Мавзӯи шогирдӣ хеле кам ба мо пешниҳод мешавад; агар мо онро нодида гирем, бисёр чизҳоеро, ки дар ҳаёт ва хидмати масеҳии мо ба мо хеле муфид аст, аз даст медиҳем. Биёед ҳоло онро бо умеди баҳрабардорӣ аз омӯзиши мухтасари чизҳое, ки мо бояд донем, агар мо шогирдони бофаҳм ва содиқи Худованд бошем, дида бароем.
Вақте ки Худованд бори аввал шогирдони Худро даъват кард, ба ҳамаи онҳо бо ду калима гуфт: «Маро пайравӣ кунед». Шогирдон, пас, пайравони Ӯ буданд. Бо ин роҳ онҳо дарсҳои худро омӯхтанд. Онҳо Ӯро диданд, шуниданд ва ба Ӯ итоат карданд. Таълимоте, ки онҳо гирифтанд, хусусияти амалӣ дошт. Онҳо он чиро, ки Ӯ ба онҳо гуфта буд, бо соддагии дил ва бо ақли омода иҷро карданд. Дар хидмати Ӯ онҳо хушбахт буданд, зеро амрҳои Ӯ вазнин набуданд ва юғи Ӯ ҳам вазнин набуд.
Мардум ва шартҳои шогирдӣ
Дар Навиштаи дар боло зикршуда, мо мебинем, ки дар он вақт «мардуми бисёре бо Ӯ мерафтанд». Гуфтан мумкин нест, ки Худованд муаллими машҳур буд, ё Ӯ ҳамеша кӯшиш мекард, ки мардумро ба худ ҷалб кунад. Мо мехонем, ки Ӯ мардумро (пас аз он ки ба ниёзҳои ҷисмонии онҳо хидмат карда буд) фиристод, зеро мардум ба ҳеҷ ваҷҳ шогирдони Ӯ набуданд.
Онҳо Ӯро меҷустанд, то ки Ӯ онҳоро аз бемориҳояшон шифо диҳад, ё ба онҳо ғизо диҳад, то гуруснагии онҳоро қонеъ созад, аммо ба ғайр аз ин ниёзҳои махлуқотӣ, ба назар намерасад, ки онҳо ба Ӯ ягон хоҳиши махсус дошта бошанд. Худованд инро медонист ва ба онҳо гуфт: «Шумо Маро меҷӯед, на аз он сабаб, ки мӯъҷизаҳоро дидед, балки аз он сабаб, ки аз нон хӯрдед ва сер шудед» (Юҳанно 6:26).
Аммо, дар ин маврид мардум бо Ӯ рафтанд, ва ин ба Худованд имконият дод, ки ба онҳо шартҳои шогирдиро диҳад ва гуфт:
«Агар касе назди Ман ояд ва аз падар, модар, зан, фарзандон, бародарон ва хоҳарони худ, балки аз ҷони худ низ нафрат надошта бошад, шогирди Ман буда наметавонад». Ин нафрат аз оилаи худ, аз ҷони худ ва бардоштани салиби худ ҷузъиёти муҳими шогирдӣ буданд. Бояд бо ҳаёти кӯҳна комилан қатъи робита шавад.
Табиати рӯҳонии шогирдӣ
Агар мо ҳангоми баррасии ин суханон ба эҳсосот ва ақли табиӣ иҷозат диҳем, ки моро идора кунанд, мо хеле хато мекунем. Танҳо Рӯҳи Худо метавонад ба мо маънои онҳоро омӯзонад ва мо ба таълимоти Ӯ итоат мекунем.
«Он чи аз ҷисм таваллуд шудааст, ҷисм аст; ва он чи аз рӯҳ таваллуд шудааст, рӯҳ аст» (Юҳанно 3:6). Мулоҳиза ва эҳсоси ҷисм ҷисмонӣ аст, ва таълимоти рӯҳ рӯҳонӣ аст.
Петрус хатои калон кард, вақте ки Худовандро сарзаниш кард; Ӯ ба шогирдонаш гуфта буд, ки Ӯ бояд аз дасти пирон, саркоҳинон ва китобдорон бисёр азоб кашад ва кушта шавад; гарчанде ки дар се рӯз Ӯ дубора эҳё мешавад. Аммо Худованд Петрусро сахт сарзаниш кард, Шайтонро дар паси суханони ӯ дида, зеро ӯ чизҳои Худоро дӯст намедошт, балки чизҳои одамонро (Марқӯс 8:31-34).
Инро ба Петрус гуфта, Ӯ мардум ва шогирдони Худро назди худ даъват кард ва гуфт:
«Ҳар кӣ хоҳад аз паи Ман ояд, бигзор худро инкор кунад ва салиби худро бардорад ва Маро пайравӣ кунад».
Петрусро чизҳои одамон идора мекарданд - хатои марговар! Аммо ин чӣ қадар осон аст. Мо танҳо бояд ба ҷисми худ иҷозат диҳем ва фавран ба хатогӣ дучор мешавем. Аз тарафи дигар, вақте ки мо салиби худро мебардорем, ҷисм комилан аз байн меравад. Салиб ҳукми маргро бар ҷисм мебарад. Танҳо як чиз онро ба охир мерасонад - марг. Салиб қудрати таъсир расонидан ба он аст; пас, чӣ қадар муҳим аст, ки мо салибро доимо бар худ дошта бошем.
Ҳисоб кардани арзиш
Пас мо бояд дарсеро омӯзем, ки Худованд дар ду масал таълим дод: сохтани бурҷ ва подшоҳе, ки ба ҷанг меравад ва бо подшоҳи дигаре, ки ду баробар зиёдтар сарбоз дорад, рӯ ба рӯ мешавад. Дар ҳарду ҳолат даъват ба ҳисоб кардани арзиш аст. Ҳисоб накардани арзиш беақлӣ аст, аммо бисёриҳо ҳамчун масеҳиён бидуни ба назар гирифтани масъулиятҳое, ки бояд бо онҳо рӯ ба рӯ шаванд, оғоз мекунанд. Ба мо лозим аст, ки оромона ва бодиққат на танҳо чӣ гуна оғоз кардан, балки чӣ гуна идома додан ва дар ниҳоят ба хулосаи шарафманд расиданро ҳисоб кунем. Агар мо арзишро ҳисоб кунем, зуд дарк хоҳем кард, ки барои ин чизҳо дар ҷисми мо қудрате нест ва мо метавонем тамоми кофӣ ва қудрати худро дар Рӯҳи Худо пайдо кунем. Ӯст, ки он чиро, ки аз Худост, месозад ва барои муборизае, ки дар он иштирок дорад, файз ва қувват медиҳад.
Аз ҳамаи ин, ҳавворӣ Павлус намунаи хуб аст. Ӯ арзишро ҳисоб кард ва ҳама чизро аз даст дод, чунон ки дар Филиппиён 3 ба мо мегӯяд. Ӯ кори худро хуб анҷом дод ва онро бо шараф ва ҷалол ба охир расонд. Ӯ метавонист бигӯяд:
«Ман мусобиқаи худро ба охир расонидам, имонро нигоҳ доштам» (2 Тимотиюс 4:7). Акнун барои ӯ тоҷ боқӣ монда буд. Салиб, вақте ки бо имон бардошта мешавад, тоҷро таъмин мекунад. Ва ин ҳамон чизест, ки Худованд мехоҳад мо тақлид кунем, анҷоми шарафмандонаи роҳи имон; он чиро, ки Петрус даромади фаровон ба Малакути абадӣ меномад.
Ҳама чизро тарк кардан
Боз ҳам, агар як подшоҳ бо дигаре ба ҷанг мерафт, ӯ ҳатман арзишро ҳисоб мекард ва бо далелҳое, ки муноқишаро идора мекунанд, рӯ ба рӯ мешуд. Шогирдии ҳақиқӣ муноқишаро дар бар мегирад ва мо барои ин ба ғайр аз қудрати Рӯҳи Худо кофӣ нестем. Аммо агар инчунин пурсида мешуд, «Пас шогирди Худованд Исо чӣ дорад, ки диҳад?» Бо як калима, ҷавоби Ӯ ҳама чиз аст.
«Ҳар кӣ аз шумо ҳамаи он чиро, ки дорад, тарк накунад, шогирди Ман буда наметавонад»
Вақте ки Худованд Исо дар рӯи замин буд, бисёриҳо мехостанд Ӯро ҳамчун шогирд пайравӣ кунанд. Яке сарватманд буд, аммо вақте ки ба ӯ гуфтанд, ки ҳамаи он чиро, ки дорад, фурӯшад ва аз паи Масеҳ равад, салиби худро бардорад, ӯ мехост сарватҳои худро нигоҳ дорад. Дигаре гуфт, ки ӯ Худовандро ба ҳар куҷое, ки Ӯ равад, пайравӣ хоҳад кард, аммо вақте ки Худованд ба ӯ гуфт, ки Ӯ ҷое барои сар ниҳодан надорад ва дар натиҷа ӯ бояд маҳрумиятҳои зиёдеро таҳаммул кунад, ӯ рӯй гардонд ва фикри шогирд шуданро тарк кард.
Гап дар он аст, ки агар мо дар ҳақиқат шогирдони Худованд Исо бошем, наметавонем иҷозат диҳем, ки чизе байни мо ва Ӯ қарор гирад, чизе, ки ҷои олии Ӯро дар дилҳои мо иваз кунад.
Оё Худованд моро даъват кардааст, ки Ӯро пайравӣ кунем? Пас биёед ба даъвати Ӯ ба таври шоиста ҷавоб диҳем, бо тарк кардани ҳама чизи дигар; то ки Ӯ дар дилҳои мо ҷои олиро дошта бошад; ва то ки мо Ӯро пайравӣ кунем ва бо Ӯ бошем. Ӯ бояд дар дилҳои мо тахт нишинад ва дар он ҷо рақибе набошад. Хоҳ падар, модар, зан, фарзандон, бародарон, хоҳарон, дӯстон, ё ҳатто ҳаёти худи мо бошад, ҳама бояд тарк карда шаванд, то ки ҳукмронии Ӯро эътироф кунанд ва Ӯро пайравӣ кунанд.
Фоидаи абадӣ
Мо набояд фикр кунем, ки он муносибатҳои заминӣ, ки мо онҳоро барои пайравӣ аз Худованд тарк мекунем, барои мо абадан гум шудаанд. Не, мо онҳоро ба таври беҳтар ба даст меорем. На танҳо ҳоло, чунон ки аз ҷисми кӯҳна, балки чунон ки дар Худованд. Доштани онҳо дар ҷисм ин доштани онҳо барои муддати кӯтоҳи ҳаёти заминии мост. Вақте ки мо онҳоро дар Худованд нигоҳ медорем, мо онҳоро абадан дорем; на танҳо дар ин ҳаёт, балки дар он чизе, ки меояд. Аз гирифториҳои заминӣ озод шуда, мо дар ҳақиқат шогирдони Худованд Исо шудем.
