Худовандро дар назар гиред дар кӯдакӣ – Ӯ дар рӯҳ қавӣ мешуд, дар ҳикмат, мисли қад, дар файзи Худо ва одамон меафзуд (Луқо 2:40,52). Чӣ қадар комил Ӯ инсон аст, дар ҳақиқат дар доираи инсонӣ – кӯдаки аҷиб, аммо кӯдак, чунон ки Ӯро ошкоро меноманд. Кӣ илоҳиро ба инсонӣ дар ин ҷо, дониши ҳамаро ба дониши афзоянда мувофиқат медиҳад? Оё мо кӯшиш мекунем? Оё дил ё виҷдон дар Ӯ оромии амиқтар ё қаноатмандӣ пайдо мекард, агар мо ин мӯъҷизаро дарк карда метавонистем?
Аммо бешубҳа, дар ин ҷо Писари Одам аст – Шахсе дар тамоми ҳақиқати инсоният. Кӣ маро аз хушбахтии нӯшидани файзе, ки дар ин ҷо ба ҳолати кӯдакӣ хам шудааст, маҳрум мекунад, то кӯдак ҳамдардии Ӯро дарк кунад ва Ӯро барои муҳаббаташ ибодат кунад? Худоро шукр, ки ҳеҷ кас маро маҳрум карда наметавонад. Ин ба як нафар мисли дигаре кушода аст; ва муҳаббат мисли Шахс бепоён аст.
Пас аз хондани эъломияҳо дар бораи қудрат ва доварӣ нисбати Исроил дар Ишаъё 50:1-3, овоз ба таври аҷиб тағйир меёбад. Он ба оҳанги нармтар, ба таври ҷолиб инсонӣ меафтад: «Худованд Худо ба Ман забони доноёнро додааст, то бидонам, ки чӣ тавр ба хасташуда сухан гӯям: Ӯ ҳар субҳ маро бедор мекунад, Ӯ гӯши маро бедор мекунад, то мисли шогирд бишнавам» (ояти 4 KJV).
Дар ин ҷо мо тафовут дорем. Ин Қодири Мутлақ аст, ки дар шакли хизматгоромадааст. Ӯ ба таври аҷиб ҷои итоатро мегирад ва забони доноёнро барои хизмати файз ба ниёзҳои инфиродӣ меомӯзад. Барои ин Ӯ худаш шогирд мешавад ва ҳар субҳ бедор мешавад, то «бишнавад». Аммо, Ӯ дар айни замон Ҳамон аст, ки баҳрро хушк мекунад ва дарёҳоро биёбон месозад (ояти 2)!
Кӣ ин чизҳоро, Худо ва инсонро, якҷоя мекунад? Барои қаноатмандии ақл, ҳеҷ кас наметавонад. Ақл ҳатто наметавонад мавҷудияти худро дарк кунад – донад, ки чӣ тавр «рӯҳ ва ҷон ва ҷисм» як инсонро ташкил медиҳанд (1 Тас. 5:23). Оё ин қадар аҷиб аст, ки сифатҳои Бепоён вуҷуд доранд, ки моро комилан ба ҳайрат меоранд, ё ин ки «ҳеҷ кас Писарро намешиносад, магар Падар»? (Мат. 11:27).
Аз ҷониби Фредерик В. Грант (мутобиқ аз Масеҳи тоҷдор)
