Мо медонем, ки Худо дорои хислатҳои гуногун аст. Баъзеҳо инҳоро ба ду категория тақсим мекунанд:
- Хислатҳои илоҳӣ: ба монанди муқаддасии Ӯ, худбунёдӣ, абадӣ, фарогирӣ, бепоёнӣ, тағйирнопазирӣ, ҳамадонӣ, қудратмандӣ, ҳамаҷоӣ ва ҳокимият.
- Хислатҳои ахлоқӣ: ба монанди вафодорӣ, сабру тоқат, адолат, некӣ, файз, раҳмдилӣ, муҳаббат ва ҳикмати Ӯ.
Аммо оё мо метавонем ин хислатҳоро дар ҳақиқат ҷудо кунем? Ӯ ҳамаи онҳост, ҳамеша! Мо кистем, ки Ӯро муайян кунем?
Бо вуҷуди ин, дар нигоҳ кардан ба он ки Худои мо кист, рӯҳбаландии бузурге ҳаст — на танҳо барои дидани чизҳое дар бораи Ӯ, ки мо шояд ҳеҷ гоҳ пурра нафаҳмем, балки барои дарк кардани он чизе, ки Ӯ дар Каломи Худ ошкор кардааст. Дар замони ҳозираи мо, ки бо бадӣ ва беахлоқӣ иҳота шудааст, ман ба он машғул будам, ки Худои мо дар ҳақиқат чӣ қадар нек аст.
Вақте ки мо дар бораи калимаи «некӣ» фикр мекунем, он эҳтимол барои ҳар яки мо маъноҳои гуногун дорад. Аз ин рӯ, ҷои хубе барои оғоз бо таъриф аст. А.В. Тозер некии Худоро чунин таъриф мекунад:
«Он чизе, ки Ӯро ба меҳрубонӣ, самимият, хайрхоҳӣ ва пур аз иродаи нек нисбат ба одамон водор мекунад. Ӯ дилсӯз ва зудҳамдард аст, ва муносибати доимии Ӯ нисбат ба ҳама мавҷудоти ахлоқӣ кушода, ошкоро ва дӯстона аст. Аз рӯи табиати Худ, Ӯ ба бахшидани баракат майл дорад ва аз хушбахтии халқи Худ шодии муқаддас мегирад.»
Биёед аз Забур 34 оғоз кунем. Ин забурро Довуд вақте навиштааст, ки ӯ дар назди Абималик худро девона вонамуд кард, ки ӯро ронд, ва Довуд рафт. Он бо ҳамду санои самимӣ ба Худо оғоз меёбад (оятҳои 1–3), сипас ба ҳифзи Худо (оятҳои 4–7), таъминоти Ӯ (оятҳои 8–10), дастгирии Ӯ (оятҳои 11–19) ва ниҳоят амнияти Ӯ (оятҳои 20–22) мегузарад. Аммо дар мобайни ин забур, мо некииХудоро мебинем — яке аз баракатҳои асосие, ки Ӯ ба мо медиҳад! Биёед оятҳои 8–10-ро бодиққаттар дида бароем.
Бичашед ва бубинед, ки Худованд некӯст
Забур 34:8 моро даъват мекунад:
«Бичашед ва бубинед, ки Худованд некӯст.»
Пайдарпаии ин ҷо чашиданро амал ва диданро натиҷа месозад. Худованд мехоҳад, ки мо ҳамаи ҳиссиёти худро барои кашф кардани некии Ӯ истифода барем. Дар ин оятҳо се чиз таъкид шудааст:
- Мо бояд ба Ӯ паноҳ барем ва баракат ёбем.
- Мо бояд аз Худованд битарсем ва ба чизе ниёз надорем.
- Мо бояд Худовандро ҷӯем ва ба ҳеҷ чизи некӯ ниёз надорем.
Паноҳ бурдан, аз Худованд тарсидан ва Ӯро ҷустан роҳҳои чашидани некии Ӯ мебошанд. Ҳар қадар ки мо бо Ӯ бештар муошират кунем, ҳамон қадар некии Ӯро бештар мешиносем. Ӯ моро ташвиқ мекунад, ки онро таҷриба кунем! Некии Ӯ асоси ҳама чизи нек аст — ва ҳақиқати асосӣ барои он ки мо дар бораи Ӯ чӣ гуна фикр мекунем.
Некӣ дар офариниш
Некии Худо дар тамоми офариниши Ӯ аён аст. Ҳастӣ 1:31 мегӯяд,
«Худо ҳамаи он чиро, ки офарида буд, дид, ва инак, хеле некӯ буд.»
Забур 145:9 ба мо хотиррасон мекунад,
«Худованд ба ҳама некӯст; Ӯ ба ҳамаи офаридаҳояш раҳмдил аст.»
Забур 33:5 мегӯяд,
«Замин пур аз некии Худованд аст.»
Матто 5:45 ба мо мегӯяд,
«...Ӯ офтоби Худро бар бадон ва некон тулӯъ мекунонад, ва боронро бар одилон ва золимон мефиристад.»
Яъқуб 1:17 эълон мекунад,
«Ҳар атои нек ва ҳар бахшоиши комил аз болост, ва аз Падари нурҳо нозил мешавад, ки дар Ӯ тағйирот ва сояи гардиш нест.»
Баъзеҳо метавонанд пурсанд, «Чӣ тавр Худои нек ва меҳрубон метавонад азобро иҷозат диҳад?» Ин саволи душвор аст, ва баъзан Худо ба он зуд ҷавоб намедиҳад. Аммо раҳмат ва меҳрубонии Ӯ бар ҳамаи он чизе, ки Ӯ офаридааст, ҳукмрон аст. Чунон ки Румиён 8:28 ба мо хотиррасон мекунад:
«Мо медонем, ки дар ҳама чиз Худо барои некии онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, кор мекунад, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд.»
Юсуфро ба ёд оред, ки азоби сахт кашид. Аммо баъдтар, ӯ метавонист ба бародаронаш — ки сабаби бисёре аз дарди ӯ буданд — бигӯяд,«Шумо онро барои бадӣ дар назар доштед, аммо Худо онро барои некӣ дар назар дошт.»
Некӯии Худо дар суқути инсон
Вақте ки Одам ва Ҳавво гуноҳ карданд, Худо метавонист инсониятро нест кунад. Ӯ метавонист ҳар баракат, тасаллӣ ва лаззатро боздорад. Аммо ба ҷои ин, Ӯ некӯии Худро идома дод.
Яъқуб 2:13 ба мо хотиррасон мекунад,
«Раҳм бар доварӣ ғолиб меояд.»
Сарфи назар аз бадие, ки гуноҳ ба ҷаҳон овард, некӯии Худо то ҳол аз он зиёдтар аст. Ҳатто дар ҷаҳони афтода, некӯии Ӯ ба мо имкон медиҳад, ки дар фаҳмиш рушд кунем ва шифо ёбем — ба монанди рушди доруворӣ дар посух ба беморӣ.
Ҳатто вақте ки инсоният аз Ӯ рӯй мегардонад, некӯии Ӯро инкор кардан мумкин нест. Павлус менависад:
«Оё шумо сарвати некӯӣ, сабр ва пурсабрии Ӯро нафрат мекунед, надониста, ки некӯии Худо шуморо ба тавба мебарад?» (Румиён 2:4).
Агар одамон некӯии Худоро рад кунанд, онҳо касеро ҷуз худашон айбдор карда наметавонанд.
Некӯии Худо дар омадани Писари Ӯ
Луқо 2:14 эълони фариштагонро сабт мекунад:
«Шукӯҳ ба Худо дар баландтарин, ва дар замин сулҳ, иродаи нек ба сӯи одамон.»
Ин амали бузурги некӯии Худо дили меҳрубони Ӯро нисбат ба мо, вақте ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, ошкор кард (Румиён 5:8). Мо суханони забурнависро такрор карда мегӯем:
«Оҳ, ки одамон Худовандро барои некӯии Ӯ ва барои корҳои аҷиби Ӯ ба фарзандони одамон шукр гӯянд!» (Забур 107:8)
Аъмол 10:38 ба мо мегӯяд, ки Исо, ки бо Рӯҳи Муқаддас ва қудрат тадҳин шуда буд, «ба атроф гашта, некӣ мекард.» Одамоне, ки бо Ӯ вохӯрданд, некӯии Ӯро аз наздик диданд.
Вақте ки як ҳоким як бор пурсид, «Устоди нек, чӣ кор кунам, то ҳаёти ҷовидониро мерос гирам?» (Луқо 18:18), Исо ҷавоб дод, «Ман Чӯпони нек ҳастам. Чӯпони нек ҷони Худро барои гӯсфандон медиҳад» (Юҳанно 10:11,14). Баъдтар, Ӯ гуфт, «Бисёр корҳои некро Ман аз Падари Худ ба шумо нишон додам. Барои кадоме аз ин корҳо шумо Маро сангсор мекунед?» (Юҳанно 10:32)
Некӯии Худо
Дар Луқо 18:19, Исо эълон кард, «Ҳеҷ кас нек нест, ҷуз Якто, яъне Худо.» Биёед дар бораи маънои ин фикр кунем:
- Худо аслан нек аст: Ҳама некӯӣ аз Ӯ сарчашма мегирад. Яъқуб 1:17 ин ҳақиқатро тасдиқ мекунад.
- Худо моҳиятан нек аст: Ӯ на танҳо нек аст — Ӯ некӯӣ аст. Забур 119:68 мегӯяд, «Ту некӣ, ва он чи мекунӣ, нек аст.»
- Худо беохир нек аст: Некӯии Ӯ ҳадду канор надорад. Забур 52:1 ба мо мегӯяд, «Некӯии Худо доимо боқӣ мемонад.»
- Худо тағйирнопазир нек аст: Некӯии Ӯ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад, зеро Ӯ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад.
Аз некӯии Ӯ рӯҳбаланд шудан
Мо бояд аз некӯии Худо хеле рӯҳбаланд шавем. Ҳатто дар замонҳои торик, мо умед пайдо мекунем.
Наҳум 1:7 эълон мекунад,
«Худованд нек аст, паноҳгоҳ дар рӯзи мусибат; ва Ӯ онҳоеро, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, медонад.»
Забур 84:11 ба мо итминон медиҳад,
«Зеро Худованд Худо офтоб ва сипар аст; Худованд файз ва ҷалол медиҳад; ҳеҷ чизи некро аз онҳое, ки ростқавлона рафтор мекунанд, боз намедорад.»
Некӯии Ӯро нишон диҳед
Ҳамчун масеҳиён, мо даъват шудаем, ки Худоро тақлид кунем (Эфсӯсиён 5:1). Гарчанде ки мо ҳеҷ гоҳ наметавонем ба некӯии Ӯ пурра мувофиқат кунем, он бояд дар ҳаёти онҳое дида шавад, ки чашидаанд ва дидаанд, ки Худованд нек аст.
Ғалотиён 5:22–23 ба мо мегӯяд, ки як ҷанбаи меваи Рӯҳ некӯӣаст:
«Самари Рӯҳ муҳаббат, шодӣ, осоиштагӣ, сабр, меҳрубонӣ, некӣ, вафодорӣ, фурӯтанӣ, худдорӣ аст. Бар зидди чунин чизҳо қонун нест.»
Ин некӣ муҳаббат дар амал аст. Ибриён 13:15–16 ба мо хотиррасон мекунад:
«Бинобар ин, биёед ба воситаи Ӯ ҳамеша қурбонии ҳамду саноро ба Худо пешкаш кунем, яъне самари лабони худро, ки ба исми Ӯ шукр мегӯянд. Аммо фаромӯш накунед, ки некӣ кунед ва мубодила кунед, зеро Худо аз чунин қурбониҳо хушнуд аст.»
Румиён 15:14 таълим медиҳад, ки мо бояд «пур аз некӣ» бошем, то ки хизматгорони самаранок бошем, мисли Устоди мо.
Мо бояд ин некиро на танҳо ба бародарони имондори худ, балки ба гумроҳшудагон — ҳатто ба онҳое, ки ба мо муқобилат мекунанд, нишон диҳем. Павлус дар Румиён 12:20–21 менависад:
«Агар душмани ту гурусна бошад, ӯро сер кун; агар ташна бошад, ба ӯ нӯшиданӣ деҳ… Аз бадӣ мағлуб нашав, балки бадиро бо некӣ мағлуб кун.»
Ва дар Ғалотиён 6:9–10:
«Биёед аз некӣ кардан хаста нашавем, зеро дар вақташ ҳосил хоҳем гирифт, агар дил набозем. Бинобар ин, ҳар қадар ки имконият дорем, ба ҳама некӣ кунем, махсусан ба онҳое, ки аз хонаводаи имон мебошанд.»
Бигзор мо онҳое бошем, ки ҳамеша чашида ва бубинем, ки Худованд некӯст. Ва бигзор некии Ӯ моро чунон пур ва тағйир диҳад, ки он ба ҳаёти дигарон рехта шавад — барои ҷалоли Ӯ
