Ин ибора, ки на камтар аз ҳашт маротиба дар Аҳди Ҷадид омадааст, ба чизҳои ин офариниш ишора мекунад (ниг. Ибриён 9:11). Мо бо панҷ ҳиссиёти худ дар ҷаҳони моддӣ зиндагӣ мекунем ва ба он вокуниш нишон медиҳем, аммо дар масеҳият мо ба ҷаҳони рӯҳонӣ ворид мешавем, ки онро бо ин панҷ ҳиссиёт қабул ё фаҳмидан мумкин нест. Дар 1 Қӯринтиён 2:14, ҳавворӣ Павлус менависад: «Аммо одами табиӣ чизҳои Рӯҳи Худоро қабул намекунад: зеро онҳо барои ӯ беақлӣ ҳастанд: ва ӯ онҳоро дониста наметавонад, зеро онҳо ба таври рӯҳонӣ дарк карда мешаванд».
Мутаассифона, азбаски мо одами табиӣ таваллуд шудаем, дар фаҳмидани чизҳои рӯҳонӣ душвории зиёд дорем ва ҳангоми баррасии онҳо, кӯшиш мекунем, ки онҳоро бо зеҳн ва қобилияти табиии худ шарҳ диҳем. Аммо як мӯъмини ҳақиқӣ Рӯҳи Муқаддасро дар худ дорад, аз ин рӯ дар ояти қаблӣ ба ояти дар боло овардашуда мехонем:
«Аммо мо на рӯҳи ҷаҳонро, балки Рӯҳеро, ки аз Худост, қабул кардаем; то ки чизҳоеро, ки Худо ба мо ройгон додааст, бидонем».
Дар Аъмол 17, мо дар бораи Павлус мехонем, ки дар Афина танҳо монда буд, ки дар он ҷо ӯ ҳамаи биноҳо ва ҳайкалҳоеро дид, ки тасаввуроти инсонро дар бораи Худо ифода мекарданд, рӯҳи ӯ дар ӯ ба ҳаяҷон омад ва ҳамаи онҳоро ба таври оммавӣ ҳамчун хурофот маҳкум кард. Ва гуфт: «Худое, ки ҷаҳон ва ҳама чизҳои дар он бударо офаридааст, дида, ки Ӯ Худованди осмон ва замин аст,
дар маъбадҳои бо даст сохташуда зиндагӣ намекунад; ва бо дастҳои инсон ибодат карда намешавад».
Худованд Исо дар Юҳанно 4:24 мегӯяд:
«Худо Рӯҳ аст: ва онҳое, ки Ӯро ибодат мекунанд, бояд бо рӯҳ ва ростӣ ибодат кунанд», ки ин маънои онро дорад, ки ибодати ҳақиқӣ на танҳо бо Рӯҳи Муқаддас, ки ба мо дода шудааст, балки як чизи рӯҳонӣ аст. Масеҳият ба таври васеъ шакли аҳди қадими муносибати маросимиро ба Худо бо истифода аз чизҳои моддӣ, ки ба панҷ ҳиссиёти мо муроҷиат мекунанд, дар ибодати ба истилоҳ Худо нусхабардорӣ кардааст, нафаҳмида, ки инҳо ҳама дар марги писари маҳбуби Худо қатъ карда шудаанд.
Дар Қӯлассиён 2:11 Павлус мегӯяд:
«Дар Ӯ шумо низ бо хатнае, ки бо даст карда нашудааст, дар канда партофтани бадани ҷисм, дар хатнаи Масеҳ хатна шудаед». Яҳудиён бо маънои хатна хуб ошно буданд ва онро Худо ба онҳо ҳамчун нишонаи он ки онҳо халқи Ӯ ҳастанд, дода буд. Ин амал бешубҳа ба бадани онҳо таъсир мерасонд, аммо он чизеро, ки онҳо дар дохил ё рӯҳонӣ буданд, тағир надод. Хатна, ки бо даст карда нашудааст, балки аз ҷониби Худо дар марги Масеҳ, он табиати кӯҳнаро, ки на метавонад Ӯро хушнуд кунад ва на ба Ӯ посух диҳад, якбора ва барои ҳамеша қатъ мекунад.
Пас Павлус дар ояти 12 идома медиҳад:
«Бо Ӯ дар таъмид дафн шудаед, ки дар он шумо низ бо Ӯ ба воситаи имони амали Худо, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, эҳё шудаед».
Хаймаи қадим аз ҷониби Мусо мувофиқи намунае, ки ба ӯ дар кӯҳ нишон дода шуда буд, сохта шуда буд ва роҳи имтиёзноки муносибати маросимӣ ба Худо буд, ки ҳеҷ миллати дигар надошт. Аммо дар Ибриён 9:24, мо мехонем:
Зеро Масеҳ ба ҷойҳои муқаддаси бо даст сохташуда, ки намунаҳои ҳақиқӣ ҳастанд, дохил нашудааст; балки ба худи осмон, то ҳоло дар ҳузури Худо барои мо зоҳир шавад.
Боз, дар ҳамон боб, ки аллакай дар ояти 11 ишора шуда буд,
«Аммо Масеҳ, ки саркоҳини чизҳои неки оянда шудааст, ба воситаи хаймаи бузургтар ва комилтар, ки бо даст сохта нашудааст, яъне, на аз ин бино [офариниш]».
Агар мо лаҳзае он хаймаи аҷибро, ки ба се қисм тақсим шудааст, баррасӣ кунем: ҳавлӣ, ки дар он қурбонгоҳи мисин буд; пас ҷои муқаддас бо мизи нони ҳузур, шамъдони тиллои холис ва қурбонгоҳи тиллоии бухур; ва ниҳоят ҷои муқаддастарин, ки дар он сандуқи аҳд буд, мо намунаи он чизеро дорем, ки дар зеҳни Худо буд, ки имрӯз мӯъмин ба воситаи кори Масеҳ ба он дохил шудааст.
Қурбонгоҳи мисин талаботҳои муқаддас ва одилонаи Худоро ва қурбонии сӯхтаеро, ки дар он пешниҳод шуда буд, ифода мекард, ки чӣ гуна ин талаботҳои муқаддас якбора ва барои ҳамеша барои мо дар марги Масеҳ ҳал карда шудаанд. Ин ҳақиқат буда, ҳар як мӯъмин имрӯз коҳин барои Худо аст ва ҷои муқаддас роҳеро ифода мекунад, ки мо метавонем Худоро ҳамчун коҳинон хидмат кунем. Мизи нони ҳузур тартиберо нишон медод, ки аз ҷониби шахси илоҳӣ аз муқаддасон, ки дар ҳузури Худо ба ҳам пайвастаанд, дар нури Худо, ки боз аз ҷониби шахси илоҳӣ ошкор мешавад, яъне шамъдон ва қодир аст,
«пас, ба воситаи Ӯ биёед, қурбонии ҳамду саноро ба Худо пайваста пешниҳод кунем, яъне меваи лабҳои худро, ки ба номи Ӯ шукр мегӯем», чунон ки қурбонгоҳи тиллоӣ ифода мекунад.
Дар 2 Қӯринтиён 5:1, ҳавворӣ Павлус ба баданҳои мо ҳамчун хонаи заминии ин хайма ишора мекунад:
«Зеро мо медонем, ки агар хонаи заминии ин хаймаи мо вайрон шавад, мо бинои Худо дорем, хонае, ки бо даст сохта нашудааст, абадӣ дар осмон». Ин оят равшан нишон медиҳад, ки ин ибора, «бо даст сохта нашудааст», ба чизҳои ин офариниши ҳозира, чунон ки баданҳои мирандаи мо ҳастанд, иртибот дорад ва онҳо ба марг ва фасод дучор мешаванд.
Ояти 8 ба мо мегӯяд, ки насиби онҳое, ки баданҳояшон мурдаанд, аммо рӯҳҳояшон ҳоло дар ҳузури Масеҳ ҳастанд, интизори он лаҳзае, ки онҳо он «хонаи бо даст сохта нашуда»-ро, ки абадӣ аст, қабул хоҳанд кард,
«Мо, мегӯям, боварӣ дорем ва бештар майл дорем, ки аз бадан дур бошем ва бо Худованд ҳозир бошем».
Ҳавворӣ дар ояти 17-и ҳамин боб, фарқияти равшанеро байни моддӣ ва рӯҳонӣ мегузорад: «Пас, агар касе дар Масеҳ бошад, офариниши нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шудааст: ва ҳама чиз аз Худоест, ки моро ба воситаи Исо бо Худ оштӣ додааст».
