Сабабҳои дуруст, сабабҳои нодуруст

АНГЕЗАҲОИ ДУРУСТ Шогирдони ҳақиқиро муайян кунед – АНГЕЗАҲОИ НОДУРУСТ Накунед

Аз худ ростқавлона ин саволро пурсед: «Оё ман шогирди ҳақиқии Худованд Исои Масеҳ ҳастам?» Як қатор ангезаҳо барои шогирди Ӯ будан вуҷуд доранд ва нишонаҳои як пайрави самимӣ аз шахсоне, ки шӯҳратпарастӣ доранд ва дар ниҳоят ба рӯҳи ноумедӣ мебарад, хеле фарқ мекунанд. Оё шумо ҳоло аз роҳ рафтан бо Худованд лаззат мебаред, ё танҳо бо ноумедӣ рӯ ба рӯ ҳастед?

Ангезаҳои дуруст

Баъзе хислатҳои муҳим дар як пайрави ҳақиқӣ, ки ангезаҳои дуруст дорад, дида мешаванд:

Ба Ӯ ҳамчун Касе, ки аввал моро дӯст дошт, ҷалбшавӣ хоҳад буд (1 Юҳанно 4:19). Идомаи муошират бо Ӯ хоҳад буд, ки аз он бармеояд, ки Худованд Исои Масеҳ барои ҳар яки мо азиз аст (1 Петрус 2:7). Пайравӣ аз таълимот ва аҳкоми Ӯ аз сабаби муҳаббати мо ба Ӯ (Юҳанно 14:15) ва аз сабаби он ки мо бовар дорем, ки Ӯ Роҳ, Ҳақиқат ва Ҳаёт аст (Юҳанно 14:6) хоҳад буд. Вақте ки ба тарк кардани Ӯ ва пайравӣ аз чизе ё каси дигар васваса мешавем, дарк хоҳем кард, ки мо лангар дорем: «Ба назди кӣ равем? Ту суханони ҳаёти ҷовидонӣ дорӣ» (ба Юҳанно 6:66-68 KJV нигаред).

Инҳо хусусиятҳои шогирди ҳақиқӣ, пайрави меҳрубони Исои Масеҳ, Худованди мо мебошанд.

Ангезаҳои нодуруст

Барои рафтори «масеҳӣ» будан ангезаҳои нодурусти зиёде мавҷуданд. Шахс метавонад аз паи Исои Масеҳ бошад, то он чизеро, ки фикр мекунад, ба даст орад: оилаи махсус (оилаи Худо), кори «обрӯманд» (масалан, вазифа дар калисои маҳаллӣ), беҳбуди саломатӣ ё ба даст овардани сарват. Ин ангезаҳои номуносиб, ки ҳатто дар замони Худованд намоён буданд, дар тӯли таърихи Калисо шогирдони бардурӯғро ба вуҷуд овардаанд. Бисёре аз онҳое, ки аз паи Исои Масеҳ мерафтанд, мехостанд Ӯро подшоҳ кунанд – на аз сабаби азиз будани Ӯ, балки аз он чизе, ки фикр мекарданд, аз Ӯ ба даст оварда метавонанд (ба Юҳанно 2:23-25, 6:14-15 нигаред).

Яҳудои Исқарютро ба назар гиред. Ангезаи ӯ барои пайравӣ аз Устод чӣ буд? Оё пул буд? Ӯ дузде буд, ки ҳамёнро нигоҳ медошт ва аз он чизе, ки дар дохилаш буд, истифода мебурд (Юҳанно 12:6). Ё қудрат ва шӯҳратро меҷуст? Яҳудо, ба ҳар ҳол, дар қатори дувоздаҳ шогирди Худованд буд, ки барои мавъиза, шифо додани бемориҳо ва рондани девҳо фиристода шуда буданд (Марқӯс 3:14-15). Ангезаҳои ӯ ҳар чӣ бошанд ҳам, мо метавонем бо итминон бигӯем, ки Яҳудо шогирди ҳақиқии Худованди мо Исои Масеҳ набуд. Касе, ки дилро медонад, дар бораи ин фиребгар изҳороти маҳкумкунанда кард: «Аммо баъзе аз шумо ҳастанд, ки имон надоранд». Исо аз аввал медонист, ки кӣ имон надорад ва кӣ Ӯро хиёнат мекунад (Юҳанно 6:64).

Яке аз Дувоздаҳ ва дигарон дар калисои ибтидоӣ изҳор доштанд, ки Худоро мешиносанд, аммо дар аъмоли худ Ӯро инкор карданд –

нафратовар [зишт] буданд, ва нофармон, ва барои ҳар кори нек, радшуда [беарзиш] (Титус 1:16). Оё имрӯз фарқ дорад? Албатта не! «Масеҳиён» ҳастанд, ки фикр мекунанд шогирдони Худованд Исои Масеҳ ҳастанд, аммо ниятҳои ошкори онҳо баръакс нишон медиҳанд.

Онҳоеро, ки аз «инҷили шукуфоӣ» пайравӣ мекунанд – теологияи «бовар кун/қабул кун» – ба назар гиред. Аз чунин паём бояд тарсид, зеро ин инҷили ба истилоҳ танҳо як воситаи расидан ба ҳадаф аст: ба даст овардани баракатҳои саломатӣ ва молҳои моддӣ. Ин таълимот шахсро аз Худованд гардонидани Ӯ ва аз мавзӯи муҳаббати худ будан бозмедорад, зеро Ӯ танҳо воситаи шукуфоӣ мегардад. Шогирди ин фалсафа будан метавонад имрӯз мукофотҳои даркшудаи худро дошта бошад, чунон ки дар замони Хуруҷ дошт, тавре ки дар Забур 106:14-15 қайд шудааст: Он гоҳ исроилиён

дар биёбон аз ҳад зиёд шаҳват карданд, ва Худоро дар биёбон озмуданд, ва Ӯ хоҳиши онҳоро ба онҳо дод; аммо ба ҷони онҳо лоғарӣ фиристод. Ҳар касе, ки аз шахс ва таълимоти Масеҳ барои он чизе, ки ӯ метавонад «аз он ба даст орад» пайравӣ мекунад, бешубҳа шогирди ҳақиқӣ нест; ӯ аз ҷиҳати рӯҳонӣ гурусна аст.

Роҳҳои дигаре низ ҳастанд, ки касе метавонад дар роҳи масеҳӣ пайравӣ кунад ва шогирди ҳақиқии Худованд Исо набошад. Инҳо чанд ангезаи имконпазир аз бисёриҳо ҳастанд:

Ин барои писанд омадан ба волидон, дӯстон ё ҳамкорон анҷом дода мешавад.
Ин ба одат табдил ёфтааст.
Он шабакаи иҷтимоӣ ва ҳисси мансубиятро таъмин мекунад.
Он каме обрӯ пешниҳод мекунад.

Мулоҳизаи ҷиддӣ

Ҳар чӣ қасди касе дар пайравӣ аз Масеҳ бошад, агар он аз ҷалби пок ба шахс, кор ва таълимоти Худованд Исо набошад, ин ангезаи бардурӯғ аст. Он мард ё зан, писар ё духтар шогирди ҳақиқӣ нест.

Худованд Исо як қатор талаботро барои шогирдии ҳақиқӣ ва қаноатбахш муқаррар кард:

«Агар касе назди Ман ояд, ва падару модар, зан ва фарзандон, ва бародарон ва хоҳарон, балки ҷони худро низ нафрат накунад, шогирди Ман буда наметавонад» (Луқо 14:26). Барои фаҳмидани ин изҳорот маънои калимаи юноние, ки «нафрат» тарҷума шудааст, бояд тафтиш карда шавад. Калимаи аслии юнонӣ miseoаст, ки маънои «камтар дӯст доштан»-ро дорад (Strong’s Exhaustive Concordance of the Bible). Аз ин рӯ, Худованди мо мегӯяд, ки ҳар касе, ки аз Ӯ пайравӣ мекунад, ба тарзи ҳаёти масеҳӣ ӯҳдадор мешавад, бояд Ӯро бештар аз оила ва дӯстон, ва ҳатто худи ҳаёт дӯст дорад. Робитаҳои табиӣ набояд ба садоқати мутлақ ба Наҷотдиҳанда ва Худованди мо монеъ шаванд ё таъсир расонанд.
«Ва ҳар кӣ салиби худро барнадорад, ва аз паи Ман наояд, шогирди Ман буда наметавонад» (ояти 27). Шояд дар ин ҷаҳон пайравӣ аз Масеҳи радшуда осон набошад, аммо доштани Ӯ ҳамчун шодии ҷони мо арзанда аст. Ҳама чизҳои дигар, аз ҷумла душворӣ ва талафоти моддӣ, метавонанд барои ҷалоли Ӯ таҳаммул карда шаванд.
«Ҳамин тавр, ҳар кӣ аз шумо ҳамаи он чиро, ки дорад, тарк накунад, шогирди Ман буда наметавонад» (ояти 33). Худованд Исо сазовори он аст, ва бояд дошта бошад, ки дар дилҳои мо ҷои аввалро ишғол кунад. Сарвати моддӣ метавонад монеаи бузурге барои ангезаи тақсимнашуда бошад (ба Матто 19:16-23 нигаред).
«Он гоҳ Исо ба он яҳудиёне, ки ба Ӯ имон оварда буданд, гуфт: Агар шумо дар каломи Ман бимонед, он гоҳ шумо дар ҳақиқат шогирдони Ман ҳастед; ва шумо ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:31-32). Идома нишонаи шогирди ҳақиқӣ аст. Дар куҷое ки ин дар ҳаёти касе дида намешавад, наҷоти он шахс ҳатто метавонад зери суол қарор гирад – «Оё ин табдили воқеӣ буд ё танҳо як изҳороти холӣ?» Аммо бояд қайд кард, ки як масеҳии ҳақиқӣ наметавонад наҷоти худро аз даст диҳад (Юҳанно 10:28-30; Румиён 8:28-39).
Аммо чӣ тавр одамон метавонанд бифаҳманд, ки касе имондор аст? Китоби Муқаддас мегӯяд, ки онҳо моро аз рӯи меваҳои мо доварӣ мекунанд (Матто 7:15-23). Дар куҷое ки дар ҳаёти шахс мева нест, он шахс бояд худро дар иқрори фурӯтанӣ тафтиш кунад, ё ба сӯи шогирдии барқароршуда ё ба наҷот тавассути тавба ва қабул кардани Исои Масеҳ ҳамчун Худованд.

Санҷиши дил

Биёед лаҳзае худро тафтиш кунем, ангезаҳои худро барои шогирди Худованд Исо будан санҷем. Оё мо дорем:

Пайвастагии воқеӣ ба шахси Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо барои он ки Ӯ дар худ кист? Ин сабаби рақами як барои ҳама ва ҳар як амали зерин хоҳад буд.
Муоширати доимӣ бо Ӯ дар дуо, ҳамроҳ бо омӯзиши шахсӣ ва гурӯҳии Китоби Муқаддас?
Хоҳиш, омодагӣ ва ҷасорат барои иҷрои иродаи Ӯ?
Ҷустуҷӯи роҳнамоӣ аз боло, ҳар рӯз ва амалро ба Ӯ супурдан? Аксари роҳнамоӣ барои зиндагии хушбахтонаи масеҳӣ аз вақтҳои ҳаррӯзаи дуо ва омӯзиши Китоби Муқаддас пайдо хоҳад шуд.
Тарзи зиндагӣ, ки ба Худованд Исои Масеҳ ҷалол меорад? Ин натиҷаи худкор хоҳад буд, вақте ки бо иҷрои дигар чизҳои дар боло номбаршуда тавассути қудрати Ӯ машғул мешавем.

Оҳ, кош мо дар ҳақиқат пайравони ҳақиқӣ бошем!

Таҷрибаи шахсӣ

Вақте ки ман кӯдаки хурдсол будам, ба назди Наҷотдиҳанда омадам, то он чизеро, ки аз Ӯ ба даст оварда метавонистам. Ӯ «наҷотдиҳандаи ман аз дӯзах» буд! Дар он вақт Ӯ Наҷотдиҳандаи ман шуд, аммо ман то муддате баъд шогирди бовиҷдон нашудам. Хушбахтона, дар тӯли солҳо Ӯ барои ман азиз шудааст. Ман ҳоло медонам, ки Ӯро дӯст медорам ва мекӯшам, ки аз паи Ӯ бошам, зеро Ӯ кист. Кош Худованд Исои Масеҳ ва ҳамаи он чизе, ки Ӯ кардааст, доимо сабаби муҳаббати ман ба Ӯ бошад. Хоҳиши ман ин аст, ки Ӯ ҷалби дили шумо низ бошад – шогирди самимӣ будани Касе, ки «комилан зебост» (Суруди Сурудҳо 5:16). Он гоҳ Ӯ худаш ангезаи риояи таълимоти Ӯ ва пайравӣ аз тамоми таълимоти Масеҳ, ки дар тамоми Навиштаҳо сабт шудааст, хоҳад буд.

Як ташвиқи ниҳоӣ барои шогирди Худованд Исо мустақиман аз Каломи Худо меояд. Китоби Муқаддас ба ҳар яки мо алоҳида сухан мегӯяд, вақте ки мегӯяд,

Худро низ дар Худованд шод гардон; ва Ӯ хоҳишҳои дили туро ба ту хоҳад дод (Забур 37:4). Тааҷҷуб накунед, ки вақте мо дар ҳақиқат дар Ӯ шод мешавем, Ӯ ба мо тӯҳфаи Худро хоҳад дод, ва Ӯ – Худованд Исои Масеҳ – хоҳад он шодии дилҳои мо бошад. Ӯ бузургтарин мукофоти шогирдии ҳақиқӣ аст (Ҳастӣ 15:1)!

ЭЗОҲ