ин васила Онро, ки барои мо азоб кашид, ҷалол диҳад: «То ки озмоиши имони шумо, ки аз тиллои нобудшаванда хеле қиматбаҳотар аст, ҳарчанд бо оташ озмуда шавад, метавонад дар зоҳир шудани Исои Масеҳ ба ситоиш ва шараф ва ҷалол ёфт шавад» (1 Петрус 1:7).
Барои ба даст овардани ҷалол ва тоҷ
«Ва агар фарзандон, пас ворисон; ворисони Худо, ва ҳамворисон бо Масеҳ; агар мо бо Ӯ азоб кашем, то ки мо низ якҷоя ҷалол ёбем» (Румиён 8:17). Пеш аз баландӣ бояд фурӯтанӣ бошад (Матто 23:12). Худованд Исо намунаи комили ин буд (Филиппиён 2:5-11). Пеш аз ҷалол ва тоҷи худ, Ӯ шарми салибро бардошт. Павлус дарк кард, ки шиносоӣ бо Масеҳи фурӯтан дар азоб кашидан барои Номи Ӯ тоҷи адолатро дар иртибот бо Масеҳи пирӯз хоҳад овард. Ӯ инро барои худ гуфт ва Тимотиюсро дар роҳи шабеҳ ташвиқ кард: «Аммо ту дар ҳама чиз ҳушёр бош, азобҳоро таҳаммул кун, кори башоратдиҳандаро иҷро кун, хизмати худро комилан исбот кун. Зеро ман ҳоло барои қурбонӣ шудан омодаам, ва вақти рафтани ман наздик аст. Ман ҷанги хубро ҷангидам, роҳи худро ба итмом расонидам, имонро нигоҳ доштам: аз ин пас барои ман тоҷи адолат гузошта шудааст, ки Худованд, довари одилона, онро дар он рӯз ба ман хоҳад дод: ва на танҳо ба ман, балки ба ҳамаи онҳое низ, ки зоҳир шудани Ӯро дӯст медоранд» (2 Тимотиюс 4:5-8).
Шиносоӣ бо Масеҳи фурӯтан арзише хоҳад дошт, эҳтимолан арзиши гарон, чунон ки шаҳодати Павлус намунаи он аст. Аммо ӯ метавонист бигӯяд: «Зеро ман ҳисоб мекунам, ки азобҳои ин замони ҳозира сазовори муқоиса бо ҷалоле, ки дар мо ошкор хоҳад шуд, нестанд» (Румиён 8:18).
Фикрҳои хулосавӣ
Эҳтимолан танҳо чанд нафар аз хонандагони ин маҷалла метавонанд воқеан бо дигарон, ки таъқиб мекашанд, ҳамдардӣ кунанд. Ва шояд замоне фаро расад, ки масеҳиён дар ҷойҳои бештар бо душманиҳои бештар бар зидди худ рӯ ба рӯ шаванд. Ҷаҳон ба ҷои ториктар табдил меёбад ва вақте ки Ситораи Субҳ (Худованди мо Исои Масеҳ, Ваҳй 22:16) бармегардад, ториктар хоҳад шуд. Оҳ, ки мо ҳама дар Худованд тавассути Навиштаҳо қавӣ гардем. «Барои он [инҷил] ман низ ин чизҳоро азоб мекашам: аммо ман шарм намедорам: зеро ман медонам, ки ба кӣ имон овардаам, ва мутмаин ҳастам, ки Ӯ қодир аст он чиро, ки ман ба Ӯ супурдаам, то он рӯз нигоҳ дорад» (2 Тимотиюс 1:12).
