Муҳаббати Худо

«Муҳаббат аз Худост... Худо муҳаббат аст.» —1 Юҳанно 4:7-8 ESV

Таҷрибаи муҳаббати Худо

«Ва акнун имон, умед, муҳаббат боқӣ мемонанд; ин се чиз; ва бузургтарини инҳо муҳаббат аст.» —1 Қӯринтиён 13:13 JND

Масеҳиён дар ҷое, ки ман зиндагӣ мекунам, дар бораи муҳаббати Худо чунин ибора доранд: «Онро ҳис кардан беҳтар аст, назар ба гуфтан!» Ҳар як имондор ба Худованд Исо бо ин эҳсос розӣ хоҳад шуд, зеро воқеияти муҳаббати Худо моҳияти масеҳият аст! Аз ин рӯ, ман хеле огоҳам, ки муҳаббати Худо аз ҳар гуна забони инсонӣ, хоҳ шифоҳӣ ва хоҳ хаттӣ, хеле болотар аст, аммо ман умедворам, ки ин мулоҳизаи кӯтоҳ дар бораи чунин мавзӯи бепоён ҳар як хонандаро водор мекунад, ки ба Худо бо шукргузорӣ, ҳамду сано ва ибодат ҷавоб диҳад. Инчунин, мумкин аст, ки баъзе хонандагон ҳеҷ гоҳ муҳаббати Худоро барои худ таҷриба накардаанд. Дуои ман ин аст, ки онҳо онро орзу кунанд ва дилҳои онҳо барои қабул ва лаззат бурдан аз он кушода шаванд.

Ифодаи муҳаббати Худо

Худо инсонро, ки Ӯ офаридааст, аз оғози офариниш дӯст доштааст. Аҳди Қадим таълим медиҳад, ки муҳаббати Ӯ махсусан ба Исроил, миллати интихобкардаи Ӯ, равона шуда буд. Мо акнун метавонем бигӯем, ки муҳаббати Ӯ аз ҷониби ва дар Писари Ӯ, ки Ӯ ба ҷаҳон фиристод, то онро маълум кунад, пурра ифода ёфтааст.

Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16 ESV).

Андозаи муҳаббати Ӯ дар ин амал дида мешавад: Ӯ Писари Худро барои инсонияти гунаҳкор ба марг дар салиб дод. Дар Румиён 8:32 Павлус изҳор дошт, ки Худо Писари Худро дареғ надошт. Баръакс, Ӯ Писари Худро барои азоб кашидан барои гуноҳҳои мо таслим кард ё дод. Аммо Павлус инчунин ҳамон ғояи «супурдан» (JND, KJV)-ро истифода бурд, вақте ки ӯ дар бораи қадршиносии амиқи муҳаббати Писар навишт:

«Писари Худо, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод» (Ғалотиён 2:20 ESV).

«Исои Худованди мо, ки барои гуноҳҳои мо супурда шуд ва барои сафедшавии мо эҳё шуд» (Румиён 4:24-25).
«Масеҳ калисоро дӯст дошт ва Худро барои он дод» (Эфсӯсиён 5:25).
«Масеҳ моро дӯст дошт ва Худро барои мо, қурбонии хушбӯй ва ҳадия ба Худо дод» (Эфсӯсиён 5:2).
Павлус Ишаъё 53:12-ро такрор кард: «Ӯ ҷони Худро ба марг рехт.» Ин ибора дар Септуагинта «ҷони ӯ ба марг супурда шуд» тарҷума шудааст.

Худо муҳаббати Худро ба мо дар он нишон медиҳад, ки вақте мо ҳанӯз гунаҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8).

Муҳаббат аз рӯи амале, ки нисбат ба қабулкунанда(гон)и худ мекунад, маълум мешавад. Муҳаббати Худо ба мо мегӯяд, ки Ӯ ҳама чизро дар бораи мо ва вазъияти даҳшатноки мо медонист. Ӯ моро дӯст дошт, вақте ки мо гунаҳкорони саркаш ва ношоиста будем, ва Ӯ муҳаббати Худро ба мо дар салиб ифода карданро интихоб кард. Ҳоло Ӯ онро тавсия медиҳад, ё онро пешниҳод мекунад, ки сазовори қабул аз ҷониби ҳама одамон аст. Барои муҳаббати Худо ҳеҷ сабаби муайянкунандае нест, ба ҷуз хоҳиши Ӯ барои баракати мо ва ҷалоли Писари Ӯ! Ӯ моро қасдан дӯст дошт/дӯст медорад – ин як амали дидаю донистаи иродаи Ӯст.

Доираи муҳаббати Худо

Илова бар он, ки мо бо Худои муқаддас ҳеҷ гуна муносибат надоштем, Румиён 5:6–10 дигар чизҳоеро номбар мекунад, ки бар зидди мо буданд:

Мо беқувват будем – бе ҳеҷ гуна қувват барои кӯмак ба худ.

Мо бехудо будем – бе ҳеҷ гуна хоҳиш барои зиндагӣ кардан барои Худо ё хоҳиш кардани кӯмаки Ӯ.
Мо, аз ҳама бадтараш, душманони Худо будем – фаъолона бар зидди Ӯ саркашӣ мекардем!
Муҳаббати Худо чунон бузург аст, ки Ӯ дар ҳолати гумшуда ва ноумеди мо ба мо даст дароз кард. Мо бо Худо оштӣ карда шудем (Румиён 5:10) – аз масофаи саркашӣ, душманӣ ва марги рӯҳонӣ баргардонида шудем.

Дигар порчаҳои Аҳди Ҷадид низ доираи муҳаббати Худоро, ки ба мо расидааст, тасвир мекунанд. Масалан, Эфсӯсиён 1-2 нишон медиҳад, ки Худо аз муҳаббати бузурги худ ба мо амал кард. Ӯ моро аз ҳолати марги рӯҳонӣ, ки дар он мо дар гуноҳҳо ва хатогиҳо мурда будем, гирифт ва моро дар наздикии наздик ба Худаш ҷойгир кард. Аз ҷиҳати рӯҳонӣ, мо акнун дар муҳаббат дар назди Ӯ муқаддас ва беайб ҳастем. Мо дар Маҳбуб қабул шудаем ва бо Масеҳ Исо дар ҷойҳои осмонӣ нишастаем.

Ин чӣ гуна муҳаббат аст, ки метавонад ба онҳое, ки дар фасоди гуноҳ ҳастанд, даст дароз кунад ва онҳоро ба баландтарин мақоми муқаддасӣ ва муҳаббат баланд бардорад? Ин муҳаббати Худост агапе, калимаи беназири юнонӣ, ки Рӯҳи Худо барои тасвири муҳаббати Худо истифода кардааст. Ҳар як Шахс дар Худо ин муҳаббатро нишон медиҳад (Ғалотиён 2:20; Румиён 15:30; Юҳанно 16:27).

Худованд Исо агапе -ро дар Луқо 15 бо масалҳои гӯсфанди гумшуда, танга ва писар тасвир кард. Ин масалҳо нишон медиҳанд, ки ҳар як Шахси Худо то чӣ андоза барои ҷустуҷӯ ва наҷот додани гунаҳкорони гумшуда меравад. Шояд достони писари гумшуда беҳтарин нишон медиҳад, ки муҳаббати Худо то чӣ андоза меравад.

Вақте ки ӯ ҳанӯз дур буд, падараш ӯро дид ва раҳм кард, ва давида ӯро ба оғӯш гирифт ва бӯсид (Луқо 15:20).

Павлус ин амали Худоро дар 2 Қӯринтиён 5:18-21 тасвир мекунад: Худо дар Масеҳ буд, ки воситаи оштӣ додани гунаҳкоронро бо Худаш тавассути салиб таъмин мекард.

Лаззат ва абадияти муҳаббати Худо

Оштӣ кулминатсияи Румиён 5 аст:

Зеро агар вақте ки мо душман будем, бо марги Писари Ӯ бо Худо оштӣ карда шудем, пас, акнун ки оштӣ карда шудаем, бо ҳаёти Ӯ чӣ қадар бештар наҷот хоҳем ёфт. Аз ин ҳам бештар, мо инчунин [фахр мекунем, jnd] дар Худо тавассути Худованди мо Исои Масеҳ, ки тавассути Ӯ акнун оштиро қабул кардаем (Румиён 5:10-11).

Дар ҳоле ки Луқо 15 ба мо мегӯяд, ки Худо аз гунаҳкорони тавбакарда шодӣ мекунад, Румиён 5:11 мегӯяд, ки мо дар Худое, ки моро наҷот дода ва сафед кардааст, шодӣ мекунем ё фахр мекунем. Мо ибодат мекунем, зеро Рӯҳ муҳаббати Худоро ба дилҳои мо рехтааст (Румиён 5:5). Рӯҳ он чашмаи об дар дохили мост, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ ҷӯш мезанад (ниг. Юҳанно 4:14).

Ҳаёти ҷовидонӣ ҳаётест, ки мо аллакай дар оилаи Худо таҷриба ва лаззат мебарем, аммо мо ба пуррагии он дар хонаи Падар хоҳем расид. Ҳамчун фарзандони Худо мо муҳаббатеро, ки моҳияти ҳаёти ҷовидонӣ аст, таҷриба ва лаззат мебарем – Писари Ӯ ин муҳаббатро ба мо маълум кардааст.

Аз ин рӯ, мо муҳаббати Худоро дарк мекунем, зеро [Масеҳ] ҷони Худро барои мо дод (1 Юҳанно 3:16 NKJV).

Аниқтараш, тавассути марги Ӯ мо медонем, ки муҳаббат дар асл чист (jnd, esv). Мо хитоб мекунем: «Оё ин ҳамон андозаест, ки Худо барои ман меравад?» Ва мо Бахшандаро ибодат мекунем,

Падар Писари Худро фиристодааст, то Наҷотдиҳандаи ҷаҳон бошад (1 Юҳанно 4:14).

Аммо як ҷанбаи дигари ҳаёти ҷовидонӣ низ ҳаст. Муҳаббат табиати Худост, зеро

Худо муҳаббат аст (1 Юҳанно 4:8),

ва

Падар Писарро дӯст медорад (Юҳанно 3:35, 5:20)

ҳақиқати воқеияти абадӣ аст. Муҳаббати илоҳӣ он чизест, ки ба муносибати абадии Падар/Писар хос аст. Писар моро ба ин муҳаббат муаррифӣ кардааст:

Падар... Ман Туро мешиносам, ва инҳо медонанд, ки Ту маро фиристодаӣ. Ман номи Туро ба онҳо маълум кардам, ва онро маълум хоҳам кард, то муҳаббате, ки Ту маро дӯст доштаӣ, дар онҳо бошад, ва Ман дар онҳо (Юҳанно 17:25-26).

Ғайр аз ин, аҳамияти муҳаббати Худо ба мо дар он аст, ки мо ба Писар ҳамчун тӯҳфаи муҳаббат аз Падар дода шудаем:

Онҳо аз они Ту буданд, Ту онҳоро ба Ман додӣ (Юҳанно 17:6 NKJV).

Ӯ ҷамъияти масеҳиёнро «Аз они Ман» меномад, зеро онҳо андозаи муҳаббати Падар ба Ӯ ҳастанд! Аз ин рӯ, Худованд Исо, дар итоат ба амри Падари худ, ҷони Худро барои мо дод; ва амали Ӯ ба Падар сабаби нави дӯст доштани Ӯро дод (Юҳанно 10:14-18). Аз ин рӯ, аз они Ӯ барои Ӯ ва барои Падар хеле азизанд (Юҳанно 10:27-30).

Ҳама чизи муҳаббати Худо

Дар Румиён 8:28-31 Павлус ба авҷи он расид, ки «ҳама чиз» (ESV) муҳаббати Худо моро ба куҷо овардааст ва риторикӣ пурсид: «Ба ин чизҳо чӣ гӯем?» Ӯ фавран дар Румиён 8:32 бо саволи риторикии дигар ҷавоб дод:

Ӯ, ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо дод, чӣ гуна бо Ӯ ҳама чизро ба мо бахшида намедиҳад?

Сипас Павлус дар Румиён 8:35 пурсид,

Кӣ моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо хоҳад кард?

Юҳанно 13:1 мегӯяд, ки Худованд Исо «аз они Худро, ки дар ҷаҳон буданд, дӯст дошт, Ӯ онҳоро то охир дӯст дошт.» Эзоҳи Дарби нишон медиҳад, ки «охир» маънои маҳдуд ба вақтро надорад ва ӯ фикр мекунад, ки он «то охир рафтан бо ҳама чиз»-ро дар назар дорад. Шояд инро Павлус дар ҷавобҳои «ҳама чиз»-и худ дар Румиён 8:33-39 дар бар гирифтааст:

Кӣ бар зидди интихобшудагони Худо айб эълон хоҳад кард? Худост, ки сафед мекунад. Кӣ маҳкум хоҳад кард? Масеҳ Исост, ки мурд – аз ин ҳам бештар, ки эҳё шуд – ки дар дасти рости Худост, ки дар ҳақиқат барои мо шафоат мекунад. Кӣ моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо хоҳад кард? Оё мусибат, ё тангдастӣ, ё таъқибот, ё гуруснагӣ, ё бараҳнагӣ, ё хатар, ё шамшер? Чунон ки навишта шудааст: «Ба хотири Ту мо тамоми рӯз кушта мешавем; мо ҳамчун гӯсфандони забҳшаванда ҳисобида мешавем.» Не, дар ҳамаи ин чизҳо мо тавассути Ӯ, ки моро дӯст дошт, аз ғолибон бештарем. Зеро ман мутмаинам, ки на марг ва на ҳаёт, на фариштагон ва на ҳокимон, на чизҳои ҳозира ва на чизҳои оянда, на қудратҳо, на баландӣ ва на умқ, на ҳеҷ чизи дигаре дар тамоми офариниш, наметавонад моро аз муҳаббати Худо дар Масеҳ Исои Худованди мо ҷудо кунад.

Омин ва Омин!

ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ