Мавзӯи аҷибтаре аз ин нест — «Сабри Худо». Дар бораи гузашти асрҳо фикр кунед, ки ин сабр 6000 сол давом кардааст! Дар бораи мардум фикр кунед, ки мавзӯи он буданд — миллионҳо ва миллионҳо, дар иқлимҳо ва асрҳои пайдарпай! Дар бораи гуноҳҳо фикр кунед, ки дар тамоми ин муддат ин сабрро озмуда ва хаста кардаанд — шумораи онҳо — ваҳшонияти онҳо — шиддати онҳо!
Таърихи ҷаҳон як таърихи пайдарпайи бадкорӣ аст — як таҳрики тӯлонии таҳаммули Қодири Мутлақ! Калисо, мисли киштии заиф, дар уқёнуси бузурги беимонӣ партофта шудааст; вале ҷаҳон, бо бори худ, ҳанӯз ҳам наҷот ёфтааст! Фарёди миллионҳои гунаҳкори он дар ин лаҳза ба «гӯшҳои Худованди Қодири Мутлақ» мерасад ва бо вуҷуди ин, «барои ҳамаи ин», дасти раҳмати Ӯ «ҳанӯз ҳам дароз аст!»
Ва кӣ ин Худои сабр аст? Ин Зоти Қодири Мутлақ аст, ки метавонад ин миллионҳоро дар як лаҳза сарнагун кунад; ки метавонад, бо як нафас, ҷаҳонро нест кунад — не, ки барои ин ба зоҳир кардани қудрати мутлақи худ ниёз надорад — балки танҳо ба бозпас гирифтани дасти нигоҳдорандаи худ!
Албатта, аз ҳамаи намунаҳои қудрати Қодири Мутлақ, ҳеҷ яке аҷибтар ва ҳайратангезтар аз «қудрати Худо бар Худаш» нест. Ӯ «ба хашм оҳиста аст». «Доварӣ кори аҷиби Ӯст». Ӯ «ба ҳазорон раҳм мекунад». Худо 1500 сол, аз Мусо то Исо, бо беимонии Исроил таҳаммул мекунад; вале, чунон ки як нависанда қайд мекунад, «Ӯ дар бораи он танҳо ҳамчун як рӯзсухан меронад». «Тамоми рӯз дастони Худро ба халқи нофармон ва саркаш дароз кардам». Ин меҳрубонӣ чӣ тавзеҳ дорад? «Фикрҳои Ман фикрҳои шумо нест, ва роҳҳои шумо роҳҳои Ман нест — мегӯяд Худованд!»
Эй мӯъмин, сабри Худо нисбат ба ту чӣ қадар бузург буд! Дар ҳолати тавбанакардаи ту, вақте ки аз рамаи Ӯ гумроҳ будӣ, бо чӣ муҳаббати бепоён Ӯ аз паси ту рафт; сарфи назар аз ҳамаи саркашиҳои ту; ҳеҷ гоҳ аз таъқиб даст накашид «то даме ки туро ёфт!» Дар бораи хастагӣ ва заифии худ аз замони тавба кардан фикр кунед — ҳолатҳо ва эҳсосоти доимо тағйирёбандаи шумо — пасту баландиҳои мавҷи муҳаббати шумо; вале, ба ҷои он ки шуморо ба иродаи саркаши худатон супорад, сухани Ӯ дар бораи шумо ин аст: «Чӣ тавр метавонам туро тарк кунам?» Дар тӯли умр, Наҷотдиҳанда-Худои шумо дар назди дари шумо истода, тақ-тақ мекард; ва мавқеи Ӯ ҳанӯз ҳам ҳамон аст: «Инак, Ман истодаам!»
Чӣ тавр сабри Исо бояд маро водор созад, ки дар зери озмоиш итоаткор бошам! Вақте ки Ӯ ин қадар бо ман таҳаммул кардааст, оё ман бо Ӯ «таҳаммул» намекунам? Вақте ки ман дар бораи сабри Ӯ дар зери салиби хеле вазнинтар фикр мекунам, оё метавонам нолиш кунам — вақте ки Ӯ нолиш накард! Не, ман ҳар фикри норозигиро бозмедорам ва бо муҳаббати боварӣ ба «Худои тамоми сабр» нигоҳ карда,
Ҳам мехобам ва ҳам дар осоиштагӣ хоб мекунам, зеро танҳо Ту, эй Худованд, маро дар амонӣ зиндагӣ мекунӣ! (Забур 4:8)
