Ҷавобҳо ба нӯҳ саволи муҳими ҳаётӣ барои ҳамаи имондорони ҳақиқӣ:
Оё шумо Рӯҳи Муқаддасро қабул кардаед?
- Оё Ӯ дар ҳамаи имондорон сокин аст?
- Мӯҳр зада шудан аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас чӣ маъно дорад?
- Оё мо метавонем Ӯро ғамгин кунем?
- Дар Рӯҳ роҳ рафтан чӣ маъно дорад?
- Аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ шудан чӣ маъно дорад?
- Аз ҷониби Рӯҳ пур шудан чӣ маъно дорад?
- Гуноҳи нобахшиданӣ чист?
- Оё имондор метавонад бар зидди Рӯҳи Муқаддас куфр гӯяд?
1-Оё шумо Рӯҳи Муқаддасро қабул кардаед?
Дар боби аввали китоби Аъмол мо сабти бозгашти Худованди мо ба осмонро дорем, ки аз он ҷо Ӯ ҳангоми ба ин ҷаҳон дар шакли инсонӣ омаданаш омада буд. Ӯ Худоро дар ҳаёти худ ҳангоми роҳ рафтан дар ин замин ошкор карда буд; ва Ӯ бо марги худ, вақте ки ҷисми муқаддаси худро дод ва хуни гаронбаҳои худро рехт, наҷотро ба амал овард. Акнун, кори Ӯ ба анҷом расида, Ӯ қариб буд, ки ин ҷаҳонро тарк карда, ба дасти рости Худо равад (Аъмол 2:33). Пеш аз он ки Ӯ аз шогирдонаш ҷудо шавад, ба онҳо гуфт, ки вақте Ӯ дар осмон ҷои худро мегирад, Рӯҳи Муқаддасро ба онҳо мефиристад, то онҳо тавонанд Ӯро дар ин ҷаҳон намояндагӣ кунанд.
Пеш аз рафтан ба салиб Ӯ ба онҳо итминон дода буд, ки Рӯҳро ба онҳо мефиристад (Юҳанно 15:26), ва акнун, пас аз марги худ дар салиб, Ӯ ин ваъдаро дубора тасдиқ мекунад, ҳамон тавре ки Ӯ қариб аст, ки онҳоро тарк карда, ба осмон бардошта шавад (Аъмол 1:11). Дар ин мо ваъдаи Рӯҳи Муқаддасро дорем.
Ба Аъмол 2:1-4 рӯ оварда, мо мебинем, ки ин ваъда дар рӯзи Пантикост, калимае, ки маънояш панҷоҳ рӯз аст, иҷро шуд. Мо мехонем, ки Худованд пас аз эҳёи худ чил рӯз бо онҳо роҳ рафта буд (Аъмол 1:3), сипас даҳ рӯз пас аз он ки Ӯ ба осмон бардошта шуд, мо рӯзи Пантикост, панҷоҳ рӯзро дорем, ки ишора ба Ибодат 23:16 аст. Дар ин рӯз, чунон ки мехонем, Рӯҳи Муқаддас бо қувват фуруд омад ва ҳар як нафареро, ки дар он ҳуҷраи болоӣ ҷамъ омада буданд, пур кард, ки шумораи онҳо саду бист нафар буд, чунон ки Аъмол 1:15 сабт мекунад. Ин ҳодисаи бузург оғози масеҳиятро дар ин ҷаҳон нишон дод. Худованд худаш барои ин дар ин ҷаҳон омодагӣ дида буд ва он бо омадани Рӯҳ дар он ҷамъияти пур аз Рӯҳ таъсис ёфт.
Аз ин оғози аҷиб, ҳавворӣ Петрус, ки аз ҷониби дигарон дастгирӣ мешуд, бархост ва Инҷилро бо қудрати Рӯҳ мавъиза кард, мардумро ташвиқ кард, ки бо тавба ба сӯи Худо рӯ оваранд ва Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунанд, ба онҳо итминон дод, ки агар онҳо ин корро кунанд, онҳо низ тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддасро қабул хоҳанд кард (Аъмол 2:38).
«Он гоҳ Петрус ба онҳо гуфт: Тавба кунед ва ҳар яки шумо ба исми Исои Масеҳ барои омурзиши гуноҳҳо таъмид гиред, ва шумо тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддасро хоҳед гирифт.» Тартиби оддӣ дар ин оят ин аст: тавба, омурзиши гуноҳҳо ва тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддас. Тавба ба сӯи Худост; омурзиш, ё бахшиш, чунон ки калима маъно дорад, бо кори Масеҳ аст; ва сипас тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддас меояд. Тарҷумонҳо ҳар ду калимаро истифода бурданд, аммо онҳо айнан якхелаанд.
Аз ин оят маълум аст, ки ҳеҷ кас наметавонад тӯҳфаи Рӯҳро дошта бошад, то гуноҳҳояш аввал омурзида нашаванд, ва танҳо заминае, ки бар он Худо гуноҳҳои ҳар касро мебахшад, ин аст, ки он шахс ба таври инфиродӣ Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кунад. Петрус ба мардум итминон дод, ки Худо ба ҳама (ояти 39) бахшишро пешниҳод мекунад, аммо он бояд бо имон қабул карда шавад. Ҳеҷ кас наметавонад Худоро айбдор кунад, агар онҳо ин бахшишро надошта бошанд, зеро Ӯ онро ба ҳама пешниҳод мекунад.
Барои доштани ин тӯҳфаи аҷиб, мо бояд онро барои худ бо рӯ овардан ба Худованд Исо дар ниёзи худ ва гуфтан бо чунин ибораҳо, ки муаллифи гимн пешниҳод мекунад, ба даст орем: «Исо, ман ба Ту бовар мекунам, ба Ту бо ҷони худ бовар мекунам; гунаҳкор, гумшуда ва бечора, Ту метавонӣ маро шифо диҳӣ; Ту барои гунаҳкорон мурдаӣ, аз ин рӯ, Худованд, барои МАН.» Танҳо онҳое, ки ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳанда бовар кардаанд, аз бахшиши гуноҳҳои худ баҳра мебаранд. Пас аз бахшиш, мо тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддасро қабул мекунем. Ин боб дар ин масъалаҳо ба таври возеҳ равшан аст, чунон ки мутолиаи дақиқ тасдиқ хоҳад кард.
2- Оё Ӯ дар ҳамаи имондорон сокин аст?
Барои ҷавоб додан ба ин, мо ду порчаро аз бисёре интихоб мекунем, ки исбот мекунанд, ки Рӯҳи Муқаддас дар ҳамаи имондорон сокин аст. Порчаи аввалини мо Эфсӯсиён 1:13 аст:
Ки дар Ӯ шумо низ, пас аз шунидани каломи ростӣ, яъне Инҷили наҷоти худ, имон овардед; ва дар Ӯ шумо низ, пас аз имон овардан, бо Рӯҳи Муқаддаси ваъда мӯҳр зада шудед. (Эфсӯсиён 1:13)
Ин далели дигарест, ки онҳое, ки ба Инҷил имон меоваранд, Рӯҳи Муқаддасро қабул мекунанд. Дар ин порча, пас аз муддати тӯлонӣ аз рӯзи Пантикост, ҳавворӣ Павлус ба ин имондорони Эфсӯс итминон медиҳад, ки онҳо тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддасро пас аз имон овардан ба Инҷил қабул карда буданд.
Навиштаи дуюми мо дар 1 Қӯринтиён 12:13 аст, боз қайд кунед, ки солҳо пас аз Пантикост навишта шудааст:
Зеро ки мо ҳама бо як Рӯҳ ба як бадан таъмид ёфтаем, хоҳ яҳудӣ бошем, хоҳ ғайрияҳудӣ, хоҳ ғулом бошем, хоҳ озод; ва ҳама аз як Рӯҳ нӯшидаем. (1 Қӯринтиён 12:13)
Дар зеҳни ҳеҷ яке аз мо набояд шубҳае бошад, ки ҳамаи онҳое, ки гуноҳҳояшон бо қабули Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бахшида шудаанд, тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддасро доранд. Ӯ дар дили ҳар як имондор сокин аст ва дар он ҷо абадӣ сокин аст (Юҳанно 14:16).
3-Мӯҳр зада шудан аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас чӣ маъно дорад?
Мӯҳр нишонаи шиносоӣ ва моликият аст. Мӯҳр зада шудан аз ҷониби Рӯҳ ин нест, ки Рӯҳ ба мо нишонае мегузорад, балки ин аст, ки Ӯ худаш мӯҳр аст, зеро дар дили ҳамаи имондорон сокин аст. Ин дар Эфсӯсиён 1:13-14 ба таври возеҳ таълим дода шудааст:
Ки дар Ӯ шумо низ, пас аз имон овардан, бо Рӯҳи Муқаддаси ваъда мӯҳр зада шудед, ки он гарави мероси мост, то даме ки моликияти харидашуда наҷот ёбад. (Эфсӯсиён 1:13-14)
Боз, дар 2 Қӯринтиён 1:22:
Ки Ӯ моро низ мӯҳр задааст ва гарави Рӯҳро дар дилҳои мо додааст. (2 Қӯринтиён 1:22)
Дар ин ҷо боз мефаҳмем, ки Рӯҳ гарав аст, зеро дар дилҳои мо сокин аст ва мӯҳри илоҳӣ аст, ки мо ба Худо тааллуқ дорем.
4- Оё мо метавонем Ӯро ғамгин кунем?
Навиштаи мо, ки дар банди қаблӣ иқтибос оварда шудааст, ба мо итминон медиҳад, ки мо «то наҷоти моликияти харидашуда» мӯҳр зада шудаем, ки ин маънои то омадани Худованди мо барои гирифтани мероси худ аст. Боз дар Юҳанно 14:16 мехонем:
Ӯ ба шумо Дигар Тасаллидиҳанда хоҳад дод, то Ӯ бо шумо абадӣ бимонад. (Юҳанно 14:16)
Вақте ки Рӯҳ дар дили имондор ҷой мегирад, Ӯ дар он ҷо мемонад. Мо дар нури ин ду порчаи Навишта қариб наметавонем фикр кунем, ки Ӯро ҳеҷ гоҳ ғамгин кардан мумкин аст.
Аммо мо метавонем Ӯро ғамгин кунем, ва аз ин сабаб ба мо дар Эфсӯсиён 4:30 насиҳат дода шудааст, ки ин корро накунем:
Ва Рӯҳи Муқаддаси Худоро ғамгин накунед, ки бо он шумо то рӯзи наҷот мӯҳр зада шудаед. (Эфсӯсиён 4:30)
Ин оятро дар заминаи он аз ояти 25 то ояти 32 гирифта, чунин ба назар мерасад, ки мо метавонем Рӯҳро бо дурӯғгӯӣ, хашми беназорат, таслим шудан ба васвасаҳои шайтон, дуздӣ, суханони фасодкор, талхӣ, хашм, ғавғо ва бадгӯӣ ғамгин кунем. Ӯ дар дилҳои мо сокин аст, то моро аз ҳамаи ин чизҳо ҳифз кунад. Мо метавонем ба Рӯҳ дурӯғ гӯем, чунон ки дар Аъмол 5:4-9 мехонем, мо метавонем Рӯҳро хомӯш кунем, чунон ки дар 1 Таслӯникиён 5:19 сабт шудааст, ва мо метавонем Рӯҳро ғамгин кунем, чунон ки дар ин порчае, ки мо иқтибос овардаем, аммо Ӯ дар дили имондор абадӣ сокин аст.
5-Дар Рӯҳ роҳ рафтан чӣ маъно дорад?
Барои ҷавоб додан ба ин савол мо ба Румиён 8:1-4 рӯ меорем:
«Ҳеҷ маҳкумият» самараи кори Масеҳ аст (ояти 1). «Ҳаёт» самараи кори Рӯҳ аст (ояти 2). «Гуноҳи маҳкумшуда» самараи кори Худост (ояти 3). «Роҳ рафтан» самараи имондорон аст (ояти 4).
Пайдарпаӣ дар ин ҷо ин аст: он чизе ки Масеҳ кардааст, сипас, он чизе ки Рӯҳ кардааст, сипас, он чизе ки Худо кардааст, сипас, он чизе ки мо мекунем. Роҳи мо аз кори ҳар як Шахси Илоҳӣ пайравӣ мекунад, то моро барои роҳи масеҳӣ дар ин ҷаҳон мувофиқ созад.
Дар ояти 4 ба мо гуфта шудааст, ки роҳ рафтан аз паи Рӯҳ моро имкон медиҳад, ки талаботи одилонаи шариат иҷро шавад. Инҳо аз ҷониби як ҳуқуқшинос ҷамъбаст шуда буданд ва аз ҷониби Худованди мо ҳамчун муҳаббат ба Худо аз як тараф ва муҳаббат ба ҳамсоя аз тарафи дигар қабул карда шуданд (Луқо 10:26-28).
Ин маънои онро дорад, ки мо аввал ба Худо он чиро, ки дар назари Ӯ дуруст аст, медиҳем ва ба ҳамсояи худ он чиро, ки нисбат ба ӯ дуруст аст, мекунем. Ин роҳ рафтан бо Рӯҳ ё дар Рӯҳ аст. Тафсилоти зиёдеро аз дигар қисматҳои Навишта ҷамъоварӣ кардан мумкин аст, аммо ҳамеша дуруст рафтор кардан ҳам дар назди Худо ва ҳам дар назди инсон далели имондорест, ки бо Рӯҳ роҳ меравад.
6-Аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ шудан чӣ маъно дорад?
Аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ шудан низ дар ин боб зикр шудааст (Румиён 8:14):
Зеро ки ҳар кӣ аз Рӯҳи Худо роҳнамоӣ мешавад, онҳо фарзандони Худоянд. (Румиён 8:14)
Ин калимаи тарҷумашудаи «роҳнамоӣ» бисёр истифодаҳо дорад, аммо ғояи асосӣ, ки аз ҳама мегузарад, «ғамхорӣ кардан» аст.
Рӯҳ бо роҳнамоӣ кардани мо ба роҳҳои дуруст аз мо ғамхорӣ мекунад ва доштани чунин роҳнамо нишон медиҳад, ки мо «фарзандони Худо» ҳастем. Шоҳзода ҳангоми ноболиғ буданаш ҳамеша таҳти ғамхории мураббиест, ки медонад шоҳзода чӣ гуна бояд мувофиқи мақоми худ дар зиндагӣ рафтор кунад. Ӯ бояд ҳамеша ҳамчун писари подшоҳ амал кунад. Ба ҳамин монанд, Рӯҳ дар дилҳои мо сокин аст ва ба мо дар бораи рафторе, ки ба мо мувофиқ аст, дастур медиҳад, зеро мо «фарзандони Худо» ҳастем. Мо овози зиндаи Рӯҳро дар дилҳои худ дорем, ки ҳамеша мекӯшад моро роҳнамоӣ кунад; моро роҳнамоӣ ё таълим медиҳад, зеро мо «фарзандони Худо» ҳастем. Ҳамин тавр, мо аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ мешавем.
7-Аз ҷониби Рӯҳ пур шудан чӣ маъно дорад?
Пур аз Рӯҳ будан дар Эфсӯсиён 5:18-21 барои мо тасвир шудааст.
Ва аз шароб маст нашавед, ки дар он исрофкорӣ аст; балки аз Рӯҳ пур шавед (Эфсӯсиён 5:18).
Марде, ки аз шароб пур аст, корҳоеро мекунад, ки ҳангоми ҳушёр будан намекард; таҳти қудрати шароб ӯ хислати дигарро нишон медиҳад. Ҳамин тавр, марде, ки аз Рӯҳ пур аст, хислати дигарро нишон медиҳад, ки аз он чизе, ки қаблан ӯро пеш аз доштани Рӯҳ нишон медод, комилан фарқ мекунад. Вақте ки аз Рӯҳ пур мешавад;
Ӯ дар бораи чизҳои Худо бо забони Навишта сухан хоҳад гуфт. «Бо ҳамдигар бо таронаҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ сухан гӯед» (ояти 19). Ӯ дар роҳи масеҳӣ бо шодӣ ҳаракат хоҳад кард, «суруд хоҳад хонд» (ояти 19). Дили ӯ бо Худованд ҳамоҳанг хоҳад буд, «дар дили худ барои Худованд оҳанг хоҳед сохт» (ояти 19). Ӯ ҳамеша ҳамчун гирандаи файз ва раҳмати Худо шукргузор хоҳад буд, «ҳамеша шукр гӯед» (ояти 20). Ӯ итоаткор хоҳад буд ва намехоҳад иродаи худро тасдиқ кунад, «ба якдигар итоат кунед» (ояти 21). Инҳо баъзе аз нишонаҳои имондоре мебошанд, ки аз Рӯҳ пур аст.
8-Гуноҳи нобахшиданӣ чист?
Дар Матто 12:24-30 ба мо гуфта шудааст, ки ин гуноҳи нобахшиданӣ дар асл чист.
Ин нисбат додани корҳои Худо ба қудрати девӣ аст. Баал-Забул ҳамчун шоҳи девҳо ҳисобида мешуд ва фарисиён воқеан гуфтанд, ки Худованди мо дар иҷрои ин корҳои бузург аз ҷониби ӯ қудрат гирифтааст. Ду маротиба онҳо Ӯро ба ин айбдор карданд, дар Матто 9:34 ва боз дар ин ҷо дар Матто 12:24. Худованд танҳо як марди кӯр ва гунгро шифо дода буд ва онҳо гуфтанд, ки ин кори нек бо таъсири бад анҷом дода шудааст. Бо чунин одамоне, ки корҳои Худоро ба таъсири шайтонӣ нисбат медиҳанд, чӣ кор кардан мумкин аст? Ин ҳукми аз ҷониби Худованди мо эълоншуда бар онҳо ҳангоми сангсор кардани Истефанус омад, ки онҳоро ба ҳамеша муқобилат кардан ба Рӯҳи Муқаддас айбдор кард (Аъмол 7). Ин танҳо гуноҳест, ки бахшида намешавад, «аммо куфр бар зидди Рӯҳи Муқаддас ба одамон бахшида намешавад.»
9-Оё имондор метавонад бар зидди Рӯҳи Муқаддас куфр гӯяд?
Мо ба таври қатъӣ ҷавоб медиҳем, НЕ. Доштани Рӯҳ дар дилҳои онҳо онҳоро фавран аз ин хатар берун мекунад. Бисёриҳо, ки дар хидмати худ барои Худованд ба таври муайян ноком шудаанд, шайтон ба онҳо гуфтааст, ки онҳо гуноҳи нобахшиданиро содир кардаанд, аммо танҳо як гуноҳи нобахшиданӣ вуҷуд дорад ва он нокомии имондор нест. Ин ҳамлаи шайтонӣ ба қудрати Рӯҳи Худост ва ҳеҷ имондор наметавонад ба ин гунаҳкор бошад.
Худованд худаш гуфт, «он бахшида намешавад», на онҳо. Не, ин ин гуноҳ аст ва танҳо ин. Агар мо аз ҳар як имондор пурсем, чунон ки мо аз баъзеҳое, ки фикр мекарданд як гуноҳи нобахшиданиро содир кардаанд, на гуноҳи нобахшиданиро, «Оё шумо гуфтаед, ки кори Худо кори шайтон аст?» Дар ҳар як ҳолат ҷавоб НЕ буд. Чӣ тавр касе, ки Рӯҳро дорад, метавонад бар зидди Ӯ куфр гӯяд! Ин фарисиён ҳастанд, ки Худованд дар бораи онҳо гуфт: «Шумо аз падари худ шайтон ҳастед» (Юҳанно 8:44), ки ба ин гуноҳ гунаҳкоранд, аммо ҳеҷ гоҳ як имондори оддӣ ба Худованди мо Исои Масеҳ нест.
Барои ҷамъбасти ин саволҳо. Ҳамаи имондорон Рӯҳро доранд ва Ӯ бо онҳо абадӣ сокин аст. Ӯ қудратест, ки бо он мо Худоро дуруст хидмат мекунем ва Ӯ дар дилҳои мо то омадани Худованди мо сокин хоҳад буд. Бигзор мо ҳамеша дар Рӯҳ роҳ равем ва ҳамин тавр дар ин ҷаҳон ба Худои худ писанд оем.
