Гарчанде ки байни гуноҳ ва гуноҳҳо робитаи наздик вуҷуд дорад, онҳо чизҳои гуногунанд. Ҳарду дар Румиён 5:12 зикр шудаанд: «Аз як одам гуноҳ ба ҷаҳон даромад ва марг аз гуноҳ; ва ҳамин тавр марг ба ҳамаи одамон гузашт, зеро ки ҳама гуноҳ кардаанд».
Гуноҳ ба ҷаҳон дар замони суқути Одам дохил шуд. Ҳамон тавре ки заҳри мор аз як газидан ба тамоми бадан паҳн шуда, кори марговарашро мекунад, гуноҳ - заҳри он мор, шайтон - табиати ахлоқии инсонро фаро гирифта, вайрон кардааст. Дар натиҷа, ҳама гуноҳ кардаанд. Ҳамин тавр гуноҳҳои беэътиноӣ ё иҷро дар фикр, сухан ё амал, ба ҳар яки мо вобастаанд. Гуноҳ пас, принсипи реша ё табиат аст, дар ҳоле ки гуноҳҳо меваҳои бади он дарахти бад мебошанд.
Фаҳмидани гуноҳ ва гуноҳҳо
Таърифи гуноҳ ҳамчун беқонунӣ
Мо мефаҳмем, ки гуноҳ чист дар 1 Юҳанно 3:4: «Ҳар кӣ гуноҳ мекунад, беқонуниро амалӣ мекунад, зеро гуноҳ беқонунӣ аст» (Нашри таҷдидшуда). Нашри Кинг Ҷеймс (KJV) нодуруст истилоҳи «вайрон кардани қонун»-ро барои «беқонунӣ» истифода мебарад, аммо байни ин ду фарқияти калон вуҷуд дорад. Вайрон кардани қонун наметавонад вуҷуд дошта бошад, агар қонуни равшане барои итоат накардан вуҷуд надошта бошад ва аз Одам то Мусо қонуни хаттӣ вуҷуд надошт. Аз ин рӯ, вайронкунӣ набуд ва гуноҳ ҳисоб карда нашуд. Аммо гуноҳ дар он ҷо буд, инчунин марг, ҷазои гуноҳ (Румиён 5:13-14). Аз тарафи дигар, беқонунӣ танҳо рад кардани ҳама гуна қоида, аз даст додани маҳдудияти илоҳӣ, муқобилат ба иродаи Худо аст. Ҳамин тавр Одам вақте ки меваи мамнӯъро хӯрд, ба роҳи гуноҳ қадам ниҳод.
Ҳукмронии гуноҳ
Ба ҷои он ки устод бошад, инсон акнун аз ҷониби чизи баде, ки худро ба он додааст, идора мешавад. Гуноҳ бар ӯ ҳукмронӣ дорад ва пайваста боиси содир шудани гуноҳҳо мегардад. Гуноҳ ба виҷдон чунин таъсири марговар мерасонад, ки гунаҳкорон аз мавқеи даҳшатноки хатарноки худ, ба ғайр аз файзи Худо, комилан бехабаранд.
Бахшиши гуноҳҳо
Вақте ки файзи Худо амал мекунад ва Рӯҳи Муқаддас дар ҷон бо қудрати ҳаётбахш кор мекунад, аввалин фарёди он ҷон аз ниёз ва дард аст. Гуноҳҳои гузаштаи ӯ виҷдонашро вазнин мекунанд ва ин вазнинӣ то он даме, ки арзиши хуни гаронбаҳои Масеҳ маълум нашавад ва шахс гуфта натавонад: « Гуноҳҳои ман бахшида шудаанд! »Гуноҳҳои ман бахшида шудаанд!»
Решаи доимии гуноҳ
Сипас, одатан дар вақти дертар, масъалаи гуноҳ бо имондори нав ба миён меояд. Мо мефаҳмем, ки гарчанде гуноҳҳои мо бахшида шудаанд, принсипи реша (гуноҳ), ки гуноҳҳо аз он сарчашма мегиранд, то ҳол дар мост. Бо гуноҳ чӣ бояд кард?
Муҳим аст, ки дарк кунем, ки гуноҳ решаи мушкилоти мост. Мо аксар вақт бо мева (гуноҳҳо) он қадар банд мешавем, ки фаромӯш мекунем, ки решаро ба назар гирем. Ҷавоне ба як масеҳии калонсол шикоят кард, ки сарфи назар аз ҳама дуоҳо ва кӯшишҳояш, ӯ то ҳол пайваста гуноҳ мекунад. «Оё себ дар кадом дарахтон мерӯяд?" ягона ҷавобе буд, ки ӯ гирифт. "Чаро, дар дарахти себ," гуфт ҷавони ҳайрон. Савол хеле беасос менамуд. "Ва дар кадом дарахтон олу мерӯяд," саволи навбатӣ буд. Ҷавон ҷавоб дод, "Дар дарахти олу." Сипас мӯъмини солхӯрда пурсид, "Гуноҳҳо дар кадом дарахт мерӯянд?" Ҷавон табассум кард ва ҷавоб дод, "Дар дарахти гуноҳ." Сипас ӯ фаҳмид, ки гуноҳҳое, ки мо масеҳиён содир мекунем, пораҳои хурди ҷудогонаи бадӣ нестанд, ки Шайтон ба ҳаёти мо ворид кардааст. Ин гуноҳҳо ҳамчун меваи гуноҳ ки дар мост, берун меоянд. "Агар гӯем, ки гуноҳ надорем, худро фиреб медиҳем ва ростӣ дар мо нест" (1 Юҳанно 1:8).
Давои гуноҳ
Ягона давои гуноҳ марг аст! Марг (ё тағйироти эҳё, 1 Қӯринтиён 15:51-53, агар Исо пеш аз маргамон биёяд) гуноҳро барои мо хотима медиҳад. Охирин осори он аз байн хоҳад рафт. Мо ин вақтро бо хушнудӣ интизорем!
Муайянкунӣ бо марги Масеҳ
Оё мо ба ҳамон андоза бо шодӣ ба қафо ба замоне менигарем, ки марги Исо, Давои бузург, фаро расид? Румиён 6:10 мегӯяд: "Зеро ки Ӯ мурд, як бор барои гуноҳ мурд, вале азбаски Ӯ зинда аст, барои Худо зинда аст." Ӯ барои гуноҳҳои мо мурд, онҳоро кафорат кард, аммо Ӯ инчунин ба гуноҳ мурд. Аз ин рӯ, чунон ки Рӯҳи Муқаддас таълим додааст, мо бо имон эътироф мекунем, ки мо бо Намояндаи бузурги худ муайян карда шудаем: марги Ӯ аз они мост. Мо низ, пас, "ба гуноҳ мурдаем" ва мо дигар наметавонем пайваста дар гуноҳ зиндагӣ кунем (Румиён 6:2). Ҳамин тавр, мо худро "ба гуноҳ мурда, вале ба Худо ба воситаи Исои Масеҳ Худованди мо зинда мешуморем" (Румиён 6:11).
Марги Масеҳ ва маҳкумияти гуноҳ
Дар хотир доред, ки гуноҳе, ки Исо ба он мурд, барои Худаш як чизи комилан беруна буд. "Дар Ӯ гуноҳе нест" (1 Юҳанно 3:5). Гуноҳи мо ҳам беруна ва ҳам дохилӣ аст. Инчунин, марги Масеҳ на танҳо марги мо ба гуноҳ буд, балки он маҳкумияти куллии гуноҳе буд, ки мо ба он мурдем. Румиён 8:3 мегӯяд: "Худо Писари Худро дар сурати ҷисми гуноҳкор фиристода ва (бо қурбонӣ) барои гуноҳ, гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард." Дар салиб, гуноҳ дар тамоми даҳшатнокии худ ошкор шуд, зеро беқонунӣ дар он ҷо ба ҳадди аксар расид ва дар он қурбонии муқаддас ҳукми он бардошта шуд ва маҳкумияти он ифода ёфт.
Ҳамин тавр гуноҳҳо бардошта шуданд ва ҳукми онҳо тамом шуд. Гуноҳ ошкор ва маҳкум карда шуд ва мо дар марги Масеҳ ба он мурдем. Салиб ҳамаи ин ва бештар аз ин буд!
Гуноҳи ҷаҳон ва гуноҳ дар ҷисм
Дар Юҳанно 1:29 ва Румиён 8:3, мо дар бораи "гуноҳи ҷаҳон" ва дар бораи "гуноҳ дар ҷисм" мехонем. Ифодаи аввал хеле фарогир аст, гуноҳ (реша) ва ҳар як шохаи гуноҳ дар ҷаҳон бояд аз ҷониби Барраи Худо гирифта шавад. Ӯ инро тавре ки дар Ваҳй 19-21 дар асоси салиб дида мешавад, иҷро хоҳад кард. Ифодаи дуюм, "гуноҳ дар ҷисм" чизи дигар аст. Гуноҳ (реша) ҳамеша як хел аст, аммо "ҷисм" - табиати кӯҳнаи афтодаи фарзандони Одам - воситаи бузургест, ки дар он зиндагӣ мекунад ва кор мекунад, то дар ҳамаи шахсон гуноҳҳоро ба вуҷуд орад.
Шабакаи бузурги барқро дар шаҳре тасаввур кунед, ки ҳамаи симҳо бе изолятсия ҳастанд. Тарс, зарба ва марг дар ҳама ҷо хоҳад буд. Гуноҳ ба ҷараёни нозуки барқ монанд аст, ки таъсири худро дар ҳар самт ҳис мекунад. Ҷисм ба генератор ва симҳо монанд аст — манбаи барқ ва воситаест , ки тавассути он амал мекунад. Гуноҳҳо ба зарбаҳои инфиродӣ монанданд, ки боиси марг мегарданд. Гуноҳи ҷаҳон ба тамоми шабакаи барқ монанд аст. Аммо салиб ҳамаи инро нест мекунад.
Омӯрзиши гуноҳҳо, на гуноҳ
Мо дар Библия «омӯрзиши гуноҳ» (реша) -ро намеёбем. Мо омӯрзиши гуноҳҳо ва гуноҳро меёбем. Биёед инро тасвир кунем. Модаре писаре дорад, ки босуръат хашми даҳшатнокеро инкишоф медиҳад. Рӯзе ӯ кӯшиш мекунад, ки хоҳарашро маҷбур кунад, ки ба чизе дар беруни хона нигоҳ кунад, вақте ки ӯ бештар ба бозӣ бо лӯхтакҳояш таваҷҷӯҳ дорад. Дар мубориза ӯ сари хоҳарашро ба тиреза мезанад ва сараш аз шишаи шикаста бурида мешавад. Модараш ӯро ба ҳуҷрааш мефиристад ва вақте ки падар бармегардад, писар хеле дуруст ҷазо дода мешавад. То шом, ҷазо таъсири дилхоҳи худро дорад. Ӯ бо ашк назди волидонаш меояд ва хатои худро эътироф мекунад. Онҳо амали хашмгинро мебахшанд, аммо оё онҳо хашми бадеро, ки аз он сарчашма гирифтааст, мебахшанд? Не! Агар онҳо мебахшиданд, ин маънои онро дошт, ки онро тасдиқ мекунанд. Баръакс, онҳо онро сахт маҳкум мекунанд ва бо муҳаббат, вале қатъӣ ба писар табиати бад ва оқибатҳои онро нишон медиҳанд ва кӯшиш мекунанд, ки ӯро водор созанд, ки онро мисли онҳо нафрат кунад ва маҳкум кунад.
«Худо ... гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард» (Румиён 8:3). Ӯ онро тасдиқ накард ва набахшид. Ҳоло, кори Рӯҳи Муқаддас дар мо моро водор мекунад, ки онро мисли Худо маҳкум кунем, то ки мо аз қудрати он наҷот ёбем.
Гуноҳ дар ҳаёти имондор
Воқеияти имондорон, ки ҳанӯз гуноҳ мекунанд
Ин маънои онро надорад, ки имондорон гуноҳ намекунанд. Маҳкумият несткунӣ нест. Гуноҳ ҳанӯз дар мост (1 Юҳанно 1:8). Библия тахмин мекунад, ки имондор метавонад гуноҳ кунад, зеро он барои чунин ҳолат таъминоти илоҳиро медиҳад (1 Юҳанно 2:1). Он ҳатто ба мо мегӯяд, ки ҳамаи мо гуноҳ мекунем (Яъқуб 3:2).
Мақсади гуноҳ ва ҷисм дар имондорон
Худо гуноҳ ва ҷисмро (табиати кӯҳна) дар имондорон гузоштааст, то ки онҳо табиати аслии худро омӯзанд, метавонанд ба таври таҷрибавӣ бо маҳкумияти Худо дар салиб мувофиқат кунанд ва дар дигаре ҳаёт ва наҷотро пайдо кунанд. Он гоҳ ӯ метавонад шахсан ба Худо, тавассути Исои Масеҳ, шукр гӯяд, ки ӯ наҷот ёфтааст (Румиён 7:24-25).
Тавзеҳи 1 Юҳанно 3:9
1 Юҳанно 3:9 аксар вақт фикр карда мешавад, ки бо боло зиддият дорад, зеро он дар KJV мегӯяд: «ҳар кӣ аз Худо таваллуд шудааст, гуноҳ намекунад.» Ин оят табиати касеро, ки аз Худо таваллуд шудааст, баён мекунад. Ӯ гуноҳро амалӣ намекунад — тарҷумаи дурусти «содир кардан» аст. Амали гуноҳ кардан табиати ӯ нест. Ҳавворӣ Юҳанно дар ин ҷо имондоронро дар табиати худ ҳамчун аз Худо таваллудшуда бидуни ишора ба ягон хусусиятҳои ғайримуқаррарӣ ва тахассусӣ, ки метавонанд дар фарсудашавии ҳаёт ба амал оянд, мебинад.
Таъсири гуноҳ ба масеҳӣ
Таъсири гуноҳ ба масеҳӣ чӣ гуна аст? Он ба амнияти ӯ ҳеҷ иртиботе надорад, зеро салиби Масеҳ асоси амнияти мост. Дар он ҷо, гуноҳ маҳкум шуд ва кафорат дода шуд, то ки мо ҳангоми имон овардан абадӣ бахшида шавем. Ин омӯрзиш тӯҳфаи файзи илоҳӣ аст ва «тӯҳфаҳо ва даъвати Худо бе тавбаанд» (Румиён 11:29) — онҳо ба тағйири ақидаи Худо вобаста нестанд. Аммо, гуноҳҳо пас аз наҷот хушбахтии масеҳиро коҳиш медиҳанд ва шодии ҳам омӯрзиши мо ва ҳам муносибати моро бо Худо аз байн мебаранд, то даме ки дар худшиносӣ чунин гуноҳҳо эътироф шаванд. Он гоҳ, тавассути шафоати Масеҳ, мо омӯрзиши Падарро мегирем (1 Юҳанно 1:9-2:1). Ҳамаи мо бояд бо ин роҳ дарсҳои дардовар, вале фоиданокро омӯзем ва ба ин васила табиати аслии ҷисмро дар дохили худ кашф кунем ва ин ки ягона роҳи пешгирӣ аз қонеъ кардани хоҳишҳои он ин аст, ки «дар Рӯҳ роҳ равем» (Ғалотиён 5:16).
Кори Худо дар салиб
Ҷанбаи Худоии кори Ӯ
Дар охир, биёед каме бештар ба он чизе, ки Худованд Исо дар салиб дар робита ба гуноҳ кард, назар андозем. Оё Ӯ гуноҳҳои ҳамаро бардошт? Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «Ӯ барои ҳама мурд» (2 Қӯринтиён 5:15), ки Ӯ «Худро фидия барои ҳама дод» (1 Тимотиюс 2:6), ва ки «Ӯ кафорати гуноҳҳои мост ва на танҳо гуноҳҳои мо, балки гуноҳҳои тамоми ҷаҳон низ» (1 Юҳанно 2:2). Ин оятҳо ҷанбаи Худоии кори Ӯро нишон медиҳанд. Ҳама дар нияти он дохил мешаванд. Кафорат (Худо қаноатманд шуд) аз номи ҳар як шахс дар тамоми ҷаҳон анҷом дода шудааст.
Натиҷаҳои воқеӣ бар зидди ният
Вақте ки мо ба натиҷаҳои воқеии кори Ӯ ба ҷои нияти он меоем, чизҳо ба таври дигар гузошта мешаванд. Мо наметавонем бигӯем, ки Ӯ гуноҳҳои ҳамаро бардошт зеро Навиштаҳо мегӯянд, ки «Ӯ худаш гуноҳҳои моро (имондоро) бардошт» (1 Петрус 2:24) ва ки «Масеҳ як бор барои бардоштани гуноҳҳои бисёриҳо қурбонӣ шуд» (Ибриён 9:28). Худоро шукр, ки мо як қисми бисёриҳо ҳастем!
