«Инсони Нав» ва Таъсири Амалии Он
«Инсони навро пӯшед, ки мувофиқи Худо дар адолат ва муқаддасии ҳақиқӣ офарида шудааст» (Эфсӯсиён 4:24 JND). Азбаски «инсони нав» вуҷуд дорад, пас бояд «инсони кӯҳна» низ бошад (ояти 22). Навиштаҳо инчунин дар бораи «инсони кӯҳнаи мо» сухан мегӯянд (Румиён 6:6).
«Инсони кӯҳна» инсон дар зери сарварии Одам, инсони афтода аст. Дар «инсони кӯҳна» ҳеҷ чизи хубе набуд ва ӯ дар салиби Масеҳ ба охир расид. Ҳавворӣ Павлус дар номаи худ ба Эфсӯсиён қайд кард, ки имондорон бояд «мувофиқи рафтори пешина [тарзи зиндагӣ] инсони кӯҳнаро, ки мувофиқи шаҳватҳои фиребанда худро фосид мекунад, аз худ дур карда бошанд» (Эфсӯсиён 4:22). Ӯ ба румиён гуфт: «Агар мо дар шабоҳати марги Ӯ якҷоя шуда бошем, пас, албатта, мо низ дар шабоҳати эҳёи Ӯ хоҳем буд, инро дониста, ки инсони кӯҳнаи мо бо Ӯ маслуб шуд, то ки ҷисми гуноҳ аз байн бурда шавад, то ки мо дигар ғуломи гуноҳ набошем» (Румиён 6:5-6 NKJV). Вақте ки Масеҳ мурд, мо низ бо Ӯ мурдем. Павлус гуфт: «Ман бо Масеҳ маслуб шудаам; акнун ман нестам, ки зиндагӣ мекунам» (Ғалотиён 2:20). «Ман» инсони кӯҳна аст – инсони афтода, ки табиаташ ғайр аз гуноҳ ҳеҷ коре карда наметавонад.
Ҳоло инсони нав вуҷуд дорад ки ба хислати Масеҳ пайравӣ мекунад. Инсони нав он чизест, ки имондорон ба Худованд Исо дар Масеҳ мебошанд. «Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шуд» (2 Қӯринтиён 5:17). Азбаски мо дар Масеҳ ҳастем, он чизе ки дар бораи Ӯ дуруст аст, дар ҳаёти мо дида хоҳад шуд.
Масеҳ инсони нав нест, зеро Ӯ ҳеҷ гоҳ офарида нашудааст. Ӯ Офаридгор аст. «Зеро ки ба воситаи Ӯ ҳама чиз офарида шудааст … ҳама чиз ба воситаи Ӯ ва барои Ӯ офарида шудааст. Ва Ӯ пеш аз ҳама чиз аст, ва дар Ӯ ҳама чиз вуҷуд дорад» (Қӯлассиён 1:16-17).
Ҳамчун имондорон, ки инсони навро пӯшидаем, адолат ва муқаддасӣ дар мо дида хоҳад шуд. «Адолат» он чизест, ки дар назди Худо дуруст аст, ва «муқаддасӣ» рафтори ҷудогонаи мо бо Ӯ ва дар назди Ӯст. Закарё «пешгӯӣ карда, гуфт: ‘Муборак аст Худованд Худо … Ба мо ато кун, ки мо, аз дасти душманони худ наҷот ёфта, Ӯро бе тарсу ҳарос, дар муқаддасӣ ва адолат дар назди Ӯ тамоми рӯзҳои ҳаёти худ хидмат кунем’» (Луқо 1:67-68,74-75).
Инсони навро пӯшида, мо бояд «раҳмдилӣ, меҳрубонӣ, фурӯтанӣ, мулоимӣ, сабр, бо ҳамдигар тоқат кардан ва якдигарро бахшиданро пӯшем … аз ҳамаи ин чизҳо муҳаббатро пӯшем, ки пайванди комилият аст» (Қӯлассиён 3:12-14). Ҳамаи ин чизҳо дар Худованд Исо ба таври комил дида мешуданд:
Раҳмдилӣ – «Дар Масеҳ … тасаллои муҳаббат … меҳрубонӣ ва раҳмат» (Филиппиён 2:1).
- Меҳрубонӣ – «Меҳрубонӣ ва муҳаббати Худои Наҷотдиҳандаи мо» (Титус 3:4).
- Фурӯтанӣ – «Ӯ Худро фурӯтан кард ва то марг, ҳатто марги салиб, итоаткор шуд» (Филиппиён 2:8).
- Мулоимӣ – «Мулоимӣ ва нармии Масеҳ» (2 Қӯринтиён 10:1).
- Сабр – «Сабри Худованди мо наҷот аст» (2 Петрус 3:15).
- Бахшидан – «Чӣ тавре ки Масеҳ шуморо бахшид, шумо низ бояд ҳамин тавр кунед» (Қӯлассиён 3:13).
- Муҳаббат – «Ин фармони Ман аст, ки якдигарро дӯст доред, чунон ки Ман шуморо дӯст доштам» (Юҳанно 15:12).
- Бигзор мо Ӯро дар ҳаёти худ нишон диҳем. Ҳавворӣ дар Ғалотиён 2:20 идома дода, гуфт: «Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад; ва ҳаёте, ки ман ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод.»
Ман чанд оятро аз суруде, ки Кейт Б. Вилкинсон (1859–1928) навиштааст, ба ёд меорам. Ӯ навиштааст:
Бигзор ақли Масеҳ, Наҷотдиҳандаи ман, Рӯз аз рӯз дар ман зиндагӣ кунад, Бо муҳаббат ва қудрати Ӯ назорат кунад Ҳар коре, ки мекунам ва мегӯям.
Бигзор зебоии Ӯ бар ман бошад, Вақте ки ман гумшудагонро меҷӯям, то ғолиб оям, Ва бигзор онҳо каналро фаромӯш кунанд, Танҳо Ӯро бубинанд.
