Роҳ ба сӯи Биҳишт
Исо ба ӯ гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман». — Юҳанно 14:6
Ҳама гунаҳкоранд
Фарқе нест; зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:22-23).
Худованд дид, ки бадии одам дар рӯи замин бисёр аст, ва ҳар нияти фикрҳои дили ӯ ҳамеша танҳо бадӣ буд (Ҳастӣ 6:5).
Доварӣ муайян аст
Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, вале баъд аз ин доварӣ (Ибриён 9:27).
Ҳар яки мо дар бораи худ ба Худо ҳисоб хоҳем дод (Румиён 14:12).
Инҳо ба азоби абадӣ хоҳанд рафт (Матто 25:46).
Тағйирот бояд бошад
Агар тавба накунед, ҳамаатон низ ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд (Луқо 13:3).
Агар касе аз нав таваллуд нашавад, вай Малакути Худоро дида наметавонад (Юҳанно 3:3).
Агар табдил наёбед ва мисли кӯдакони хурдсол нашавед, ба ҳеҷ ваҷҳ ба Малакути Осмон дохил нахоҳед шуд (Матто 18:3).
Амалҳо моро наҷот дода наметавонанд
На аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад (Эфсӯсиён 2:9).
На аз аъмоли адолат, ки мо кардаем (Титус 3:5).
Марги Масеҳ моро наҷот дода метавонад
Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд, мувофиқи Навиштаҳо (1 Қӯринтиён 15:3).
Ки Ӯ худаш гуноҳҳои моро дар бадани худ бар дарахт бардошт (1 Петрус 2:24).
Аҳамияти Хуни Масеҳ
Бе рехтани хун бахшиш (омурзиш) нест (Ибриён 9:22).
Шумо бо чизҳои фаношаванда наҷот наёфтаед… балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, мисли баррае беайб ва бедоғ (1 Петрус 1:18-19).
Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад (1 Юҳанно 1:7).
Даъвати Масеҳ ба гунаҳкорон
Назди Ман оед, эй ҳамаи онҳое, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод (Матто 11:28).
Касе ки назди Ман меояд, Ман ӯро ба ҳеҷ ваҷҳ берун нахоҳам кард (Юҳанно 6:37).
Чӣ тавр абадӣ наҷот ёфтан
Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, яъне ба онҳое, ки ба исми Ӯ имон доранд (Юҳанно 1:12).
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Ба Ӯ ҳамаи пайғамбарон шаҳодат медиҳанд, ки ба воситаи исми Ӯ, ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, бахшиши (омурзиши) гуноҳҳоро хоҳад гирифт (Аъмол 10:43).
Ба воситаи Ӯ ҳар кӣ имон оварад, аз ҳама чиз сафед карда мешавад (Аъмол 13:39).
Чӣ тавр абадӣ гум шудан
Касе ки имон наоварад, маҳкум хоҳад шуд (Марқӯс 16:16).
Касе ки ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад (Юҳанно 3:36).
Имондор ҳаёти ҷовидонӣ дорад
Касе ки каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст (Юҳанно 5:24).
Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам, ва онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳанд шуд; ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман рабуда наметавонад (Юҳанно 10:28).
