Шоми Худованд дар робита ба ҷамъомад
Дар бахши охир таъсироти «берунӣ»-и Шоми Худованд дар пеши назари мо буд - рафторе, ки бояд дар одамоне, ки дар муоширати марги Худованд ҳастанд, дида шавад. Ҳоло мо чизеро, ки ба ҷои дохилӣ алоқаманд аст ва он чизе, ки дар он ҷо лаззат бурда мешавад, баррасӣ мекунем. Ҳамон шахсон, аммо ҳоло дар доираи онҳое, ки муҳаббати Ӯ маълум аст, ки дар он ҷо онҳое ҳастанд, ки содиқона ба Ӯ ҷавоб додан мехоҳанд, ва дар он ҷо Ӯ ба миёни худ меояд ва дилҳоро бо «шодии ҳузури Ӯ, гармӣ ва шодии он» пур мекунад, чунон ки нависандаи гимн мегӯяд. Барои фаҳмиши равшани ин порчаҳо муҳим аст, ки дарк кунем, ки 1 Қӯринтиён 10 инфиродӣ аст, дар ҳоле ки дар ин ҷо мо он чиро, ки дастаҷамъӣ аст, дар ҷамъомад дорем.
Мутаассифона, ин нокомии муқаддасони Қӯринт буд, ки расулро водор кард, ки ҳақиқатҳои аҷибро дар робита ба Шоми Худованд баён кунад. Ӯ дар ин ҷо оғоз мекунад ва дар бобҳои 12-14, принсипҳои бузурги ҷамъомадро идома медиҳад.
Аммо пеш аз ҳама мо дар бораи тартиб ва ҷои шикастани нон меомӯзем. Ин фарқият бешубҳа моро водор мекунад, ки ба ин масъала бодиққат назар кунем ва ба он ҷои дурусти онро диҳем. Мо дар Аъмол 20 қайд мекунем, ки мақсади асосии якҷоя будани масеҳиён дар рӯзи Худованд шикастани нон буд ва дигар чизҳо пас аз он омаданд.
Мақсади ҷамъомади мо
Мо қаблан тафсилоти таърихиро, ки дар Луқо 22 оварда шудаанд, баррасӣ кардем ва ҳоло баъзе андешаҳои амалиро пешниҳод мекунем.
Пеш аз ҳама, мо барои ёд кардани Ӯ ҷамъ мешавем - инсон дар ин ҷо ҷой надорад - Худованд Исо ва муҳаббати Ӯ олӣ аст. Мо ҳамчун «бародарони Ӯ» ҷамъ омадаем, онҳое, ки бо Ӯ дар ҳаёти эҳёшуда алоқаманданд, онҳое, ки Ӯ ба онҳо нафас кашидааст; ва дар чунин заминаи фарқкунанда, ки ҳолат, шароит ва таърихи мо ҷой надорад.
Мо дар ҳузури Ӯ ҳастем - ба Ӯ ҷамъ омадаем, Он ки мурда буд, аммо то абад зинда аст - ва дар дарки муҳаббати Ӯ, ки Ӯро водор кард, ки худро бидиҳад. Оё дилҳои мо дар натиҷаи боз дидани дастҳо ва паҳлӯи Ӯ аз ситоиш ва ибодат лабрез намешаванд? Ниг. Юҳанно 20:20, «Пас шогирдон шод шуданд, ки Худовандро диданд». Ҳоло, мо аз ҷониби Ӯ дар миёни ҷамъомад барои ибодати Падар роҳнамоӣ мешавем (Забур 22:22). Шояд Ибриён 2 иқтибосро пурра мекунад: «Зеро ҳам Он ки муқаддас мекунад ва ҳам онҳое, ки муқаддас шудаанд, ҳама аз як ҳастанд; аз ин рӯ, Ӯ аз онҳо шарм намедорад, ки онҳоро бародар хонад, гуфта: Ман номи Туро ба бародаронам эълон хоҳам кард; дар миёни ҷамъомад ситоиши Туро хоҳам суруд».
Ин аст, ки Худованди эҳёшудаи мо моро ба он соҳаи муҳаббати илоҳӣ роҳнамоӣ кунад, ки дар он зоҳиршавии дили Падар зоҳир мешавад, «Ҳама чизе, ки Падар дорад, аз они Ман аст» (Юҳанно 16:15), ва «Ман номи Туро ба онҳо эълон кардам» (Юҳанно 17:26).
Бешубҳа, баррасии муҳаббати Падар аз он дилҳо, ки аз муҳаббати илоҳӣ ламс шудаанд, ибодатро ба вуҷуд меорад. «Падар… ибодаткунандагонро меҷӯяд» (Юҳанно 4:23). Шикастани нон, «нишон додани марги Ӯ то омадани Ӯ», ақл ва дилҳои моро ба қафо ва пеш мебарад. Мо ба қафо менигарем ва ба ёд меорем, ки мо бо марги Ӯ, рад кардани Ӯ дар ин ҷаҳон ва муоширати мо бо Ӯ дар он марг алоқамандем. Чӣ қадар муборак аст, ки дар бораи он фикр кунем, вақте ки мо ба пеш менигарем, «то омадани Ӯ». Ӯ бо қудрат ва ҷалоли бузург хоҳад омад ва ҳар чашм Ӯро хоҳад дид. Ӯ аз дарё то охири замин ҳукмронӣ хоҳад кард ва ҳамаи миллатҳо Ӯро муборак хоҳанд хонд. Чӣ қадар аҷиб аст, ки Ӯ моро дар он рӯз бо худ дар муошират хоҳад дошт. Мо бо Ӯ хоҳем буд; мо бо Ӯ ҳамчун ҳамсари Ӯ алоқаманд хоҳем буд - чӣ шарикӣ ё муошират! Оё ин моро водор намекунад, ки ба тамоми маслиҳати Худо дохил шавем?
Огоҳии ҷиддӣ
Пеш аз ба итмом расонидани ин мулоҳизаҳо, зикр кардани оятҳои 27-30 хуб аст. Бешубҳа, мо арзиши сазовори Худованди мубораки худро пурра дарк мекунем. Ӯ моро дар муоширати марги худ мехоҳад, ки дар он ҳамаи худӣ доварӣ шудааст. Ин ҷоест, ки Қӯринтиён ноком шуданд; онҳо ба ҷисм иҷозат медоданд, ки амал кунад. Зоҳиран, худро ба ёд овардани Ӯро эътироф мекарданд, аммо дар асл ба хоҳишҳои ҷисм имкон медоданд, ки амал кунанд. Ҳамин тавр, натиҷаи ғамангез дар заифӣ, беморӣ ва ҳатто марг дида мешавад. Шояд нокомии мушаххаси Қӯринт он чизе набошад, ки моро тавсиф кунад, аммо бешубҳа принсипи дар ин ҷо баёншуда бояд огоҳии равшанеро барои пешгирӣ аз ҳама чизе, ки ба чунин ҳолат оварда мерасонад, фиристад.
Хулоса
Бигзор Худованд Исо, тавассути қудрати Рӯҳулқудс, ба мо қадршиносии бештареро барои ин имтиёзи аҷиб барои ёд кардани Ӯ дар шикастани нон ато кунад. Бигзор он моро аз ин ҷаҳон берун кашад ва ба мо хоҳиши бештареро барои дар ин ҷо дар муоширати марги Ӯ будан, то омадани Ӯ ато кунад.
