САВОЛ: Лутфан ба ман кӯмак кунед, ки қонунҳои зеринро дар Аҳди Ҷадид фаҳмам: қонуни озодӣ (Яъқуб 1:25); ва қонуни Рӯҳ, қонуни гуноҳ ва қонуни марг (Румиён 8:2).
ҶАВОБ: Биёед аввал ба он чизе, ки мо одатан ҳангоми хондани қонун дар Китоби Муқаддас фикр мекунем, назар андозем. Мо фавран ба Даҳ Аҳком (Хуруҷ 20:2-17) фикр мекунем, ки ба таври возеҳ мегӯянд: «Шумо бояд» ё «Шумо набояд». Ба инҳо қоидаҳое илова карда шуданд, ки Худо ба халқи худ, исроилиён, дар бораи қурбониҳо, идҳо ва дигар масъалаҳои динӣ, инчунин дастурҳои муфассал оид ба муносибатҳои ҳаррӯзаи онҳо дар зиндагӣ дода буд. Ҳамин тариқ, Худо баён кард, ки Ӯ мехост, ки халқи интихобкардаи Ӯ чӣ гуна зиндагӣ кунанд, то Ӯро хушнуд созанд. «Инро кунед ва зиндагӣ хоҳед кард» (Луқо 10:28 NKJV), дар асл маънои онро дошт, «Шумо дар рӯи замин умри дароз хоҳед дид».
Мо ба таври мушаххас ба он чизе, ки мо аксар вақт «қонуни Мусо» меномем, назар мекардем. Худо ин қонунро ба Исроил дар сафари онҳо тавассути биёбон пас аз озод шуданашон аз ғуломӣ дар Миср дод; ин дар Хуруҷ, Ибодат, Ададҳо ва Такрори Шариат сабт шудааст. Ба ин қонун назар карда, Яъқуб 2:10 мегӯяд: «Ҳар кӣ тамоми қонунро риоя кунад, вале дар як нуқта лағжад, ӯ дар ҳама гунаҳкор аст». Шикастани ҳатто як амр шахсро қонуншикан, гунаҳкор месозад. Ба ин илова, Худованд Исо дар Матто 5 ишора кард, ки мо ҳатто дар фикрҳои худ гуноҳ карда метавонем. Яъқуб 4:17 ба мо мегӯяд: «Ба он ки некиро карданро медонад ва онро намекунад, ба ӯ ин гуноҳ аст». Дар ҳақиқат, ба ғайр аз Худованди мубораки мо Исои Масеҳ, Писари Худо, ки Инсон шуд, то ки Ӯ барои мо бимирад, ҳеҷ кас қонунро комилан риоя накардааст.
Тамоми Аҳди Қадим, аммо, ба мо бештар аз ин мегӯяд: «Ҷоне, ки гуноҳ мекунад, хоҳад мурд» (Ҳизқиёл 18:4,20). Диққат диҳед, «ки гуноҳ мекунад». Гуноҳ кардан бештар аз шикастани қонун аст, зеро инсоният хеле пеш аз дода шудани қонун гуноҳ карда буд – то дараҷае, ки Худо обхезӣ фиристод, то инсонияти фасодкор, зӯровар ва шарирро аз рӯи замин нест кунад (Ҳастӣ 6–8). Тамоми Аҳди Қадим ба таври возеҳ мегӯяд: «Ҷоне, ки гуноҳ мекунад, хоҳад мурд». Румиён 3:22-23 тақрибан 4000 соли таърихи инсониятро дар ҷумлаи кӯтоҳ ҷамъбаст мекунад: «Зеро фарқе нест; зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд». Боби 6:23 илова мекунад: «Зеро музди гуноҳ марг аст». Ин аст қонуни гуноҳ ва марг, принсипе, ки вақте мо гуноҳ мекунем – ва гунаҳкор будан табиати мост, ки гуноҳ кунем – натиҷа ногузир марг аст. Дар худи мо мо беқувват ҳастем, ки инро тағйир диҳем, ҳатто агар мо мехостем, ки ин корро кунем.
Ин марг пеш аз ҳама марги рӯҳонӣ аст. Худо ба Одам гуфт: «Дар рӯзе, ки аз [дарахти дониши неку бад] бихӯрӣ, ҳатман хоҳӣ мурд» (Ҳастӣ 2:17). Пас аз хӯрдани меваи мамнӯъ, волидони аввалини мо фавран аз ҷиҳати ҷисмонӣ намурданд. Аммо, онҳо тарсиданд, вақте ки овози Худоро дар боғ шуниданд ва кӯшиш карданд, ки аз Ӯ пинҳон шаванд. Пеш аз он ки мо наҷот ёфтем, мо дар гуноҳҳо ва хатогиҳо мурда будем, Эфсӯсиён 2:1 ба мо мегӯяд, аммо оятҳои 2-3 минбаъд тасвир мекунанд, ки чӣ гуна мо як вақтҳо дар ин гуноҳҳо роҳ мерафтем. Ин пеш аз он буд, ки Худо моро бо файз наҷот дод, моро «бо Масеҳ якҷоя зинда кард» (ояти 5). Ҳаёти инсон дар гуноҳ роҳ рафтан дер ё зуд бо марги ҷисмонӣ ба охир мерасад. Истиснои аҷиб ба ин барои имондорон рабудан хоҳад буд, вақте ки Худованд ногаҳон ҳамаи онҳоро ба худ мегирад (ниг. 1 Таслӯникиён 4:13-18).
Шахсе, ки имон овардааст ба Худованд дар Исои Масеҳ аст, ва барои ӯ акнун ҳеҷ маҳкумият нест (Румиён 8:1). Ӯ «аз марг ба ҳаёт гузаштааст», мувофиқи Юҳанно 5:24. «Қонуни Рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳ [ӯро] аз қонуни гуноҳ ва марг озод кардааст» (Румиён 8:2). Рӯҳи Муқаддас дар ӯ сокин аст, ба ӯ озодӣ, шодӣ ва фаҳмиш медиҳад, ки ӯро ба хушнуд кардани Худо қодир месозад. Ӯ на танҳо хоҳиш дорад, балки акнун ин қудрати навро дорад, ки ба Худо писанд ояд. Рӯҳи Худо пайваста ба ин мақсад дар ҳаёти ӯ кор мекунад.
Дуруст аст, ки имондор ҳанӯз табиати кӯҳнаи худро, ки «ҷисм» номида мешавад, дар худ дорад, ки бар зидди Рӯҳ мубориза мебарад. Аммо Рӯҳ бар зидди ҷисм мубориза мебарад, мехоҳад имондорро дар роҳҳои дуруст роҳнамоӣ кунад, ки Худовандро хушнуд месозанд. Акнун ба кӣ итоат хоҳед кард?
Қонуни озодӣ ки дар Яъқуб 1:25 зикр шудааст, инро тасдиқ мекунад. Вақте ки ман ҳанӯз гунаҳкори гумроҳ будам, ман танҳо табиати кӯҳнаро доштам, ки худро хушнуд мекард, зеро онҳое, ки дар ҷисм ҳастанд, наметавонанд Худоро хушнуд созанд. Ҳатто корҳои неке, ки як ғайриимондор мекунад, ки инсонро ба ҳайрат меорад, дар назди Худо корҳои мурдаанд. Ишаъё 64:6 ба таври возеҳ эълон мекунад: «Ҳамаи адолатҳои мо мисли латтаҳои ифлос ҳастанд». Онҳо бешубҳа барои пешниҳод ба Худои муқаддас барои ба даст овардани қабули Ӯ мувофиқ нестанд. Аммо, қонуни озодӣ ба ман имконият медиҳад, ки Худоро хушнуд созам, то иҷрокунандаи он чизе бошам, ки Худо дар Каломи худ ба мо пешниҳод мекунад. Шукр Худо, ки имондор дигар ғуломи гуноҳ нест, балки бо Рӯҳи Худо ӯ метавонад интихоб кунад, ки он чизҳоеро кунад, ки Ӯро хушнуд месозанд! Бигзор мо имондорон ин қонуни озодиро барои баракат истифода барем!
