Ҳангоми баррасии хонаи Худо, агар мо ҷанбаҳои гуногуни калисои Худо, Ҷамъомад, онҳоеро, ки даъватшудагон ҳастанд, дар Навиштаҳо фарқ кунем, муфид аст. Истилоҳи маъмулии ҷамъомад ё калисо, агар мо чунин гӯем, воқеан як ифодаи умумӣ аст. Шахсоне, ки аз они Худованд ҳастанд, онҳое, ки бо хуни гаронбаҳои Ӯ наҷот ёфтаанд, дар маҷмӯъ дар на камтар аз чор намуд дида мешаванд:
- Ҷисми Масеҳ,
- Зани Масеҳ,
- Аруси Масеҳ, ва
- Хонаи Худо
Ҷисми Масеҳ имондоронро ҳамчун онҳое, ки хислати осмонӣ доранд, муаррифӣ мекунад. Ҷисм дар Аъмол 2, дар натиҷаи сууд ва ҷалоли Худованди мо Исои Масеҳ, вақте ки ҳузури Рӯҳулқудс дар рӯи замин дар шогирдони ҷамъшуда сокин буд, ба вуҷуд омад. Ҳамин тариқ, Ҷисм, ки аз ҳар як имондор иборат аст ва ба Сарвари худ дар осмон сахт алоқаманд аст, нигоҳ дошта мешавад, роҳнамоӣ ва назорат карда мешавад. Он одатан бо мақоми имтиёзе, ки мо тавассути кори Худо тавассути таваллуди нав ва наҷоте, ки дар Исои Масеҳ Худованди мост, ба он оварда шудаем, алоқаманд аст.
Ҷанбаи Зани Масеҳ моро ҳамчун ёвари Ӯ мебинад, ки аз Мард, устухони устухони ӯ ба вуҷуд омадааст; вай бо Худованди мо ҷои худро дорад, бо назардошти ҷаҳони оянда ва мақоми идорие, ки кори Ӯ ӯро ба он овардааст. Бо табиати нав (дар таваллуди нав) ва ҷисми нав (дар Раптура) дода шуда, зан дар Ваҳй 19 ҳамчун касе, ки худро омода кардааст, муаррифӣ мешавад:
«то шуморо ба Масеҳ бокираи пок пешкаш кунам» (2 Қӯринтиён 11). Аруси Масеҳ ба эҳсосот ва намоиши оммавӣ дахл дорад. Вай мустақиман то Ваҳй 21 зикр нашудааст; ҷои вай бо Масеҳ абадӣ дар Рӯзи истироҳати Худост. Вай ҳамчун аз Худо фуромада, барои Шавҳари худ оросташуда дида мешавад. Ҳама кори ороиш аз таъмини Худост, кори файзи мутлақи Ӯ дар таъмини арӯс барои Писари муборакаш, дар муқоиса бо Зане, ки худро барои Ҳазорсола омода мекунад.
Хонаи Худо имрӯз дар рӯи замин тавассути ҳузури Рӯҳ дар имондорон макони зисти Худост. Он асосан дар бораи масъулияти мо ҳамчун зиндагӣ дар ин ҷаҳон барои муаррифии Худо ва будан маконе, ки аз он файз ва баракати Ӯ ба сӯи инсон мебарояд, сухан меронад, ки натиҷаи он ҳамду сано ба Худо барои ҳама некиҳои Ӯст.
ДАР АҲДИ ҚАДИМ
Ҳастӣ 28:10–22, 31:13 ва 35:1–7-ро хонед
Аввалин зикри Хонаи Худо дар навиштаҳо ба Яъқуб ва Байт-Ил (Байт-Ил маънои хонаи Худоро дорад) алоқаманд аст. Ҳамчун ҷавон, ба ман таълим доданд, ки аксар вақт омӯхтани аввалин зикри мавзӯъ барои фаҳмидани принсипҳои асосии алоқаманд бо он муфид аст. Ин як маслиҳатест, ки дуруст буданаш исбот шудааст. Дар Ҳастӣ 28 мо Яъқубро рӯ ба рӯ бо Худо мебинем ва панҷ принсипи асосӣ барои мо қайд кардан лозим аст:
- Ҳузури Худованд дида ва эътироф мешавад (28:16)
- «Чӣ қадар даҳшатнок [даҳшатнок] аст ин ҷой» — Муқаддасӣ ва эҳтиром дар ҷавоб (28:17)
- Пайванди мустақим ба осмон — нардбоне дар рӯи замин бо болои он дар осмон (28:12)
- Файз ва вафодории Худо аён аст (28:14–15)
- Шаҳодати Худо намоиш дода мешавад (28:18)
Аввалан, дар Хонаи Худо дарк карда мешавад, ки «Худованд дар ин ҷой аст». Ҳузур ва фаъолияти Ӯ бешубҳа аст. Дар ин марҳилаи ҳаёташ Яъқуб Худоро намешинохт (Ҳастӣ 27:20; Ҳастӣ 28:21), ва ҳарчанд Яъқуб аз бародараш гурехта буд, дурӯғ гуфта ва амали нодуруст карда буд, аммо вақте ки ӯро ба хонаи Худо оварданд, ӯ ҳузури Худоро дарк кард.
Сониян, вақте ки дар назди Худо оварда мешавад, ҳисси муқаддасии Ӯ ва даҳшате, ки ҳузури Ӯ меорад, фавран пайдо мешавад.
Сеюм, Хонаи Худо пайванди мустақим ба осмон дорад ва ба он дастрасӣ дорад. Нардбон воситае буд, ки тавассути он фариштагон аз замин ба осмон мебаромаданд ва фуруд меомаданд, ва Худованд дар болои он истода буд.
Чорум, файзи Худо — «замин… ба ту ва насли ту медиҳам. Ва насли ту мисли ғубори замин хоҳад буд» (Ҳастӣ 28:13–14) — дар тамоми пуррагӣ ва васеъгии худ дида мешавад — баракати ҳамаи оилаҳои замин. Вафодории Худо низ аён аст: «Ман бо ту ҳастам ва туро нигоҳ медорам ва… туро тарк намекунам!» Чӣ вафодорӣ ба касе, ки фирорӣ буд, ки ҳеҷ чиз надошт ва ҳеҷ чизро ба ҷуз ҷазо сазовор набуд.
Ниҳоят, шаҳодати Худо ошкор мешавад: Яъқуб сутунеро мегузорад, ки ҳамеша намунаи шаҳодати оммавӣ аст, ва ба он равған мерезад (тасвири Рӯҳулқудс) ва ҷойро Байт-Ил, Хонаи Худо ном мебарад.
Дар ҷавоб ба ваъдаи Худо, Яъқуб худро қасам мехӯрад, на ин ки танҳо Худоро ба каломи Ӯ қабул кунад:
«АГАР Худо бо ман бошад… маро нигоҳ дорад… ба ман нон диҳад… либос[ҳо] барои пӯшидан ва ман боз ба хонаи падарам баргардам, он гоҳ Худованд Худои ман хоҳад буд ва… ман ҳатман даҳякро ба ту медиҳам.» Дар давоми бист соли оянда мо мебинем, ки Яъқуб шабу рӯз бе он ки ба Худо нигоҳ кунад, талош мекунад; он гоҳ Худо ба ӯ сухан гуфт ва ба ӯ гуфт, ки ба замини падараш баргардад ва ба ӯ хотиррасон кард, ки Ӯ Худои Байт-Ил аст, «ки дар он ҷо сутунро равған молидӣ, ки дар он ҷо қасам хӯрдӣ.» Мо мебинем, ки кори Худо дар таълими Яъқуб ба натиҷа додан оғоз мекунад: ӯ фавран бо ҳама чизе, ки ба даст оварда буд, рафт. Бо вуҷуди ин, ӯ пеш аз расидан ба Байт-Ил озмоишҳо дошт — аввал бо Лабон ва сипас бо Эсов. Сарфи назар аз вохӯрии фариштагони Худо бо ӯ ва эътирофи ӯ аз Лагери Худо, ӯ кӯшиш кард, ки худро ба бародараш писанд кунад, то аз рӯ ба рӯ шудан бо ӯ худдорӣ кунад. Натиҷа: Яъқуб барои худ хона месозад ва дар Суккот бо ҳама мушкилоти алоқаманд ба он мемонад, ҳарчанд ӯ қурбонгоҳе барои Худои Исроил месозад. Аммо он гоҳ, Худо боз ба Яъқуб сухан мегӯяд: «Ба Байт-Ил бирав ва қурбонгоҳе барои Худое, ки дар он ҷо ба ту зоҳир шуд, бисоз.» Пас аз таҷрибаи интизоми Худо, ӯ амал мекунад ва бо эътирофи муқаддасии Худо, оилаи худро ба тартиб меорад ва талаб мекунад, ки худоёни бегона дур карда шаванд ва онҳо худро пок кунанд. Ин дар Шакем, ҷои қарор, ки Юшаъ баъдтар мегуфт: «Имрӯз интихоб кунед, ки ба кӣ хидмат хоҳед кард,» рух медиҳад. Ин ҷои ҷудоӣ аст — хусусияти дигари хонаи Худо — ва акнун Яъқуб Худои Хонаи Худоро эътироф хоҳад кард: ӯ қурбонгоҳе месозад, ҷои ибодат ва ҳамду сано ба Худо. Ва дар ҷое, ки ӯ Худоро соҳиб аст, Худованд ваъдаи худро барои баракат додан тасдиқ мекунад. Яъқуб сутуни дигаре мегузорад ва ба он равған ва қурбонии нӯшокӣ мерезад: — ҳамду сано ба Худо, ва дар қурбонии нӯшокӣ, шодӣ дар Худо — он чизе, ки дили Худо ва инсонро шод мекунад — ҳамин тавр хусусиятҳои хонаи Худоро пурра мекунад.
Хуруҷ 15:2,13; 25:1–10; 29:43–46; 40:34–35; Ададҳо 5:1–3-ро хонед
Мо акнун аз нақша ва соя ба хайма дар биёбон, макони зисти Худо мегузарем: аз ҷониби Худо тарҳрезӣ шуда ва аз ҷониби инсон сохта шудааст. Банӣ-Исроил пас аз пайдо шудани фиръавне, ки Юсуфро намешинохт, дар ғуломӣ буданд. Мусо аз ҷониби Худо барои наҷот додани халқи худ аз юғи фиръавн бардошта шуд. Пас аз он ки фиръавн аз раҳо кардани халқ саркашӣ кард, Худо қудрати худро тавассути даҳ балое, ки ба Миср омад, нишон дод. Иди Фисҳ воситае буд, ки Худо барои иҷрои кори бузурги наҷоти худ истифода бурд. Иди Фисҳ аз се хусусияти асосӣ иборат буд:
- Муҳофизат — хун ба хонаҳо бо иссоп молида мешуд,
- Хӯрок — Баррае, ки бо оташ бирён шудааст ва нони бехамиртуруш, ва
- Хуруҷ аз Миср — наҷот бо қудрат дар Баҳри Сурх ва нобуд кардани душман
Дар Иди Фисҳ, Худо, бо файзи худ, халқеро барои худ дар асоси наҷот таъмин кард. Барра кушта шуд, ва хун ба хонаҳо барои паноҳгоҳ молида шуд; Баррае, ки бо оташ бирён шуда буд, хӯрок барои халқ буд ва ҳамроҳ бо нони бехамиртуруш, барои сафари онҳо ғизо таъмин мекард. Дар Баҳри Сурх халқ истоданд, то пирӯзии бузургеро, ки Худо ба даст овард, бубинанд, ва фиръавн ва лашкараш дар об нобуд шуданд. Халқ аз юғи ситамгар озод шуданд ва он гоҳ, бори аввал, мо сурудхониро мебинем. Онҳо месароянд,
«Худованд… наҷоти ман аст… ва ман барои Ӯ макони зист тайёр мекунам» (Хуруҷ 15:2).
Бо забони Аҳди Ҷадид:
«Мо дар Худо, тавассути Худованди мо Исои Масеҳ шодӣ мекунем» (Румиён 5:11).
«Ту бо раҳмати худ халқеро, ки наҷот додӣ, роҳнамоӣ кардӣ, ту онҳоро бо қуввати худ ба макони муқаддаси худ роҳнамоӣ кардӣ» (Хуруҷ 15:13).
Тафсилоти сохтмони хайма ва ашёи ҳамроҳи он, зарфҳо ва коҳинӣ, аз ҷониби Худо ба Мусо дар кӯҳ (Хуруҷ 25 ва баъд) расонида шуд. Замине, ки Худо дар миёни халқ сокин шуд, дар Хуруҷ 29 равшан карда шудааст. Дастурҳо аввал дар бораи сохтмони зарфҳои муқаддас ва ашё, ки намоиши Худоро нишон медиҳанд; сониян, барои тақдиси коҳинон; сеюм, тафсилоти қурбонии доимии сӯхтанӣ; ва ниҳоят, барои зарфҳои зарурӣ барои наздик шудан ба Худо дода мешаванд. Хусусияти муҳим барои наздик шудани инсон ба Худо бояд дар асоси доштани камолоти шахс ва кори Худованди мо Исои Масеҳ доимо дар пеши чашм ва дил бошад.
Ҳатман пас аз ин ҷудо кардани хайма ва коҳинон ба Худо — муқаддасшавии мост. Акнун ҳама чиз барои сокин шудани Худо дар миёни халқи худ омода аст:
«Он гоҳ абр хаймаи ҷамъомадро пӯшонд, ва ҷалоли Худованд хаймаро пур кард. Ва Мусо натавонист ба хаймаи ҷамъомад дохил шавад, зеро абр бар он сокин буд, ва ҷалоли Худованд хаймаро пур кард» (Хуруҷ 40:34–35).
Хулоса, макони зисти Худо дар миёни халқи худ дар асоси:
- Бӯи хуши Масеҳ ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ,
- Он ки дар миёни халқи худ сокин аст, Худои наҷот аст, ва
- Ҷудо кардани тамоми система ба Худо дар асоси он ки талаботи Ӯ қонеъ карда шудаанд.
Хуб аст, ки итоат ба Худо талаботи асосӣ дар сохтмони Хонаи Худост — на камтар аз 14 маротиба дар бобҳои 39 ва 40 изҳороти «чунон ки Яҳува ба Мусо фармуда буд»-ро қайд кунед. Ғайр аз ин, муқаддасӣ ва ҷудоӣ аз бадӣ муҳим аст (Ададҳо 5:1–3-ро хонед).
Худо дар миёни халқи худ дар рӯи замин буд, ва ҳама метавонистанд бо роҳи муқарраршуда ва бо қурбониҳои худ наздик шаванд. Ягона халқ дар рӯи замин, ки Худо дар он сокин буд — воқеан як имтиёзи бузург, аммо бо масъулияти ҳамроҳ.
2 Вақоеънома 3:1–4; 6:1–11; 7:1–2; Такрори Шариат 16:11-ро хонед
Ҷанбаи навбатии Хонаи Худо дар маъбаде, ки Сулаймон сохтааст, дида мешавад.
Банӣ-Исроил аз биёбон гузашта, ба замини таъминшудаи Худо дохил шуданд. Хайма дар Шило гузошта шуда буд ва ҳамчун Хаймаи Ҷамъомад (1 Самуил 2:22), аммо ҳамчунин ҳамчун «Маъбади Худованд» (1 Самуил 3:3) маълум буд — тасвири хонае, ки баъдтар дар Ерусалим сохта мешуд ва
«шукӯҳи бениҳоят» (1 Вақоеънома 22:5).
Шояд фикри барҷастатарин дар робита ба маъбад намоиши ҷалоли Он ки маъбади Ӯст, мебошад. Сохтмон ва тафсилоти бино, мисли хайма, аз ҷониби Худо тарҳрезӣ шудааст, аммо дар ин ҷо ба Довуд расонида шудааст, ки дастурҳои пурраро ба Сулаймон дод. Сулаймон маъбадро сохт, ва тафсилот барои мо намунаҳои зебо медиҳанд: сангҳо пеш аз сохта шудан ба сохтор омода карда шуданд; фаровонии тилло, нуқра ва сангҳои қиматбаҳо; ва навъҳои чӯб. Ҳама кор ба итмом расид, Сандуқи Худованд дар ҷои худ, ва пас аз он ки Сулаймон тақдис кард ва дуо гуфт, оташ аз осмон фуруд омад ва қурбониҳоро фурӯ бурд ва ҷалоли Худованд маъбадро пур кард.
Боз, чунон ки Ӯ дар биёбон кард, Худованд дар маъбади худ дар миёни халқи худ, ки Ӯ интихоб карда буд, сокин шуд. Ин ягона ҷой дар рӯи замин буд, ки исроилии ҳақиқӣ бо фикрҳои ибодат ва ҳамду сано ба он рӯ меовард (Такрори Шариат 16:11).
Бинобар ин, аксар вақт қайд карда мешавад, ки дар маъбад ҳафт намуди тилло истифода мешуд, то ҷалоли хоси илоҳиро нишон диҳад, ки ҳоло дар муқаддасони Худо аз ҷониби фариштагон дида мешавад (ҳама ҳикмати гуногуни Худо, Эфсӯсиён 3:10) ва дар салтанат дида хоҳад шуд. Инчунин чор навъи чӯб дар сохтмон истифода мешуд, ки дар намуди худ метавонад ҷисмҳои эҳёи моро, ки дар Шаҳри Муқаддас дида мешаванд, инъикос кунад, ки дар ҳукмронии Ҳазорсола макони зисти Худо хоҳад буд.
Эзро 1:1–2; 3:8; 6:14–22-ро хонед
Баъдан, мо Хонаи Худоро пас аз бозгашт аз асирии Бобил баррасӣ мекунем. Пас аз он ки Исроил пас аз ба бутпарастӣ ва амалияи динии дурӯғин роҳнамоӣ шудан, барои Худо истодагарӣ карда натавонист, дасти Худованд ниҳоят бар халқ бо доварӣ омад. Набукаднесар абзоре буд, ки барои интизоми фарзандони Исроил истифода шуд. Ерусалим ғорат шуд, маъбад хароб шуд ва мардум ба асирӣ бурда шуданд. Аммо Худо (ки дар раҳмат сарватманд аст) аллакай, тавассути пайғамбарон, ваъда дода буд, ки мардум ба замин баргардонида мешаванд, то онҳо бори дигар барои Худованд маъбад дошта бошанд. Ин бино ба дасти мардон гузошта шуд ва ҳарчанд таъхир ва сустӣ аён буд, аммо Худованд, тавассути хизматгорони худ Ҳаггай ва Закарё, мардумро ба барқарорсозӣ ташвиқ кард. Вақте ки ба итмом расид, фарзандони Исроил қурбониҳо ва қурбониҳои гуноҳро пешниҳод карданд ва Фисҳро бо иди нони бехамиртуруш нигоҳ доштанд, зеро онҳо худро пок ва ҷудо карда буданд ва
«ба таври шодмонӣ бахшидани ин хонаи Худоро нигоҳ доштанд» (Эзро 6:16).
Дар ин ҷо нишонаҳои зоҳирии ҳузури Худо вуҷуд надоранд. Ин дар муқоиса бо ҳам ифтитоҳи хаймаи муқаддас ва ҳам маъбади Сулаймон аст, вақте ки оташ аз осмон фуруд омада, қурбониҳоро фурӯ бурд ва абри ҷалол намоиш дода шуд. Ҳамон тавре ки боқимонда дар он рӯз қабул карданд, ки Худо дар маъбади муқаддаси худ зиндагӣ мекунад ва Ӯ қурбониҳои онҳоро қабул кардааст, мо низ бо имон қабул мекунем, ки Худо кори Худованди мо Исоро қабул кардааст, то моро халқи худ гардонад ва Ӯ дар миёни халқи худ зиндагӣ мекунад (Матто 18:20). Ин ки ин хонаи Худо буд, аз ҷониби Худованд тавассути пайғамбар Ҳаггай тасдиқ карда шуд:
«Ҷалоли охирини ин хона аз аввалин бузургтар хоҳад буд» (Ҳаггай 2:9)
ва аз ҷониби Худованд ҳангоми суханронӣ дар ин ҷаҳон дар бораи
«хонаи Падари ман» (Юҳанно 2:16),
ва радди ниҳоии Ӯ аз он ҳамчун хонаи Худо:
«Инак, хонаи шумо ба шумо хароб мондааст» (Матто 28:38).
ДАР АҲДИ ҶАДИД
Вақте ки мо Хонаи Худоро пайгирӣ мекунем, мебинем, ки Худованд Исо дар ин ҷаҳон ба макони нави зисти Худо ишора кардааст:
«Ин маъбадро хароб кунед ва дар се рӯз ман онро аз нав месозам… аммо ӯ дар бораи маъбади ҷисми худ сухан мегуфт» (Юҳанно 2:19–21).
Боз, дар суханронӣ ба Петрус Худованд гуфт,
«Ман калисои худро месозам» (Матто 16:18).
Аъмол 2:1–4,11,37–47; 1 Қӯринтиён 6:19; Эфсӯсиён 2:22; 1 Петрус 2:5-ро хонед
Ҳоло, дар рӯзи файз, Худо ба таври комилан нав дар рӯи замин зиндагӣ карданро оғоз кард, чунон ки дар Аъмол 2 оварда шудааст. Худо, дар шахси Рӯҳи Муқаддас, фуруд омад
«мисли боди сахти шитобкунанда ва хонаеро, ки онҳо нишаста буданд, пур кард ва… забонҳои тақсимшуда мисли оташ, ва он бар ҳар яки онҳо нишаст. Ва ҳама аз Рӯҳи Муқаддас пур шуданд» (Аъмол 2:2–4).
Имондорон ба таври дастаҷамъӣ ҳамчун
«биное, ки ба таври мувофиқ ба ҳам пайваст шуда, ба маъбади муқаддас дар Худованд меафзояд: ки дар он шумо низ барои макони зисти Худо тавассути Рӯҳ якҷоя сохта шудаед» (Эфсӯсиён 2:21,22)
ва, дар айни замон, ба ҳар як имондор ба таври инфиродӣ гуфта мешавад,
«ҷисми шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст, ки дар шумост» (1 Қӯринтиён 6:19).
Ин хонаи Худо, ки дар Аъмол 2 оғоз меёбад, имрӯз идома дорад ва дар раптура ба авҷи худ мерасад, вақте ки тамоми ширкати наҷотёфтагон барои ҳамеша бо Худованд будан ба осмон бурда мешаванд.
Мо метавонем дар Аъмол 2 ҳамон принсипҳоеро мушоҳида кунем, ки хонаи Худоро дар аввалин ишораи он дар Ҳастӣ тавсиф мекарданд, ҳоло бо хонаи Худо дар масеҳият дида мешаванд.
- Ҳузури Худованд дида ва эътироф карда шуд (Аъмол 2:11)
- Пайванди мустақим ба осмон (Аъмол 2:2,33–36)
- Муқаддасӣ ва эҳтиром дар посух (Аъмол 2:37,38)
- Файз ва вафодории Худо аён аст (Аъмол 2:39)
- Шаҳодати Худо намоиш дода шуд (Аъмол 2:46–47)
Дар ҷои аввал, ҳузури Рӯҳи Муқаддас аз ҷониби мардум ба осонӣ эътироф карда мешавад:
«корҳои аҷиби Худо»
Дуюм, Рӯҳи Муқаддас дар рӯи замин аст ва Худованд Исои Масеҳ дар дасти рости Худо нишастааст. Баъд онҳо ба дил зада шуданд, тавба карданд ва таъмид гирифтанд, худро аз ҷаҳоне, ки Исои Носириро, ки аз ҷониби Худо эҳё ва баланд бардошта шудааст ва Худованд ва Масеҳ гардонида шудааст, маслуб карда буд, ҷудо карданд. Файзи Худо дида мешавад:
«Тавба кунед ва ҳар яки шумо ба исми Исои Масеҳ барои омурзиши гуноҳҳо таъмид гиред, ва шумо тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддасро хоҳед гирифт. Зеро ваъда ба шумо, ва ба фарзандони шумо, ва ба ҳамаи онҳое, ки дуранд, аст.»
Вафодории Ӯ аён аст, зеро имондорон
«дар таълимоти расул ва муошират, шикастани нон ва дуоҳо устуворона идома доданд, ва Худованд ҳар рӯз ба калисо онҳоеро, ки бояд наҷот ёбанд, илова мекард.»
Ниҳоят, шаҳодати оммавӣ ба Худо вуҷуд дорад, зеро онҳо идома доданд
«ҳар рӯз бо як дил… нонро аз хона ба хона мешикастанд… Худоро ҳамду сано мегуфтанд.»
Вақте ки мавъизаи Инҷил пеш рафт ва ҳақиқат паҳн шуд, Худованд онҳоеро баланд бардошт, ки мавъиза ва таълим диҳанд, ва дар Аъмол мо мебинем, ки Инҷил аз Ерусалим ба Самария ва сипас ба халқҳои ғайрияҳудӣ паҳн мешавад. Вақте ки ин кор пеш меравад, мо мебинем, ки масъулияти нигоҳдории ҳақиқат дар дасти мардон бо нокомӣ тавсиф мешавад. Номаҳои Павлус, бахусус, нишон медиҳанд, ки ин нокомӣ чӣ гуна аён аст. Дар навиштан ба Қӯринтиён, расул бояд онҳоро барои гӯштпарастӣ, ташаккули тақсимот ва иҷозат додани бетартибӣ дар байни муқаддасон насиҳат кунад. Ӯ ин фурсатро истифода мебарад, то ҳақиқати калисоро дар шаҳодат дар ин ҷаҳон ба мо пешниҳод кунад.
1 Қӯринтиён 3:3–18-ро хонед
Дар ин бахш, мо муқаддасонро ҳамчун созандагон мебинем ва аз ҷониби расул ба созандагони хирадманд будан ташвиқ карда мешаванд. Ӯ созандагонро ҳамкорон ва коргарони Худо тавсиф мекунад; муқаддасон натиҷаи кишоварзии Худо мебошанд, онҳо бинои Худо дар натиҷаи кори хирадмандонаи Павлус мебошанд, ки асоси биноро дар Қӯринт гузоштааст. Аммо Павлус онҳоро ҳушдор медиҳад,
«бигзор ҳар кас эҳтиёт кунад, ки чӣ гуна месозад.»
Ин насиҳат ду ҷониби сохтмонро медиҳад: Худованд Исо ба Петрус гуфт,
«Бар ин санг [Худаш] ман калисои худро месозам,»
дар ҳоле ки Павлус метавонад бигӯяд,
«Ман асос гузоштам»
ва
«бигзор ҳар кас эҳтиёт кунад, ки чӣ гуна месозад.»
Аз як тараф, ҳар чизе ки Худованд Исо месозад, комилан комил аст, он наметавонад чизи дигаре бошад; аммо, он чизе ки инсон месозад, метавонад ноқис бошад.
«Агар касе бар ин асос тилло, нуқра, сангҳои қиматбаҳо, чӯб, хасбеда, пахол бисозад; кори ҳар кас ошкор хоҳад шуд: зеро рӯз онро ошкор хоҳад кард, чунки он бо оташ ошкор хоҳад шуд; ва оташ кори ҳар касро, ки чӣ гуна аст, месанҷад. Агар кори касе, ки ӯ бар он сохтааст, боқӣ монад, ӯ мукофот хоҳад гирифт. Агар кори касе сӯхта шавад, ӯ зиён хоҳад дид: аммо худи ӯ наҷот хоҳад ёфт; аммо мисли аз оташ. Оё намедонед, ки шумо маъбади Худо ҳастед, ва Рӯҳи Худо дар шумо зиндагӣ мекунад? Агар касе маъбади Худоро палид кунад, Худо ӯро нобуд хоҳад кард; зеро маъбади Худо муқаддас аст, ки шумо он маъбад ҳастед» (1 Қӯринтиён 3:12–17).
Расул ба мо се синфи созандагонро пешниҳод мекунад:
- Бинокори хуб, ки кораш нек аст ва мукофот мегирад.
- Коркуни хуб, ки наҷот ёфтааст, аммо кораш бад аст ва сӯхта мешавад ва ӯ зиён мебинад.
- Коркуни бад, ки маводи бад месозад ва ҳам кор ва ҳам коргар нобуд мешаванд.
Оятҳо намудҳои гуногуни корро ба таври назаррас равшан нишон медиҳанд: аз як тараф, тилло, нуқра ва сангҳои қиматбаҳо ва аз тарафи дигар чӯб, хасбеда ва пахол. Ба маҷлис онҳое оварда мешаванд, ки воқеан наҷот ёфтаанд, аммо дигарон, ки аз нав таваллуд нашудаанд, ки бе ҳаёти илоҳӣ ҳастанд. Чунин шахсони мурдаро беихтиёр овардан мумкин аст, ки муаррифӣкунанда фирефта шудааст. Онҳо метавонанд аз сабаби таълимоти хато муаррифӣ шаванд ва шахс танҳо намуди зоҳирии ҳаёт дорад. Дар харобазор ва вайроншавии масеҳият дар замони ҳозира, онҳое ҳастанд, ки даъво доранд, ки Инҷилро мавъиза мекунанд, аммо афсӯс, ки ин Инҷили дурӯғин аст. Онҳо метавонанд пайравони зиёд ва бинои зоҳиран муваффақ дошта бошанд, аммо мутаассифона рӯз ҳақиқатро ошкор хоҳад кард. Ҳамон тавре ки бо алафҳои бегона ва гандум дар Матто 13, Худованд иҷозат медиҳад, ки корҳо то охир идома ёбанд, ҳар як профессори Худованд Исо аз рӯи касби худ гирифта мешавад.
("Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯ ҳастанд, медонад").
Аз ин рӯ, дар навиштаҳои ҳавворӣ бисёр "агар" вуҷуд дорад—
«агар шумо идома диҳед» — на ин ки идома боиси баракат мегардад, балки он ҳақиқати воқеиятро, хоҳ дар вақт ва хоҳ дар курсии доварӣ, нишон медиҳад.
Дар 1 Тимотиюс мо тартиби Хонаи Худо ва рафтори худро дар хона муқаррар кардаем.
Ду шарҳи ниҳоӣ пеш аз гузаштан ба мавзӯи навбатии мо: Аввалан, як сухани огоҳӣ барои бодиққат омӯхтани Навиштаҳо, то дар бораи Хонаи Худо ва дар кадом ҷиҳат дида мешавад, равшан бошад. Оё ин Хонаи Худо дар тамоми камоли худ аст, ки аз ҷониби Худованд сохта мешавад, ё ин бинои инсон аст? Дуюм, як сухани роҳнамоӣ: 2 Тимотиюс 2-ро бодиққат қайд кунед ва дастуреро, ки Ҳавворӣ ба фарзанди маҳбуби худ дар имон додааст ва ба таври васеъ ба мо имрӯз, ки дар хонаи бузург бисёр зарфҳо мавҷуданд — ва чӣ гуна мо бояд бо назардошти бисёр ширкатҳои масеҳиёни эътирофкунанда ва массаи хатогиҳо дар он касб роҳ равем. Мо бояд худро пок кунем, худро аз он чизе, ки беҳурматӣ аст ва ба Устоди мо ҷудо кунем.
Дар Ӯ муқаррар шудааст, ки бардорад
Маъбаде ба ситоиши Падар,
Аз ҳамаи муқаддасон иборат аст, ки соҳиби он ҳастанд
Наҷотдиҳандае ҷуз «Санги Зинда» нест
Ваҳй 21:9–10,22–33-ро хонед
Хонаи Худо то рабуда шудани муқаддасон афзоиш меёбад ва дар ин ҷаҳон ҳамчун шаҳри муқаддас, Ерусалим, дар давоми ҷаҳони оянда ҳамчун ҳама-ҷалол дида мешавад.
«Худованд Худои Қодири Мутлақ маъбади он аст ва Барра».
Дар ин ҷо, фикри шаҳр ва маъбад муттаҳид шудаанд ва, чунон ки дар Аҳди Қадим Худо заминро дар халқи худ ишғол мекард, ҳамон тавр муқаддасони Худо зарфе ҳастанд, ки Худо ҳамчун шаҳр ва маъбад истифода мебарад. Ҳамаи хусусиятҳои Хонаи Худо дар ин шаҳр/маъбад дубора дида мешаванд: ҳузури Худованд (Ваҳй 21:23), муқаддасӣ (Ваҳй 21:27), робита бо осмон (Ваҳй 21:10), файз ва вафодории Худо (Ваҳй 22:2) ва шаҳодати Худо (Ваҳй 22:4–5).
Дар фикри шаҳр мо ҳукмронии Худоро дар робита бо ҷаҳони оянда дорем, дар ҳоле ки дар хона ин маскани Худост ва дар робита бо замин ё миллат баракати Худост. Дар ҷаҳони оянда ҳамаи ин хусусиятҳо якҷоя мешаванд ва коинот саҳнаи хушбахтии комил аст.
Худо ва Барра дар он ҷо хоҳанд буд
Нур ва маъбад бошанд,
Ва лашкарҳои дурахшон то абад мубодила хоҳанд кард
Сирри ошкоршуда.
Ваҳй 21:1–9-ро хонед
Дар ҳолати ниҳоии худ хаймаи Худо дар робита бо замини нав ва маскан дар байни одамон дида мешавад.
«Шаҳри муқаддас, Ерусалими нав, аз осмон аз Худо фуруд омада, ҳамчун арӯсе, ки барои шавҳараш ороста шудааст» (Ваҳй 21:2).
Дар ин тавсифи зебо мо халқи наҷотёфтаи Худоро дорем, на ҳоло ҳамчун зан, ёвари мард барои идора кардани подшоҳии ҳазорсола бо Ӯ, балки ҳамчун арӯс, ки бо тамоми ҷалоли Худо ороста шудааст, самараи кори мутлақи Худо, барои меҳрубонии шавҳараш. Ин хислатест, ки вай абадӣ хоҳад дошт ва зарфест, ки тавассути он Худо дар байни одамон дар рӯзи истироҳати худ маскан хоҳад гирифт. Худо аз ибтидо хоҳиш дошт, ки дар байни одамон зиндагӣ кунад, дар Ҳастӣ дар сардии рӯз ба назди инсон омада; Ӯ ҳоло хоҳиши худро иҷро кардааст ва кори Ӯ дар робита бо одамон ба охир расидааст, ҳадафи Ӯ барои доштани арӯс барои Писари худ ба амал омадааст ва одамон бо муҳаббат ва файзи мутлақи Ӯ ба ҷои баракат оварда шудаанд.
Дар он ҷо муҳаббати Ту оромии комил хоҳад ёфт,
Дар он ҷо ҳама чиз хушбахтӣ аст.
Дар он ҷо ҳама дар Ту ба таври олӣ баракат ёфтаанд,
Сипоси Ту хидмати онҳост.
Муҳаббати абадӣ насиби онҳост,
Дар он ҷо муҳаббат оромии худро ёфтааст,
Ва бо Ту пур шудааст, ақли доимӣ
Абадӣ баракат ёфтааст."
