Аз ҷониби: Ҳ. Ҳ. Снелл
«Чаро Шайтон дили туро пур кард, ки ба Рӯҳулқудс дурӯғ гӯӣ?... Ту на ба одамон, балки ба Худо дурӯғ гуфтӣ» (Аъмол 5:3–4).
Чанде пеш дар як омӯзиши Китоби Муқаддас савол дода шуд: «Иблис куҷост?» Касе дарҳол ҷавоб дод: «Дар дӯзах». Вақте ки саволи дигар дода шуд: «Рӯҳулқудс куҷост?» ҷавоб дода шуд: «Дар осмон». Ҳоло қариб лозим нест гуфтан, ки ҳеҷ яке аз ин ҷавобҳо дуруст набуд.
Воқеият ин аст, ки одамон, ҳатто масеҳиён, аксар вақт одат кардаанд, ки дар бораи чизҳои рӯҳонӣ фикр кунанд ва сухан гӯянд, бе он ки ҳақиқати воқеӣ чист, чунон ки Худо дар Каломи Худ ошкор кардааст. Дар натиҷа, ақидаҳои ғайримуқаддас ва ғайриоддӣ ба таври васеъ паҳн мешаванд, ки на танҳо нодурустанд, балки баъзан комилан муқобили ҳақиқати Худо мебошанд.
Дар мавриди Шайтон, ӯ ҳанӯз маҳбус нест, аммо хоҳад шуд. Ба ҷои маҳбус будан, ӯ дар рӯи замин рафтуо мекунад. Ӯ ҳамаҷо ҳозир нест, балки «дар он сайру гашт мекунад». Петрус мегӯяд: «Душмани шумо иблис, мисли шери ғуррон, сайру гашт мекунад ва меҷӯяд, ки кӣро фурӯ барад» (1 Петрус 5:8). Бале, ӯ ҳанӯз ҳам «айбдоркунандаи бародарони мост», ки тамоми ҷаҳонро фиреб медиҳад ва «гург онҳоро мегирад ва гӯсфандонро пароканда мекунад».
Шахси илоҳӣ
Дар мавриди Рӯҳулқудс, гарчанде ки Ӯ Шахси илоҳӣ ва аз ин рӯ ҳамаҷо ҳозир аст, аммо ҳеҷ чиз дар Навиштаҳо равшантар аз он ошкор нашудааст, ки Ӯ фуруд омад ва дар рӯзи Пантикост дар миёни халқи Худо дар рӯи замин сокин шуд, то абад бо мо бимонад. Ва ҳар қадар ки мо Навиштаҳоро дар ин мавзӯъ бештар таҳқиқ кунем, ҳамон қадар бештар итминон ҳосил хоҳем кард, ки атои Рӯҳулқудс, ки натиҷаи наҷоти анҷомёфта аст, ҳақиқати хоси масеҳият мебошад.
Пас, оё тааҷҷубовар нест, ки он аз ҷониби душмани маккори мо ин қадар таҳриф ва инкор карда мешавад? Оё шунидани он ки баъзеҳо илоҳияти Ӯро инкор мекунанд, ва дигарон дуо мекунанд, ки Ӯ фиристода шавад, хеле аламовар нест? Дигарон барои миқдори бештари Рӯҳ, таъмиди нав ва баракати Пантикост илтимос мекунанд. Мо умедворем, ки ҳамаи ин нуктаҳо ва бисёр чизҳои дигарро дар бораи илоҳият, шахсият, сокиншавӣ ва амалиёти Рӯҳулқудс ба таври мухтасар баррасӣ кунем. Аммо мо итминон дорем, ки аксари хатогиҳои дигар аз надонистани Ӯ ҳамчун Шахси илоҳӣ, ки бо Падар ва Писар баробар аст, бармеоянд.
Дар ояти аввали ин мақола, Ӯ ба таври возеҳ ва бешубҳа Худо ва Шахсе номида шудааст, ки ба Ӯ дурӯғ гуфтан мумкин аст. Аз ин рӯ, Ӯ баъзан «Рӯҳи Худо» номида мешавад; ва чизҳои Худоро ҳеҷ кас намедонад, магар «Рӯҳи Худо». Ӯ «Рӯҳи абадӣ» аст. Пеш аз он ки замин ва осмон офарида шаванд, Рӯҳи Худо бар рӯи обҳои бетартиб ҳаракат мекард, ва ба мо гуфта шудааст, ки «бо Рӯҳи Худ Ӯ осмонҳоро оро додааст» (Айюб 26:13). Кӣ метавонад ба таври ҳақиқӣ «абадӣ» номида шавад, магар «Он Зоти баланд ва бузург, ки дар абадият сокин аст»?
Абадӣ
Оё абадӣ яке аз сифатҳои илоҳият нест? Дар ҳамоҳангии комил бо сифатҳои илоҳии Худ, ва баробар бо Падар ва Писар, ва бо онҳо якҷоя амал карда, Ӯ «Рӯҳи ростӣ, ки аз Падар мебарояд» ва ҳамчунин «Рӯҳи Писари Ӯ» номида мешавад (Юҳанно 15:26; Ғалотиён 4:6). Ғайр аз ин, Рӯҳ доимо муқаддас номида мешавад, ки ин истилоҳ ба Худо таъкид шудааст: «Ман муқаддасам» (1 Петрус 1:16).
Боз, мо дар 2 Петрус 1:21 дар бораи навиштаҳои Аҳди Қадим мехонем, ки «мардони муқаддаси Худо чунон сухан мегуфтанд, ки аз ҷониби Рӯҳулқудс илҳом гирифта буданд». Павлус низ эълон кард: «Хуб сухан гуфт Рӯҳулқудс ба воситаи Ишаъёи набӣ», вале ба мо гуфта шудааст, ки «Худованд Худои Исроил» буд, ки «ба воситаи даҳони анбиёи муқаддаси Худ сухан гуфт». Дар Ишаъё гуфта шудааст, ки Худованд (Адонай, Худованд дар ҷамъи шахсон) ба ӯ каломро дод, то бигӯяд. Оё имкон дорад, ки шаҳодати равшантар ба илоҳияти Рӯҳулқудс дошта бошем?
Ҳамаҷо ҳозир
Мо ҳамчунин дар бораи ҳамаҷо ҳозир будани Ӯ мехонем: «Ба куҷо аз Рӯҳи Ту биравам? Ва аз ҳузури Ту ба куҷо бигурезам? Агар ба осмон бароям, Ту он ҷо ҳастӣ; агар бистари худро дар дӯзах [ҳадес] паҳн кунам, инак, Ту он ҷо ҳастӣ. Агар болҳои субҳро гирам ва дар дурдасттарин қисматҳои баҳр сокин шавам; ҳатто дар он ҷо дасти Ту маро роҳнамоӣ хоҳад кард; ва дасти рости Ту маро нигоҳ хоҳад дошт» (Забур 139:7–10). Ҳамаҷо ҳозир будани Ӯ боз бо сокин шудани Ӯ дар ҳар фарзанди Худо дар тамоми рӯи замин ва ба ҳар як, дар ҳар гӯшаи ҷаҳон, дастрасӣ ба Падарро ба воситаи Писар додан нишон дода мешавад. «Азбаски шумо писарон ҳастед, Худо Рӯҳи Писари Худро ба дилҳои шумо фиристодааст, ки фарёд мезанад: Аббо, Падар!» (Ғалотиён 4:6). Ва боз: «Зеро ба воситаи Ӯ ҳар дуи мо [яҳудиён ва ғайрияҳудиёни имондор] ба воситаи як Рӯҳ ба Падар дастрасӣ дорем» (Эфсӯсиён 2:18).
Ҳамаҷо ҳозир будани Ӯ ҳамчунин дар Навиштаҳо ба таври равшан баён шудааст, ки дар он ба мо гуфта шудааст, ки «Рӯҳ ҳама чизро, бале, умқи Худоро меҷӯяд» (1 Қӯринтиён 2:10). Кӣ ғайр аз Шахси илоҳӣ метавонад умқи Худоро биҷӯяд? Боз, кӣ салоҳият дорад, ки ҳама чизро таълим диҳад, агар ҳама чизро надонад?
Қодири Мутлақ
Қодири Мутлақ будани Ӯ доимо дар эҳё кардани гуноҳкорон, ки дар гуноҳҳо ва хатоҳо мурдаанд, ба ҳаёти рӯҳонӣ шаҳодат дода мешавад, чунон ки вақте «Он ки Масеҳро аз мурдагон эҳё кард, ҷисмҳои фонӣи шуморо низ ба воситаи Рӯҳи Худ, ки дар шумо сокин аст, зинда хоҳад кард» (Румиён 8:11). Кӣ ғайр аз Зоте, ки Қодири Мутлақ аст, метавонад аз чизҳои Масеҳ бигирад ва онҳоро ба ҳар фарзанди Худо нишон диҳад ва ба ҳар хизматгори боистеъдоди Худованд доимо дар хизмати ҳақиқат кӯмак кунад? Кӣ ғайр аз Зоте, ки дорои сифатҳои илоҳӣ аст, метавонад гуфта шавад, ки абадӣ бо мо сокин аст, ба тамоми ҳақиқат роҳнамоӣ мекунад ва ҳама чизеро, ки Исо гуфта буд, ба ёди мо меорад? Ва дар бораи кӣ метавон гуфт, магар дар бораи Зоте, ки дар якҷоягӣ бо Падар ва Писар амал мекунад: «Ҳар чизе ки Падар дорад, Аз Они Ман аст: аз ин рӯ гуфтам, ки Ӯ аз Они Ман хоҳад гирифт ва ба шумо нишон хоҳад дод» (Юҳанно 16:15)?
Соҳибихтиёр
Амалҳои соҳибихтиёрӣ хусусиятҳои дигари «Худои ягонаи хирадманд» мебошанд, ки мувофиқи иродаи неки Худ амал мекунад. Ин Рӯҳулқудс буд, ки гуфт: «Барнаббо ва Шоулро барои коре, ки онҳоро ба он даъват кардаам, барои Ман ҷудо кунед… Пас, онҳо аз ҷониби Рӯҳулқудс фиристода шуда, рафтанд» (Аъмол 13:2, 4). Боз, онҳо «аз ҷониби Рӯҳулқудс манъ карда шуданд, ки каломро дар Осиё мавъиза кунанд… Онҳо кӯшиш карданд, ки ба Битуния раванд: аммо Рӯҳ ба онҳо иҷозат надод» (Аъмол 16:6–7).
Дар робита ба баъзе атоҳои рӯҳонӣ, онҳо аз ҷониби соҳибихтиёрии Рӯҳ тақсим карда мешаванд. «Ба яке ба воситаи Рӯҳ каломи ҳикмат дода мешавад; ба дигаре каломи дониш ба воситаи ҳамон Рӯҳ; ба дигаре имон ба воситаи ҳамон Рӯҳ… Аммо ҳоло Худо ҳар як узвро дар бадан ҷойгир кардааст, чунон ки ба Ӯ писанд омад» (1 Қӯринтиён 12:8–9, 18).
Мо умедворем, ки шаҳодати кофии Навиштаҳо барои нишон додани илоҳияти Рӯҳулқудс оварда шудааст, то ки мо ба осонӣ фаҳмем, ки чаро онҳое, ки худро бо ҷамъомади Худо пайваста буданд ва дурӯғ гуфта буданд, чунон гуфта шуданд, ки на ба одамон, балки ба Худо дурӯғ гуфтаанд. Зеро пеш аз ин, Рӯҳулқудс фуруд омада буд, ва ҷамъомад макони Худо ба воситаи Рӯҳ буд.
