Дар як барномаи телевизиони давлатӣ, як раввини лесбиянӣ ошкоро масъалаҳои марбут ба касб, тамоюли ҷинсӣ ва табъизро муҳокима кард. Ман аз изҳороти ноогоҳонаи ӯ дар бораи он ки танҳо як Навишта, дар Левит, ба масъалаи ҳамҷинсгароӣ дахл дорад, ҳайрон шудам.
Дар замоне, ки ҳаваси умумӣ қабул кардан, тасдиқ кардан ва таҳаммул кардан аст, ба назар чунин мерасад, ки ноогоҳии зиёде дар бораи он ки Китоби Муқаддас дар масъалаҳои ахлоқӣ то чӣ андоза «бетаҳаммул» аст ва маҳз чӣ мегӯяд ва чӣ намегӯяд дар бораи ҳамҷинсгароӣ, вуҷуд дорад. Биёед назар андозем.
Порчае, ки раввини лесбиянӣ ба он ишора карда буд, Левит 18:22,24 буд, ки – дар заминаи рӯйхати рафторҳои ҷинсӣ, ки Худо аз онҳо нафрат дорад ва доварӣ мекунад – мегӯяд:
Бо мард чунон ки бо зан хоб накун; ин нафратовар аст ... Худро бо ҳеҷ яке аз ин роҳҳо палид накунед, зеро ин тавр миллатҳо ... палид шуданд. (Левит 18:22,24) Ин хеле равшан аст ва изҳороти дигар лозим нест. Аммо масъалаи ҳамҷинсгароӣ барои Худо он қадар муҳим аст, ки ҳам дар Аҳди Қадим ва ҳам дар Аҳди Ҷадид Ӯ дар ин мавзӯъ ошкоро сухан мегӯяд.
Қиссаи Садӯм (Ҳастӣ 19) як порчаи маъруф дар аввалин аз панҷ китоби Мусо, муқаддастарин Навиштаҳои яҳудӣ аст; ҳеҷ раввине онро аз даст дода наметавонист. Вақте ки Лут ба сӯи истиқомат дар Садӯм майл кард, тафсири муқаддас ин аст: «Мардуми Садӯм бад буданд ва бар зидди Худованд сахт гуноҳ мекарданд» (Ҳастӣ 13:13 NIV). Баъдтар ба назар чунин мерасад, ки ҳатто Худо бовар карда наметавонад, ки чӣ қадар бад аст. Ӯ ба амаки Лут Иброҳим мегӯяд: «Фарёди зидди Садӯм ва Ғамӯра он қадар бузург аст ва гуноҳи онҳо он қадар вазнин аст, ки Ман фуруд омада, хоҳам дид, ки оё он чизе ки онҳо кардаанд, бадтар аз фарёдест, ки ба Ман расидааст» (Ҳастӣ 18:20-21).
Дар ҳақиқат, ин қадар бад буд. Аз ин рӯ, Ӯ ду фариштаро фиристод, то Лут ва оилаашро пеш аз рехтани ҳукм наҷот диҳанд. Дараҷаи даҳшатнок ва шиддати фасоди Садӯм дар он дида мешавад, ки «ҳамаи мардон аз ҳар гӯшаи шаҳри Садӯм – ҳам ҷавон ва ҳам пир – хонаро иҳота карданд ва ба Лут фарёд заданд: «Мардоне (фариштаҳое), ки имшаб ба назди ту омаданд, куҷоянд? Онҳоро ба назди мо барор, то ки мо бо онҳо алоқаи ҷинсӣ кунем» (Ҳастӣ 19:4-5). Ин ғайривоқеӣ ба назар мерасад: ҳар як мард дар Садӯм як ҳамҷинсгарои фаъол ва дилгарм буд!
Агар имконпазир бошад, боз ҳам фасодтар ин аст, ки Лут барои ҳифзи меҳмонони худ духтарони бокираашро ба издиҳом пешниҳод кард! Чӣ тавр ахлоқи ҷомеаи фасод метавонад тафаккур ва рафтори ҳатто одамони бехабари Худоро таҳриф кунад! Аммо мардони Садӯм фасоди худро боз ҳам бештар таъкид карданд, ки ба духтарони ҷавони бокира таваҷҷӯҳ зоҳир накарданд; онҳо мардонро мехостанд!
Оё ҷолиб нест, ки имрӯз ҳам таҳрифотҳои ҷинсии дағалтар ҳамчун «содомӣ» тавсиф мешаванд, ки Луғати мероси амрикоӣ онро бо истилоҳҳое муайян мекунад, ки аз Левит 18:22-23 фарқ надоранд.
Таҳрифот он қадар пурра буд, ки Худо ҳеҷ илоҷе наёфт, ба ҷуз сӯзондани Садӯм ва Ғамӯра бо оташ ва кибрит аз осмон.
Петрус дар бораи ин фоҷиа назаре пешниҳод кард, вақте ки ӯ изҳор дошт, ки Худо «шаҳрҳои Садӯм ва Ғамӯраро бо сӯзондани онҳо ба хокистар маҳкум кард ва онҳоро намунаи он чизе гардонд, ки бо бехудоён рӯй хоҳад дод» (2 Петрус 2:6). Худо ба ҳар насл, аз ҷумла ба наслҳои мо, сухан мегӯяд ва ҳушдор медиҳад, ки ҳамаи бехудоён, аз ҷумла ҳамҷинсгароён, сахт доварӣ ва ҷазо дода хоҳанд шуд.
Раҳмат ва шафқати Худо низ дар ин порча равшан аст. Ҳарчанд имони Лут осеб дида буд, Худо ба воситаи Петрус ба мо се маротиба мегӯяд, ки ӯ аз рӯи меъёри имони Худо «одил» буд. Петрус навишт: «Лут марди одил буд, ки аз ҳаёти палиди мардони беқонунӣ ғамгин буд» (2 Петрус 2:7-8).
Пайдоиш
Дар Аҳди Ҷадид, Павлус ба пайдоиши ахлоқии таҳрифи ҷинсӣ дар як порчаи хеле равшангарона ишора мекунад: «Хашми Худо аз осмон бар зидди ҳамаи бехудоӣ ва бадкирдории мардоне, ки ҳақиқатро бо бадкирдории худ саркӯб мекунанд, ошкор мешавад» (Румиён 1:18). Далелҳо барои Худо аз офариниш бешубҳа равшананд – «то ки мардон узр надошта бошанд» – аммо насли инсонӣ ба Худо ва далелҳо пушт кардааст ва ба ин васила консепсияи масъулият дар назди Ӯ ва ҳуқуқи Ӯро барои доварӣ рад кардааст.
Тавсифи Павлус ба ҳар як ҷомеа ва тамаддун дар тӯли таърих мувофиқат мекунад. Вақте ки ҳама чиз оғоз шуд, «онҳо Худоро мешинохтанд», аммо ба зудӣ «на Ӯро ҳамчун Худо ҷалол доданд ва на ба Ӯ шукр гуфтанд». Дар натиҷа, «тафаккури онҳо бефоида шуд ва дилҳои беақлонаи онҳо торик шуд. Ҳарчанд онҳо худро доно меномиданд, аблаҳ шуданд» (Румиён 1:21-22).
Пас аз он ки нақшаи Худоро рад карданд, Ӯ онҳоро ба афзалиятҳои худашон – ва оқибатҳои он – дар як қатор қадамҳои поёнравӣ ба фасод супурд. Пас аз он ки «онҳо ҳақиқати Худоро ба дурӯғ иваз карданд ва ба чизҳои офаридашуда, на ба Офаридгор, ибодат карданд ва хидмат карданд», Худо онҳоро ба роҳи худашон гузошт ва онҳо хеле зуд ба зиёдаравии ҷинсӣ, сипас ба ҳамҷинсгароӣ рафтанд: «Занон муносибатҳои табииро ба муносибатҳои ғайритабиӣ иваз карданд ... мардон низ муносибатҳои табииро бо занон тарк карданд ва бо шаҳват ба якдигар аланга гирифтанд. Мардон бо мардони дигар амалҳои ношоиста карданд ва дар худ ҷазои сазовори таҳрифи худро гирифтанд» (Румиён 1:25-27).
Ҳамҷинсгароӣ ба таври равшан як пайванди муҳим дар занҷири реаксияест, ки бо «эъломияи истиқлолият»-и инсон аз Худо оғоз шуда, бо рафтори аз ҷиҳати ахлоқӣ фасод ва бемасъулият, ки дар хабарҳои ҳаррӯзаи мо ба меъёр табдил ёфтааст, ба авҷи худ мерасад (Румиён 1:28-32). Ҳамҷинсгароӣ дар Каломи Худо «ношоиста» ва «ғайритабиӣ» (оятҳои 27, 26) аст – комилан бо табиати беайб номувофиқ аст.
Павлус боз дар бораи ҳамҷинсгароӣ дар 1 Тимотиюс навишт: «Қонун на барои одилон, балки барои қонуншиканон ва исёнгарон, бехудоён ва гуноҳкорон, бемуқаддасон ва бединҳо; барои онҳое, ки падарон ё модарони худро мекушанд, барои қотилҳо, барои зинокорон ва таҳрифгарон, барои ғуломфурӯшон ва дурӯғгӯён ва қасамшиканон – ва барои ҳар чизи дигаре, ки хилофи таълимоти солим аст, ки ба Инҷили пурҷалоли Худои муборак мувофиқат мекунад» (1 Тимотиюс 1:8-11). Имрӯз ҳамҷинсгароӣ аз ҷониби баъзеҳо ҳадди аққал таҳаммулпазир, агар на комилан фазилат, дониста мешавад. Онҳо мегӯянд, ки он на зӯроварӣ аст ва на ба бегонагон зараровар. Ё ин тавр нест? Дар луғати Худо, ҳамаи рафторҳои номбаршуда ба тартиботи офаридаи Худо, қонунҳои коинот ва меъёрҳои ахлоқии Ӯ зӯроварӣ мекунанд.
Илоҷ
Дар бораи назари Худо дар бораи ҳамҷинсгароӣ ҳеҷ шакке нест: ин гуноҳ аст, таҳрифи тартиботи Худо барои наздикии инсонӣ. Аммо Исо барои гуноҳ – ҳамаи гуноҳҳо – мурд ва шахси гунаҳкор метавонад дар асоси иқрори ошкорои гуноҳи худ ва бо қабули Исои Масеҳи мурда-сипас-эҳёшуда ҳамчун Ҷойгузин ва Наҷотдиҳанда бахшида шавад.
Павлус дар 1 Қӯринтиён хабари хеле хубе навишт: «Оё намедонед, ки бадкорон Малакути Худоро мерос намегиранд? Фирефта нашавед: На зинокорон, на бутпарастон, на зинокорон, на фоҳишагони мард, на ҳамҷинсгароён, на дуздон, на тамаъкорон, на майзадагон, на ғайбатчиён, на қаллобон Малакути Худоро мерос намегиранд» (1 Қӯринтиён 6:9-10). (Ҳам «таҳрифгарон» дар 1 Тимотиюс 1:10 ва ҳам «ҳамҷинсгароён» дар ин ҷо, ҳамон калимаи юнонии arsenokoites мебошанд, ки Конкорданси Стронг онро ҳамчун «содомӣ» муайян мекунад.) На танҳо ҳамҷинсгароён, балки гуноҳкорони ҳама категорияҳо тамоми умеди файз ё Малакути Худоро аз даст медиҳанд. Беумед садо медиҳад, ҳамин тавр не? Аммо Павлус идома дод: «Ва баъзе аз шумо чунин будед. Аммо шумо шуста шудед, шумо муқаддас шудед, шумо ба исми Худованд Исои Масеҳ ва ба воситаи Рӯҳи Худои мо сафед карда шудед» (ояти 11).
Худо метавонад ҳар гуноҳкореро, ки ба ҳақиқат ва поксозии Ӯ таслим мешавад, пок кунад ва ӯро узви комилҳуқуқи оилаи худ гардонад. Ҳеҷ гуноҳкоре аз қобилияти Худо барои наҷот берун нест. Мушкилот вақте ба миён меояд, ки гуноҳкор бартарӣ медиҳад, ки тарзи ҳаёти гуноҳкоронаи худро сафед кунад ва идома диҳад, ҳукми гунаҳкории Худоро ва инчунин поксозии Ӯро рад кунад. Танҳо як натиҷа метавонад бошад.
Гуноҳ меафзояд
Мутаассифона, чунин муносибат ба калисо роҳ ёфтааст. Ба наздикӣ, Калисои Эпископалӣ дар Амрико як падари талоқшудаи ду фарзандро, ки чанд сол дар муносибати ошкорои ҳамҷинсгароӣ зиндагӣ мекард, ҳамчун усқуфи минтақавӣ интихоб кард. Christianity Today (октябри 03) дифои сухангӯи Эпископалӣ Ҷеймс Брэдберриро аз ин амал иқтибос овард: «Дар Китоби Муқаддас чизҳои зиёде ҳастанд, ки мо дигар намекунем, зеро имони мо таҳаввул ёфтааст. Ин як соҳаест, ки дар он имони мо таҳаввулро идома медиҳад». Ва худи усқуфи нав Ҷин Робинсон гуфт: «Танҳо гуфтан, ки он (тарзи ҳаёт ва тақдиси ӯ ҳамчун усқуф) хилофи анъана ва таълимоти калисо ва Навиштаҳост, ҳатман онро нодуруст намекунад».
Эъломияҳои Китоби Муқаддас бешубҳа ва рад карданашавандаанд. Аз ин рӯ, барои сафед кардани рафтори мухолиф, Китоби Муқаддас бояд дигар мувофиқ дониста нашавад – мо ҳоло аз Китоби Муқаддас донотарем, ки «имони мо таҳаввул ёфтааст». Ташвишовар аст, ки ҳар як калисо ҳар гуна бадахлоқиро, ҳамҷинсгароӣ ё не, дифоъ мекунад. Он чизе ки боз ҳам бештар ташвишовар аст, ин аст, ки калисо чунин шахсро ба мақоми роҳбарии бонуфуз дар сафҳои худ баланд мебардорад. Ғайр аз ин, Ҷин Робинсон на танҳо як ҳамҷинсгарои фаъол ва ифтихорманд аст, балки инчунин «аҳдшикан» (Румиён 1:31 KJV), ё «бевафо» (NIV) аст, ки аҳди издивоҷро, ки дар назди Худо баста буд, инчунин зан ва духтаронашро тарк кардааст. Оё ин як пешво дар калисо аст?
Файзи Худо
Ҳукми Худо равшан аст. Аммо файзи Ӯ низ равшан аст. Павлус дараҷаи – дастрасии – бахшиши Худоро эълон кард, вақте ки ӯ эълон кард: «Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад – ки ман бадтарин ҳастам» (1 Тимотиюс 1:15). Бо наҷот додани бадтарин, Худо худро барои наҷот додани ҳамаи дигарон омода эълон кард.
Мо бояд дар хотир дорем, ки ҳарчанд ҳамҷинсгароӣ дар Навиштаҳо ҳамчун махсусан барои Худо таҳқиромез муайян шудааст, он ҳанӯз ҳам танҳо як шакли гуноҳ дар рӯйхати дарози ҷиноятҳо ва таҳрифотҳои инсонӣ аст. Худи гуноҳ, на ҳамҷинсгароӣ, масъалаи воқеӣ аст. Ва Худо ин масъаларо дар шахси Писари худ, Исои Масеҳ, ҳал кард, вақте ки Ӯро дод, то барои ҳамаи гуноҳҳои инсонӣ бо қатл шуданаш ба ҷои мо дар салиби Ҷолҷото ҷавоб диҳад.
Ин як клише аст, аммо комилан дуруст аст, ки Худо аз ҳама гуноҳ нафрат дорад, аммо ҳамаи гуноҳкоронро дӯст медорад. Ҳеҷ ҳамҷинсгарое аз дастрасии муҳаббат ва наҷоти Худо берун нест. Ва масеҳиён бояд эҳтиёткор бошанд, ки ҳамаи онҳоеро, ки Худо дӯст медорад, дӯст доранд. Мо дар табъизи бераҳмона нисбат ба онҳое, ки худро «гей» меноманд, гунаҳкор будем, гӯё вонамуд мекардем, ки Худо аз онҳо нафрат дорад ва онҳо барои файз ва наҷоти Ӯ мувофиқ нестанд. Ман як бор мақолае бо номи «Худо ҳамҷинсгароёнро дӯст медорад» нашр кардам ва аз як ходими Худованд эътирози шадид гирифтам, ки бо ин изҳорот сахт мухолиф буд. Ӯ иҷозат дод, ки Худо гуноҳкоронро дӯст медорад, аммо ба назар чунин менамуд, ки барои Худо ҷое барои дӯст доштани ҳамҷинсгароён намеёфт – ҳарчанд онҳо, дар ниҳоят, гуноҳкоранд. Ӯ аз рӯи Навиштаҳо хато мекард.
Ҳамҷинсгароӣ гуноҳ аст. Ҳамаи гуноҳҳо гуноҳкорро барои наҷот мувофиқ мегардонанд, ва Худо аз «ҳамаи одамон дар ҳама ҷо тавба карданро» илтимос мекунад (Аъмол 17:30).
