Ғуломӣ ва озодӣ
Соли 2007 200-солагии лағви тиҷорати ғуломӣ аз ҷониби подшоҳи Англия буд. Биёед нақши Канада, Иёлоти Муттаҳида ва Бритониёро дар лағви ғуломӣ мухтасар пайгирӣ кунем. Мутаассифона, ҳатто имрӯз ҳам одамон аз ҷониби дигар одамон ғулом карда мешаванд. Аммо як шакли ғуломӣ барои инсоният боз ҳам даҳшатноктар аст, ва он ғуломӣ ба гуноҳ аст. Аммо озодӣ тавассути Масеҳ имконпазир аст.
Анҷоми ғуломӣ
Дар соли 1807 шоҳ Ҷорҷ III ба қонуне, ки тиҷорати ғуломиро лағв кард, тасдиқи шоҳонаи худро дод. Ҳарчанд он ғуломиро лағв накард, ин қонун тиҷорати ғуломонро дар Империяи Бритониё манъ кард. Ғуломӣ худаш дар тамоми Империя то соли 1833 лағв нашуд. Дар соли 1793, дар Канадаи Боло (ҳоло Онтарио) генерал-лейтенант Симко Қонуни лағвро қабул кард, ки ин колонияи Англияро аввалин колонияе гардонд, ки ба ғуломони худ озодӣ дод. Дар байни солҳои 1840 ва 1860, ба шарофати ин қонун, тақрибан 30,000 сиёҳпӯстон, ки аз иёлатҳои тарафдори ғуломӣ мегурехтанд, тавассути Роҳи зеризаминӣ – шабакаи ғайрирасмии одамони боэътимод, ки ба ғуломони гуреза кӯмак мекарданд, дар Канада паноҳгоҳ ёфтанд. Дар соли 1862, президент Авраам Линколн дар миёнаи Ҷанги шаҳрвандӣ Эъломияи озодиро баровард. Ислоҳоти сенздаҳум, ки дар соли 1865 қабул шуд, ғуломиро дар тамоми Иёлоти Муттаҳида қатъиян лағв кард.
Дар Бритониё, Вилям Вилберфорс (1759-1833), узви Парламент, қувваи пешбарандаи лоиҳаи қонун буд, ки тиҷорати одамонро манъ кард. Ӯ дар соли 1784 ба Масеҳ омада буд ва мехост, ки касби сиёсии умедбахши ӯ ба Худо бахшида шавад. Дӯсти дерина ва мураббии рӯҳонии ӯ, Ҷон Нютон, ба ӯ фаҳмонд, ки хидмат ба ҳарду сабаб ҳатман кори мувофиқнашаванда нест. Нютон бо табдили худ ба масеҳият пас аз ғуломфурӯш буданаш ва инчунин барои навиштани суруди машҳури «Файзи аҷиб» маъруф буд.
Мо Худоро шукр мегӯем, ки Ӯ мардону занони дорои қобилияти истисноии Вилберфорс ва Нютонро, коргарони «ба Худо тасдиқшуда» (2 Тимотиюс 2:15 NKJV) ба воя расонидааст. Дар соли 1833, соли вафоти Вилберфорс, ғуломӣ дар тамоми Империяи Бритониё комилан лағв карда шуд.
Ғуломӣ имрӯз
Аммо имрӯз ҳам, баъзе одамон то ҳол ба золимоне, ки бо дасти оҳанин ҳукмронӣ мекунанд, тобеъ ҳастанд. Ин ғуломони муосир киҳоянд? Онҳо одамоне ҳастанд, ки қолинҳои моро мебофанд, лӯбиёи какао ва қаҳваро мечинанд, либосҳои моро медӯзанд ё пойафзоли моро месозанд. Баъзеҳо ҳатто узвҳои бадани худро ба сарпарастони сарватманд медиҳанд. Бисёриҳо бар хилофи иродаи худ ё барои музди ночиз, таҳти назорати зӯроварӣ ё таҳдид кор мекунанд. Онҳо мардоне ҳастанд, ки беадолатона ба зиндонҳои ифлос фиристода мешаванд. Онҳо занону кӯдаконе ҳастанд, ки аз ҷониби саноати ҷинсӣ истисмор мешаванд. Мо метавонем идома диҳем. Мувофиқи китоби Кевин Бейлз Ғуломонро озод кунед, имрӯз дар саросари ҷаҳон беш аз 27 миллион ғулом мавҷуд аст, ки ин бузургтарин шумора дар таърихи ҷаҳон аст.
Бисёре аз меҳмонон бешубҳа аз суханоне, ки дар санги қабри муҳаққиқ ва миссионери шотландӣ Дэвид Ливингстон (1813-1874) дар Вестминстер Аббей дар Лондон хондаанд, мутаассир шудаанд, ки ғуломиро ҳамчун «захми кушодаи ҷаҳон» тавсиф кардааст. Мутаассифона, пас аз дусад сол аз лағви тиҷорати ғуломӣ дар Империяи Бритониё, ғуломӣ то ҳол як масъалаи доғ аст.
Ғуломӣ ба гуноҳ
Шакли дигари хеле воқеии ғуломӣ барои шумораи зиёди мардону занон ғуломӣ ба гуноҳ аст. Ҳавворӣ Павлус, дар номаи худ ба румиён, ба онҳо хотиррасон кард, ки онҳо пеш аз табдили худ «ғуломони гуноҳ» буданд (Румиён 6:17,20). Исо ба яҳудиён гуфта буд, ки «ҳар кӣ гуноҳ мекунад, ғуломи гуноҳ аст ... Аз ин рӯ, агар Писар шуморо озод кунад, шумо воқеан озод хоҳед шуд» (Юҳанно 8:34-36). Баъзе одамон шояд аз эътироф кардани он ки онҳо ғуломони гуноҳ ҳастанд, сарпечӣ кунанд, аммо Каломи Худо бешубҳа эълон мекунад, ки «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23). Оё ғуломӣ ба гуноҳ низ захми кушодаи ҷаҳон нест?
16 апрели соли 2007, мо аз куштори оммавии 32 нафари бегуноҳ ва захмӣ шудани 30 нафари дигар дар Донишгоҳи Вирҷиния Тек ба даҳшат афтодем. Дар давоми ҳамон ҳафта, зӯроварӣ дар Бағдод беш аз 190 нафарро кушта ва 200 нафари дигарро захмӣ кард. Гуноҳ на танҳо як бемории табобатнашаванда дар дили ҷинояткорони ин амалҳои зӯроварӣ буд, балки он инчунин як воқеияти ғамангез барои ҳар як инсон аст, ҳарчанд на ҳама чунин ваҳшиёнаҳоро содир мекунанд. Гуноҳ аз дили инсон сарчашма мегирад ва он худро дар чизҳое мисли фикрҳои бад, куштор, зино, фаҳшои ҷинсӣ, дуздӣ, шаҳодати дурӯғ ва тӯҳмат зоҳир мекунад (Матто 15:19). «Дил аз ҳама чиз фиребандатар ва бадтарин аст ... Ман, Худованд, дилро месанҷам» (Ирмиё 17:9-10).
Дар оянда, Худо ба халқи заминии худ Исроил дили нав ва рӯҳи нав хоҳад дод (Ҳизқиёл 36:26). Дар замони мо, Худо, ки дилро медонад, дилҳои имондоронро бо имон пок мекунад (Аъмол 15:8-9). Аммо барои он ки Ӯ ин корро карда тавонад, Писари Ӯ Исо бояд ба ин ҷаҳон меомад, худро ҳеҷ чиз намесохт ва табиати ғуломро ба худ мегирифт ва барои гуноҳҳои мо дар салиб мемурд (Филиппиён 2:7-8). Ҳар кӣ ба Исои Масеҳ имон дорад, аз ин рӯ аз ғуломӣ ба гуноҳ озод карда мешавад.
Озод аз ғуломӣ ба гуноҳ
Аз ғуломӣ ба гуноҳ озод шуда, вақте ки мо ба Наҷотдиҳандаи худ имон овардем, мо ҳоло дар озодӣ зиндагӣ мекунем. Аммо мо бояд эҳтиёт бошем, ки боз ғуломи гуноҳ нашавем. «Пас, дар озодие, ки Масеҳ моро озод кардааст, устувор истода, боз ба юғи ғуломӣ гирифтор нашавед» (Ғалатиён 5:1). Масалан, юғи ғуломӣ метавонад аз ҷониби дигар шахсон ба имондор таҳмил шавад, агар ӯ маҷбур бошад, ки ба догмаҳои ғайринавиштаи хоси як гурӯҳи динӣ риоя кунад, ё аз ҷониби худаш, агар ӯ рафтори нангинро интихоб кунад. Аз ин рӯ, Павлус ба қӯринтиён хотиррасон кард, ки онҳо бо нарх харида шудаанд ва набояд ғуломи одамон шаванд (1 Қӯринтиён 7:23).
Мо вақте ки имон овардем, озод шудем: «Қонуни Рӯҳи ҳаёт дар Масеҳ Исо маро аз қонуни гуноҳ ва марг озод кардааст» (Румиён 8:2). Ин ҳақиқат, дар баробари он ки гуноҳ як бор ва барои ҳама дар салиб маҳкум шудааст (8:3), ба имондор итминони комил медиҳад, ки «акнун барои онҳое, ки дар Масеҳ Исо ҳастанд, ҳеҷ маҳкумият нест» (8:1). Дар мавриди озод шудан аз ҳақиқат, Исо гуфт: «Агар шумо дар каломи Ман бимонед, шумо воқеан шогирдони Ман ҳастед. Ва шумо ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:31-32). Хондани Каломи Худо имондорро беш аз пеш аз гуноҳ, ҷаҳон ва Шайтон озод хоҳад кард.
Мо, ки аз гуноҳ озод шудаем, ба таври тааҷҷубовар боз ғулом мешавем. Аммо ҳоло мо ғуломони (ҳамон калима дар юнонӣ) адолати Худо ҳастем (Румиён 6:18,22). Мо ин мавқеи навро бо шодӣ қабул мекунем, зеро Устоди нави мо дар осмон нармдил ва фурӯтан аст (Матто 11:29).
Эълони наҷот
Дар оғози хидмати худ Исо гуфт: «Рӯҳи Худованд бар Ман аст, зеро Ӯ Маро тадҳин кардааст, то ба камбағалон Инҷилро мавъиза кунам ... Ӯ Маро фиристодааст, то ба асирон озодӣ эълон кунам ... то мазлумонро озод кунам» (Луқо 4:18). Агар мо аз паи Ӯ равем, наметавонем нисбат ба он ки баъзе одамон то ҳол дигар одамонро ғулом мекунанд ва дар атрофи мо ғуломӣ ба гуноҳ вуҷуд дорад, бепарво бошем. Мо чӣ кор кунем?
Инҳо чанд пешниҳод ҳастанд: дар бораи тиҷорати ғуломӣ имрӯз бештар омӯзед; барои ҳамаи онҳое, ки бар зидди шаклҳои гуногуни ғуломӣ дар ҷаҳон мубориза мебаранд, дуо кунед; барои озодӣ ва наҷоти ҳамаи ғуломон дуо кунед; ба созмонҳои масеҳӣ, ки кӯшиш мекунанд ба одамоне, ки беадолатона зиндонӣ шудаанд, кӯмак кунанд; ба миссионерҳое, ки бо одамони истисморшуда кор мекунанд, кӯмак кунед, то онҳоро аз ғуломӣ ба Наҷотдиҳанда биёранд.
Мисли Вилберфорс, Нютон ва бисёре аз дигарон, мубориза бар зидди ғуломӣ муборизаи бузурги ҳаёти Ливингстон буд. Гуфта мешавад, ки ӯ дӯст медошт, ки ин ақидаро такрор кунад: «Ман ба ҳеҷ чизе, ки дорам ё соҳибам, ба ҷуз дар робита бо Малакути Масеҳ, арзиш намегузорам». Озодӣ аз ғуломии гуноҳ бешубҳа як қисми ин фармони Исо аст: «Аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро ҷӯед» (Матто 6:33). Озодии ҷисмонӣ ва рӯҳонии дигар одамон бояд кори худи мо гардад.
