ФАРҚИ БАЙНИ ВАҚТ ВА АБАДИЯТ
Абадият ва вақтро бояд фарқ кард. Вақт бо офариниш оғоз ёфт; он ибтидо ва интиҳо дорад. Аз ин рӯ, оянда, ҳозира ва гузашта вуҷуд дорад. Ягона қисми вақт, ки воқеан вуҷуд дорад, ҳозира аст; гузашта гузашт ва оянда ҳанӯз наомадааст. Китоби Муқаддас дар бораи «вақтро харидан» сухан меронад (Эфсӯсиён 5:15 KJV). Накардани ин – яъне, аз ҳозира бештар истифода бурдан – онро аз даст додан аст.
Баръакс, ҳама чиз дар абадият бевақт аст. Вақт ҳузури муваққатӣ аст, дар ҳоле ки абадият ҳузури доимӣ аст. Вақт давомнокии ченшуда аст, аммо абадият беандоза аст. Азбаски вақт ҳоло бо абадият ҳамзистӣ дорад, инсон дар фарқ кардани ин ду душворӣ мекашад. Мо, ки махлуқоти замон ҳастем, мехоҳем вақтро ба абадият гузорем, бо сухан дар бораи «абадияти гузашта» ва «абадияти оянда», аммо ин изҳорот аслан дуруст нестанд.
ҲАДЯҲОИ АБАДИИ ХУДО
Чӣ тавре ки Худо абадӣ аст, ҳадяҳои Ӯ ба мо, ҳаёти абадӣ, наҷоти абадӣ, фидияи абадӣ, мероси абадӣ ва ҷалоли абадӣ низ абадӣ мебошанд.
Ҳаёти абадӣ ҳадяест, ки дар Инҷили Юҳанно, ки китобест, ки абадияти Масеҳро бузург медорад, на камтар аз дувоздаҳ маротиба зикр шудааст. Он мегӯяд, ки суханони Масеҳ «суханони ҳаёти абадӣ» мебошанд (Юҳанно 6:68). Юҳанно ҳамчунин аз Масеҳ иқтибос меорад, ки мегӯяд: «Ман ба онҳо ҳаёти абадӣ хоҳам дод; ва онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳанд шуд, ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман нахоҳад рабуд» (Юҳанно 10:28). Ҳаёти абадӣ маънои онро дорад, ки на танҳо абадӣ вуҷуд доштан; ҳатто гумшудагон низ ин корро хоҳанд кард. Ҳаёти абадӣ маънои мубодилаи ҳаёти Худо ҳоло ва барои асрҳои беохири абадиятро дорад!
Наҷоти абадӣ ҳадяи Масеҳ аст, ки «муаллифи наҷоти абадӣ барои ҳамаи онҳоест, ки ба Ӯ итоат мекунанд» (Ибриён 5:9).
Фидияи абадӣ: Бо рехтани хуни Худ, Исо «барои мо фидияи абадӣ ба даст овард» (Ибриён 9:12).
Мероси абадӣ: Исо мурд, то «онҳое, ки даъват шудаанд, ваъдаи мероси абадӣ гиранд» (Ибриён 9:15). Петрус ин меросро «фанонопазир, беайб ва нопадидшаванда, ки дар осмон барои шумо нигоҳ дошта шудааст» тавсиф кардааст (1 Петрус 1:4).
Ҷалоли абадӣ: «Худои тамоми файз ... моро ба ҷалоли абадӣ ба воситаи Исои Масеҳ даъват кардааст» (1 Петрус 5:10).
ИШОРАҲО БА ВУҶУДИ АБАДИИ ХУДО
Дар ҳоле ки ишораҳои ғайримустақими зиёде ба вуҷуди абадии Худо мавҷуданд, се ишораи мустақими зерин чашмони моро ба баъзе ҷузъиёти Худои Падар ва Худованд Исои Масеҳ мекушоянд.
МАН ҲАСТАМ, КИ МАН ҲАСТАМ
Дар Китоби Муқаддас номҳои зиёде барои Худо мавҷуданд, ки ҳар яке ҷанбаи хислати илоҳии Ӯро таъкид мекунад. Яке аз онҳо, ки дар бораи вуҷуди абадии Ӯ сухан меронад, аз ҷониби Худои Худаш гуфта шудааст: «Ва Худо ба Мусо гуфт: «МАН ҲАСТАМ, КИ МАН ҲАСТАМ» (Хуруҷ 3:14). Агар Худо гуфта бошад: «Ман будам», маънои он мебуд: «Ман ҳоло он чизе нестам, ки будам». Агар Ӯ гуфта бошад: «Ман хоҳам буд», маънои он мебуд: «Ман ҳанӯз он чизе нестам, ки хоҳам буд». Аммо Худо «аз азал то абад» аст (Забур 90:2); Ӯ на ибтидо дорад ва на интиҳо.
Худое, ки дар абадият зиндагӣ мекунад
Ишаъё Худоро «Он Баланд ва Барҷаста, ки дар абадият зиндагӣ мекунад» меномад (Ишаъё 57:15). Бо зиндагӣ дар абадият, Худо аз маҳдудиятҳои вақт болотар аст ва аз маҳдудиятҳои фазо озод аст. Худо аз вақт нест, балки вақт аз Худост.
Падари Абадӣ, ки Писар аст
Ишаъё 9:6 панҷ номи Исоро зикр мекунад: «Аҷоиб, Машваратчӣ, Худои Қудратманд, Падари Абадӣ, Шоҳзодаи Сулҳ». Ин ки Исо, Писари Худо, бояд «Падари Абадӣ» («Падари Абадият» JND) номида шавад, ба назар печида менамояд. Агар Ӯ Писар бошад, Ӯ наметавонад Падар низ бошад, зеро ҳар як шахси Худои сегона аз дигарон ҷудо аст, аммо баробар Худост. Ин ишораро метавон бо истифодаи яҳудии калимаи «Падар» шарҳ дод, ки маънои «офарандаи» ё «муаллифи»-ро дорад. Исо Шайтонро «падари дурӯғ» номид (Юҳанно 8:44), яъне ӯ офаранда ё муаллифи дурӯғ буд. Ишора ба Исо ҳамчун «Падари Абадӣ» маънои онро дорад, ки Ӯ муаллиф ё офарандаи абадият аст, он чизе ки абадӣ аст!
Бо фиристодани Писари Худ ба замин, Худо боис шуд, ки абадият ба вақт ҳамла кунад. Ин як боздиди муваққатӣ набуд. Вақте ки Исо ба замин омад, ӯ хок ва илоҳият, вақт ва абадиятро ба якдигар пайваст. Вақте ки Исо дар Байт-Лаҳм таваллуд шуд, вақт ва абадият дар як охури ҳайвонот вохӯрданд. Вақте ки Ӯ дар Ҷолҷота мурд, вақт ва абадият дар салиб вохӯрданд. Вақте ки шумо ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод мекунед, шумо як қисми абадият мешавед! Ӯ абадиятро дар ҳаёти шумо «падарӣ» мекунад, ки ин бештар аз бахшидани гуноҳҳои шуморо дар бар мегирад. Шумо як қисми ҳаёти рӯҳонии Худо мешавед.
Исои Масеҳ ҳамчунин «Падари Абадият» ба таври дигар аст: Ӯ ҳоло зиндагӣ мекунад, то ба онҳое, ки Ӯро дар дилҳои худ қабул мекунанд, мақсад ва сифати абадӣ диҳад. Одамони наҷотнаёфта танҳо вуҷуд доранд, на зиндагӣ мекунанд. Ва он чизе, ки онҳо барои он вуҷуд доранд, на қонеъ хоҳад кард ва на абадӣ хоҳад монд. Ба ҷои сармоягузории вақт дар абадият ва лаззат бурдан аз дивидендҳо дар ин ҷо ва ҳоло, онҳо вақтро беҳуда сарф мекунанд.
ҚАРОРҲОИ АБАДӢ, КИ ДАР ВАҚТ ИҶРО ШУДААНД
Мақсади Худо дар абадият ва дастовардҳои Ӯ дар вақт якхелаанд. Аз ин рӯ, мақсади Ӯ – ки дар ҳокимият асос ёфтааст, бо ҳикмати бепоён фармон дода шудааст, бо қудрати мутлақ тасдиқ шудааст ва бо тағйирнопазирӣ мустаҳкам шудааст – ҳеҷ гоҳ ноком шуда наметавонад. Қарорҳои Худо ба ҳамаи чизҳои оянда бе истисно дахл доранд; ҳар чизе, ки дар вақт анҷом дода мешавад, дар абадият, пеш аз оғози вақт, пешакӣ муайян шуда буд.
Китоби Муқаддас ҳашт чизеро зикр мекунад, ки дар абадият муайян шудаанд ва дар вақт иҷро мешаванд. Истифодаи ибораи «пеш аз бунёди ҷаҳон» – ё муодили он, «пеш аз оғози ҷаҳон» – дар ҳамаи ҳашт ҳолат нишон медиҳад, ки ҳамаи онҳо пеш аз оғози вақт пешакӣ муайян шуда буданд. Ин қарорҳоро метавон ба ду гурӯҳ тақсим кард:
Чор қарори абадӣ дар бораи Исои Масеҳ
- Ҷалоли Писар аз абадият бо Падар буд: «Ва акнун, эй Падар, Маро бо Худат бо ҷалоле, ки пеш аз бунёди ҷаҳон бо Ту доштам, ҷалол деҳ» (Юҳанно 17:5).
- Муҳаббати Падар ба Писар аз абадият буд: «Падар, Ман мехоҳам, ки онҳое низ, ки Ту ба Ман додаӣ, бо Ман бошанд, ки Ман ҳастам; то ки онҳо ҷалоли Маро, ки Ту ба Ман додаӣ, бубинанд; зеро Ту Маро пеш аз бунёди ҷаҳон дӯст доштӣ» (Юҳанно 17:24).
- Омадани аввалини Масеҳ як қарори абадӣ буд: «Ки Ӯ дар ҳақиқат пеш аз бунёди ҷаҳон пешакӣ муайян шуда буд, аммо дар ин замонҳои охир барои шумо зоҳир шуд» (1 Петрус 1:29).
- Барра пеш аз оғози вақт кушта шуд: «Ва ҳамаи сокинони замин Ӯро ибодат хоҳанд кард, ки номҳои онҳо дар китоби ҳаёти Барра, ки аз бунёди ҷаҳон кушта шудааст, навишта нашудаанд» (Ваҳй 13:8).
Чор қарори абадӣ дар бораи наҷоти мо
- Ҳикмате, ки нақшаи наҷот додани одамони гунаҳкорро таҳия кардааст, пеш аз оғози ҷаҳон муайян шуда буд: «Аммо мо ҳикмати Худоро дар сирре сухан мегӯем; ҳатто ҳикмати пинҳонӣ, ки Худо пеш аз ҷаҳон барои ҷалоли мо муайян карда буд» (1 Қӯринтиён 2:7).
- Ваъдаи ҳаёти абадӣ барои интихобшудагон аз ҷониби Худо пеш аз оғози вақт дода шуда буд: «Бо умеди ҳаёти абадӣ, ки Худо, ки дурӯғ гуфта наметавонад, пеш аз оғози ҷаҳон ваъда дода буд» (Титус 1:2). Худо ҳамчунин қасд дошт, ки ҳамаи интихобшудагон имон оваранд: «Ҳар қадар ки барои ҳаёти абадӣ муайян шуда буданд, имон оварданд» (Аъмол 13:48). «Муайян кардан» дар абадият сурат гирифт; «имон овардан» дар вақт сурат мегирад.
- Интихоб ба наҷот аз абадият буд: «Мувофиқи он ки Ӯ моро дар Ӯ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб кардааст» (Эфсӯсиён 1:4).
- Мақсади Худо барои наҷот додани интихобшудагон аз абадият буд: «Ки моро наҷот дод ва бо даъвати муқаддас даъват кард, на мувофиқи корҳои мо, балки мувофиқи мақсад ва файзи Худаш, ки ба мо дар Исои Масеҳ пеш аз оғози ҷаҳон дода шуда буд» (2 Тимотиюс 1:9).
ОҚИБАТҲОИ АМАЛӢ
Дар ҳоле ки мавзӯи абадият метавонад то андозае душворфаҳм ба назар расад, се ҷанбаи он оқибатҳои муҳим ва тағйирдиҳандаи ҳаёт доранд: амнияти абадӣ, дурнамои абадӣ ва сарнавишти абадӣ. Ман мехоҳам инҳоро то ҳадди имкон равшан ва мувофиқ созам.
Амнияти абадӣ: Китоби Муқаддас амнияти абадиро таълим медиҳад, ки маънои онро дорад, ки онҳое, ки воқеан ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ эътимод доранд, ҳеҷ гоҳ гум намешаванд. Барои онҳое, ки аз ҷониби Падар аз абадият интихоб шудаанд, бо хуни Барра фидия шудаанд, аз нав таваллуд шудаанд, дар онҳо зиндагӣ мекунанд, мӯҳр зада шудаанд ва аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас таъмид гирифтаанд, нобуд шудан ғайриимкон аст.
Дурнамои абадӣ: Шахси наҷотнаёфта, ки ба ин ҳаёт ғамхорӣ мекунад, аммо барои ҳаёти оянда бо қабули Исо ҳамчун Наҷотдиҳанда дар дили худ таъмин намекунад, метавонад барои лаҳзае оқил бошад, аммо барои абадият аблаҳ аст.
Барои масеҳӣ, дурнамои абадӣ ҳатмист: «Дар ҳоле ки мо ба чизҳое, ки дида мешаванд, назар намекунем, балки ба чизҳое, ки дида намешаванд; зеро чизҳое, ки дида мешаванд, муваққатӣ ҳастанд, аммо чизҳое, ки дида намешаванд, абадӣ ҳастанд» (2 Қӯринтиён 4:18). Ҳаёти ҳаррӯза бояд ҳамеша дар заминаи абадият зиндагӣ карда шавад. Ҳама чиз дар ҳаёт дурнамои дигарро мегирад, вақте ки бо абадият муқоиса карда мешавад. Муносибатҳо, дастовардҳо, ноумедиҳо, мушкилот ва нокомиҳо маъноҳои нави муҳимро мегиранд, вақте ки мо дурнамои абадиро ба назар мегирем.
Бе ёдраскунии мунтазам, ки «ин ҷаҳон хонаи ман нест, ман танҳо мегузарам», қаноатманд будан душвор аст. Мо маҷбур мешавем, ки ҳар чизеро, ки ба мо рӯй медиҳад, бо меъёрҳои худсарона, сатҳӣ ва тағйирёбанда арзёбӣ кунем. Бе меъёри абадӣ ва собит, мо бо беҳтарине, ки ҷаҳон дода метавонад, рақобат мекунем, на бо беҳтарине, ки дар дохили мост. Дурнамои абадӣ тарзи дидани одамон, ҳаёт, пиршавӣ, вақт ва ҳатто маргро комилан тағйир медиҳад.
Сарнавишти абадӣ: Биёед баррасии абадияти худро бо як саволи мушаххас ба анҷом расонем: Шумо абадиятро дар куҷо мегузаронед? Танҳо ду макон вуҷуд дорад: бо Худо дар ҷалоли абадӣ, ё аз Ӯ ҷудо дар торикии комил то абад. Вақти қарор қабул кардан ҳоло аст, ва интихоби шумо танҳо ба як омил вобаста аст, ки оё шумо ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод доред ё не.
