Худо дуоро иҷобат мекунад …
Агар ман ба исми Худованд Исо дуо кунам (Юҳанно 16:23)
Ман бояд ба Худо ба исми Касе, ки Ӯ таъин кардааст; Касе, ки барои гуноҳи ман пардохт кардааст; Касе, ки Шафоатгари ман аст: Худованд Исои Масеҳ наздик шавам. Ҳарчанд ҳар як шахси наҷотёфта имтиёз дорад, ки Худоро Падари худ хонад, ӯ ин ҳуқуқро танҳо ба туфайли кори Наҷотдиҳандаи худ дорад.
Агар ман мувофиқи иродаи Ӯ дуо кунам (1 Юҳанно 5:14, Яъқуб 4:15)
Худо соҳибихтиёр аст: фикр кардан, ки ман метавонам ҳар чизеро, ки мехоҳам, дошта бошам, тахмин аст. Ман бояд мувофиқи он чизе, ки иродаи Масеҳ таълим медиҳад, пурсам. Агар ман дар Китоби Муқаддас дастури мушаххасе наёбам, пас ман бояд дуои худро бо «агар ин иродаи Ту бошад» шарт гузорам.
Агар ман дар Масеҳ бимонам (Юҳанно 15:7)
Худо мехоҳад, ки Писари Ӯ бартарӣ дошта бошад. Агар ман аз Худо чизе хоҳам, ман бояд аз муошират бо Масеҳ лаззат барам. Ман бояд вобастагии худро ба Худованд дарк кунам.
Агар ман виҷдони пок дар назди Худо дошта бошам (1 Юҳанно 3:22)
Агар ман он чизҳоеро иҷро кунам, ки Худоро хушнуд мекунанд ва дар назди Ӯ виҷдони пок дошта бошам, Каломи Ӯ ба ман мегӯяд, ки ман он чиро, ки мепурсам, қабул хоҳам кард.
Агар ман бовар кунам, ки Худо ҷавоб медиҳад (Матто 21:22)
Худо мехоҳад, ки ман ба Ӯ бовар кунам. Агар ман аз Ӯ чизе пурсам ва бовар накунам, ки Ӯ ҷавоб медиҳад, пас Ӯ ваъда надодааст. Худо аз ман интизор аст, ки он чизҳоеро пурсам, ки ман бовар карда метавонам, ки Ӯ таъмин хоҳад кард.
Агар ман бо истодагарӣ пурсам (Луқо 11:5-10)
Аз Худо чизе пурсидан кори ҷиддӣ аст. Агар ман аз Ӯ пурсам, ин бояд аз он сабаб бошад, ки ман бовар дорам, ки дархости ман муҳим аст ва аз он сабаб, ки ман бовар дорам, ки ягона роҳи иҷро шудани он ин аст, ки Худо онро иҷро кунад.
Агар ман бо ниятҳои дуруст пурсам (Яъқуб 4:3)
Агар дуоҳои ман барои ҳавасҳои худхоҳона ё барои ғурур бошанд, ман ҳақ надорам, ки Худо ҷавоб диҳад. Ӯ барои худқаноатмандӣ як дорухона нест.
Агар ман хоҳам, ки ба Худои ҳамадон боварии комил дошта бошам, ки дуои самимӣи маро иҷобат мекунад, Китоби Муқаддас ба ман таълим медиҳад, ки ҳамаи шартҳои дар боло зикршуда бояд иҷро шаванд.
Худо бо файзи худ метавонад дархости моро иҷобат кунад, ҳарчанд мо дар баъзе аз нуқтаҳои дар боло зикршуда ноком шавем, аммо мо наметавонем боварии комил дошта бошем, ки дуоҳои мо иҷобат хоҳанд шуд, агар мо дар дили худ қасд накунем, ки ин шартҳоро иҷро кунем.
— Ҷ. Лайман
Дар дуо истодагарӣ кунед, дар он бо шукргузорӣ ҳушёр бошед (Қӯлассиён 4:2 NKJV).
