«Агар касе хоҳад аз паи Ман ояд, худро инкор кунад...» (Луқо 9:23). Худованд Исо аз азобҳо ба ҷалол гузашт. Ин ҳам роҳи ҳар як шогирди Ӯст. Аз ин рӯ, Масеҳ ба шогирдонаш гуфт, ки агар онҳо хоҳанд аз паи Ӯ раванд, чӣ кор кунанд. Аввалин чизе, ки Ӯ зикр мекунад, худдорӣ аст.
Худи Ӯ дар ҳаёти худ намунаи он буд, ки зиндагии худдорӣ чӣ маъно дорад. Чунон ки навишта шудааст:
«Масеҳ худро писанд накард» (Румиён 15:3).
Ба ҷои писанд омадан ба Худаш ва исрор кардан ба ҳуқуқҳояш, Ӯ мехост Падари Худро писанд кунад ва барои манфиатҳои Ӯ ғайрати ҷиддӣ нишон диҳад. Ӯ Худованди маъбад буд ва аз ин рӯ одатан лозим набуд, ки андози маъбадро пардохт кунад. Аммо вақте ки онҳое, ки дидрахмаҳоро гирифтанд, пурсиданд, ки оё Ӯ онро пардохт мекунад, Ӯ ҳуқуқи худро қурбон кард, то барои онҳо хафагӣ набошад.
Ҳавворӣ Павлус ҳаёти худдорӣ дошт. Ӯ самимона гуфта метавонист:
«Ба ҳама чиз ҳама чиз шудам, то ки ба ҳар ҳол баъзеҳоро наҷот диҳам. Ва ҳама чизро ба хотири хушхабар мекунам, то ки бо онҳо шарик бошам» (1 Қӯринтиён 9:22-23).
Ба пирони Эфсӯс ӯ гуфт:
«Аммо ман ҳаёти худро барои худ азиз намедонам, то ки роҳи худро ба итмом расонам» (Аъмол 20:24).
Дар номаҳояш Павлус имондоронро ба худдорӣ даъват мекунад ва онро бо мисолҳои амалии ҳаёти ҳаррӯзаи мо мепайвандад. Инҳо сетои онҳоянд:
«Аммо бубинед, ки ин ҳуқуқи шумо барои хӯрдан барои заифон монеа нашавад» (1 Қӯринтиён 8:9).
«Ҳеҷ кас манфиати худро наҷӯяд, балки манфиати дигаронро» (1 Қӯринтиён 10:24).
«Аммо мо, ки қавӣ ҳастем, бояд заифиҳои заифонро бардорем ва худро писанд накунем. Бигзор ҳар яки мо ҳамсояи худро ба хотири некӣ, барои ободӣ писанд кунад. Зеро Масеҳ низ худро писанд накард...» (Румиён 15:1-3).
Оё хоҳиши шумо ин аст, ки ба ҳамимони худ писанд оед ва ҳуқуқҳои худро қурбон кунед, то барои ӯ монеа ё хафагӣ набошед? Ҷисми мо аз худдорӣ нафрат дорад, зеро ҷисм ҳамеша мехоҳад худро ба тахт гузорад. Аммо худдорӣ кардан амалан маънои худро ба қатл расониданро дорад.
Таъмид дар ҳақиқат эътирофи он аст, ки ҳаёти кӯҳнаи худ ба охир расидааст. Чунон ки дар Румиён 6:4 гуфта шудааст:
«бо Ӯ ба воситаи таъмид ба марг дафн шудем.»
Ҳикояи зерин тасвири хуби ин ҳақиқат аст: Марде таъмид гирифта буд ва пас аз он ки аз об баромад, дар об як лӯла ёфт шуд. Онҳо онро берун оварда, ба ӯ гуфтанд: «Ин аз они шумост?» «Не», ҷавоб дод ӯ, «ин аз они марде буд, ки шумо ҳоло дафн кардед.»
Худдорӣ таслими комил зери ҳокимияти Масеҳ аст. Худ дигар ҳуқуқ надорад. Ин амалан маънои:
«На иродаи ман, балки иродаи Ту иҷро шавад.»
Дар диле, ки аз худ холӣ аст, ҳасад ё рашк нест.
Дар рӯзҳое, ки «ҳама чизҳои худро меҷӯянд, на чизҳои Исои Масеҳро» (Филиппиён 2:21), Худо онҳоеро меҷӯяд, ки фарқият эҷод мекунанд. Оё шумо бо ҷараён меравед ё омодаед, ки худро инкор кунед? Бори охир кай худдорӣ кардед?
«Ӯ барои ҳама мурд, то ки онҳое, ки зиндагӣ мекунанд, дигар барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Ӯ» (2 Қӯринтиён 5:15).
