Дар Аҳди Қадим Худо ба исроилиён гуфт: «Ҳар нахустзодаи харро бо барра фидия хоҳӣ дод; ва агар фидия надиҳӣ, гарданашро хоҳӣ шикаст. Ва ҳамаи нахустзодаи одамро аз писарони худ фидия хоҳӣ дод» (Хуруҷ 13:13).Бо ман тақрибан 3000 сол ба қафо сафар кунед. Коҳин бо як исроилии камбағал дар бораи хари хурдакаке, ки дар паҳлӯяшон истодааст, сӯҳбат мекунад. Марди камбағал мегӯяд: «Оё шумо наметавонед танҳо як бор барои ман истиснои меҳрубонона кунед? Ин хари нахустзодаи ман аст, ва гарчанде ки ман медонам, ки қонуни Худо чӣ мегӯяд, оё ҳаёти онро наҷот додан мумкин нест? Ман наметавонам ин ҳайвони хурдакакро аз даст диҳам.»
Коҳин мегӯяд: «Қонуни Худо хеле равшан аст. Агар хар бо марги барра фидия дода нашавад, гарданаш бояд шикаста шавад.»
«Аммо ман барра надорам.»
«Пас рафта, якеро бихар. Барра ё хар бояд бимирад.»
Исроилӣ бо ғамгинӣ ҷавоб медиҳад: «Пас, ин бефоида аст, зеро ман барра харида наметавонам.»
Марди дигаре, ки сӯҳбатро мешунавад, ба исроилии камбағал наздик шуда, мегӯяд: «Хурсанд бош! Ман як барраи хурдакаке дорам, ки бе айбу нуқсон аст. Гарчанде ки он барои ман бисёр арзиш дорад, ман онро ба ту медиҳам.»
Ӯ меравад, ва ба зудӣ ҳам хар ва ҳам барра паҳлӯ ба паҳлӯ истодаанд. Сипас барраро ба қурбонгоҳ мегузоранд, хунаш рехта мешавад ва онро оташ мехӯрад.
Коҳин ба марди камбағал рӯ оварда, мегӯяд: «Ту метавонӣ харатро ба хона баргардӣ. Гарданаш шикаста нахоҳад шуд, зеро барра ба ҷои он мурд. Хари ту метавонад зиндагӣ кунад ва ба шарофати дӯстат озод шавад.»
Ин ҳикояи хурд ба мо тасвири наҷоти гунаҳкорро медиҳад. Даъвои Худо бар зидди гуноҳ «гардани шикаста»-ро талаб мекунад – ҳукми одилона бар ту. Ягона алтернатива марги Ҷойгузинест, ки Худо тасдиқ кардааст. Новобаста аз он ки чӣ қадар кӯшиш мекунед, шумо наметавонед талаботи Худоро иҷро кунед. Аммо, Худо Худаш Барраро дар шахсияти Писари маҳбубаш, Исои Масеҳ, таъмин кард. Юҳаннои Таъмиддиҳанда Ӯро чунин номид:
«Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳанно 1:29).
Исо ба салиби Ҷолҷота рафт
«мисли баррае ба қатлгоҳ» (Ишаъё 53:7). Дар он ҷо Ӯ «як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо наздик кунад» (1 Петрус 3:18). Ӯ «барои гуноҳҳои мо таслим карда шуд ва барои сафедшавии мо эҳё шуд» (Румиён 4:25). Худо ҳукми Худро бар зидди гуноҳ кам намекунад, вақте ки Ӯ гунаҳкорро мебахшад (Румиён 3:25-26). Исо бояд ҷазоро пурра пардохт мекард.
Шумо ба ин савол чӣ ҷавоб медиҳед: «Оё шумо ба Писари Худо имон доред?» Агар шумо ҷавоб диҳед: «Ман Ӯро ҳамчун Касе ёфтам, ки метавонам ба Ӯ ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ бехатар эътимод кунам,» пас Худо ба шумо арзиши пурраи қурбонии Исоро медиҳад.
Муҳаббати Худо, ҷалоли Писари азизаш ва наҷоти гунаҳкор ҳама бо ҳам алоқаманданд. Чӣ қадар файзу ҷалол! Писари Худо ҳама корро мекунад, ва шумо ва ман – гунаҳкорони камбағал ва гунаҳкор, ки ба Ӯ имон дорем – ҳама баракатро мегирем.
«Эй, Худовандро бо ман бузург доред, ва биёед исми Ӯро якҷоя баланд бардорем» (Забур 34:3).
