Солҳо пеш, Е. К. Ҳадли, муассиси «Файз ва Ҳақиқат», рисолае бо номи «Ду табиати имондор» навишта буд. Ӯ онро барои қонеъ кардани ниёзҳои бисёре аз имондорони нав, ки дар тӯли асри 20 ба «Ф&Ҳ» менавиштанд, навишта буд. Нигарониҳои онҳо ба нигаронии ман, ки аз як почтаи электронӣ ҳангоми кор дар таҳрири дуюми рисолаи хеле машҳури ӯ гирифта будам, монанд буданд. Дар он гуфта шуда буд: «Сарфи назар аз он ки тамоми умр дар калисои қатъӣ тарбия ёфтаам, фикр намекунам, ки то тобистони гузашта воқеан наҷот ёфта бошам. Ҳоло ман аз «ман»-и кӯҳна хеле нороҳатам, то ҳадде ки ҳайронам, ки оё ман то ҳол ба осмон меравам. Баъзан ман аз корҳое, ки мекунам, худамро нафрат мекунам!»
Вақте ки мо бо файзи аҷиби Худо ва кори бузурги Масеҳ дар салиб аз нав таваллуд мешавем, мо шарики табиати нав, илоҳӣ мешавем, ки Худоро дӯст медорад ва аз гуноҳ нафрат дорад. Аммо бо табиати кӯҳнаи гунаҳкори мо чӣ мешавад? Ҳадли ба саволҳо дар бораи итминони наҷот, ҳолати ақибнишинӣ, виҷдони гунаҳкор ва қудрат бар гуноҳ бо нармӣ, вале боварибахш ҷавоб медиҳад. Ӯ ба ин саволҳои муҳим бо дидани ду таҳқиқоти ҳолатӣ, ки ба итминони наҷот ва қудрати зарурӣ барои пирӯзӣ бар гуноҳ алоқаманданд, муроҷиат мекунад.
Бо матни ин рисолаи 28-саҳифагӣ зич кор карда, ман мутмаин будам, ки он ба почтаи электронии ман кӯмак мекунад, ки муборизаи байни ду табиати имондорро фаҳмад (Эфсӯсиён 4:17-32; Румиён 6; Қӯлассиён 3:1-17). Он ин мундариҷаи муфидро дар бар мегирад: Ду табиати имондор; Чаро мо ин қадар зуд-зуд нохушбахтем?; Чӣ тавр мо метавонем аз наҷоти худ мутмаин бошем?; Рафъи шубҳа; Барқарор кардани шодӣ; Қудрат барои пирӯзӣ бар гуноҳ; Фаҳмиши заъфи мо; Ҳеҷ маҳкумият; Ягона манбаи қудрати мо.
