САВОЛ: Гуноҳи асосӣ дар Ибриён 12:1 чист?
«Аз ин рӯ, мо низ, ки бо чунин абри бузурги шоҳидон иҳота шудаем, ҳар вазн ва гуноҳеро, ки моро ба осонӣ печидааст, дур кунем ва бо сабр ба мусобиқае, ки дар пеши мо гузошта шудааст, давем, ба Исо нигоҳ кунем, ки Ӯ муаллиф ва комилкунандаи имони мост». Ибриён 12:1-2 KJV
ҶАВОБ: Азбаски Худо ба мо намегӯяд ба таври возеҳ, ки кадом гуноҳ моро ба осонӣ печида ё ба дом меандозад, мо бояд эҳтиёткор бошем, ки дар ин бора догматик набошем. Ҳар яки мо як фард ҳастем. Ҳамчун як фард, ман гуноҳҳои мушаххаси худро дорам, ки бо онҳо мубориза барам, ва шумо гуноҳҳои худро доред. Сулаймон дар дуои худ ҳангоми тақдиси маъбад бо хирад гуфт: «Ҳар дуое ... ки аз ҷониби касе ё аз ҷониби тамоми қавми Исроили Ту ... ҳар кас балои дили худро медонад» (1 Подшоҳон 8:38 NKJV). Биёед ҳар яки мо аз Худованд пурсем: «Шумо ба ман тавассути Каломи Худ чӣ мегӯед? Кадом гуноҳест, ки маро печидааст ва маро аз давидан дар мусобиқаи имон, ки Шумо мехоҳед, ки ман давам, бозмедорад?»
Аммо вақте ки кас Нома ба Ибриёнро бодиққат мехонад, гуноҳе ҳаст, ки ба назар такроран намоён мешавад. Ин имондорон зери фишор буданд, ки аз Масеҳ дар ҷалол, ки ба чашми инсон ноаён аст, рӯй гардонанд ва ба Яҳудият бо ҳама чизҳое, ки ба ҳиссиёт ҷолиб буданд, баргарданд: анъанаи пайғамбарон, фариштагон ва пешвоёни аз ҷониби Худо додашуда; коҳинияти таъсирбахш, қурбониҳо ва ҷои ибодат; ва пайдарпайии қаҳрамонон, ки Худоро хушнуд карда буданд. Дар тӯли ин нома беҳтарин чизе, ки Яҳудият пешниҳод карда метавонист, бо Масеҳ муқоиса карда мешавад. Хулоса ин аст, ки Масеҳ аз ҳама чизе, ки бо Ӯ муқоиса кардан мумкин аст, беҳтар аст.
Аммо, Ӯро дидан мумкин набуд. Яҳудият аз Худо сарчашма гирифта буд ва чизҳои намоён ва ламсшавандаро пешниҳод мекард. Масеҳ комилан воқеӣ аст, аммо бояд бо имон дарк карда шавад. Худо як бор Исроилро аз Миср берун овард, аммо Ӯ онҳоро фавран ба Замини Ваъдашуда наовард. Биёбон бо ширу асал ҷорӣ набуд. Он пур аз душвориҳо буд. Исроил такроран омода буд, ки умедеро, ки Худо дар пеши онҳо гузошта буд, тарк кунад ва ба Миср баргардад. Таҷриба барои онҳо аз имон муҳимтар буд. Гуноҳи бузурги онҳо нобоварӣ буд.
Дар ҳоле ки ҳар як фард метавонад вазнҳо (чизҳои безарар дар худ, аммо монеаҳо барои давидан дар мусобиқа) дошта бошад, ки онҳоро дур кунад ва гуноҳи мушаххаси худро дошта бошад, ки бо он мубориза барад, ин гуноҳи нобоварӣ барои ин имондорони яҳудии Аҳди Ҷадид низ мушкилоти бузург буд. Ибриён 11 дар пеши онҳо далелро мегузорад, ки бисёре аз қаҳрамононе, ки онҳо дӯст медоштанд ва эҳтиром мекарданд, ҳама бо имон тавсиф мешуданд. Чашмони онҳо ба ҳадаф нигаронида шуда буд. Барои масеҳӣ, ҳадаф ва намуна Масеҳ аст. Ӯ мусобиқаро бо имон давид ва аз он боздошта намешуд. Дар пеши Ӯ шодӣ гузошта шуда буд. Чашмони мо акнун бояд ба Ӯ бошад. Яъқуб ва пирони Ерусалим ба Павлус гуфта буданд: «Шумо мебинед, бародар, ки чӣ қадар ҳазорон яҳудиён имон овардаанд, ва ҳамаи онҳо ба Шариат ғайратманданд» (Аъмол 21:20). Чӣ қадар беҳтар мебуд, агар онҳо ба ҷои шариат ба Масеҳ тамаркуз мекарданд! Аммо аз ҷиҳати инсонӣ осонтар буд, ки ба чизҳои намоён, ламсшаванда ва анъанавӣ машғул шаванд, назар ба давидан дар мусобиқа бо истодагарӣ, ба Исо нигоҳ кардан. Барои онҳо ин тавр камтар азоб буд.
Дар бораи мо чӣ? Оё мо омодаем, ки дар мусобиқаи имон душвориҳоро таҳаммул кунем? Оё осонтар ба назар намерасад, ки роҳҳои анъанавиеро, ки бисёре аз масеҳиёни дигар пайравӣ мекунанд, пайравӣ кунем, назар ба он ки чашмони худро ба Исо нигоҳ дорем ва мисли Ӯ роҳи итоат ба Каломи Худоро тай кунем? Имон ҳеҷ гоҳ осон набудааст, аммо дар дарозмуддат он ба таври аҷиб мукофотовари аст!
