Муқаддимаи Аҳди Қадим
«Дар ибтидо Худо осмон ва заминро офарид» — Ҳастӣ 1:1 NKJV
Аҳди Қадим моро аз офариниши осмон ва замин то тақрибан 400 пеш аз милод мебарад. Он бо чунин умед оғоз меёбад ва бо таҳдиди лаънат ба охир мерасад (Малокӣ 4:6). Таърихи рӯҳонии инсоният аз Одам ва Ҳавво, ва бахусус халқи Исроил, нокомии комили инсониятро дар итоат ба Худо дар асоси он чизе, ки ӯ карда метавонист, нишон медиҳад. Худо ба Исроил Қонунро дод. Он адолати комил буд, аммо инсон дар ҳолати афтода, ки ба Худо итоат накарда буд, қобилияти нигоҳ доштани меъёри Худоро барои адолат надошт. Чӣ қадар мо шукргузорем, ки Библия бо Малокӣ қатъ намешавад, балки моро ба Худованд Исои Масеҳ, салиб, эҳё ва Инҷили файзи Худо, ки дар Аҳди Ҷадид дида мешавад, мебарад!
Бахусус қисми охири Аҳди Қадим дорои бисёр пешгӯиҳост. Баъзеи онҳо иҷро шудаанд – бахусус онҳое, ки ба Худованд Исо дахл доранд; бисёриҳо ҳанӯз интизори иҷрошавӣ мебошанд. Агар мо он чизеро, ки ин нависандагони илҳомбахши қадим ба мо гузоштаанд, намедоштем, бисёр чизро аз даст медодем.
Китоби Ҳастӣ
Ҳастӣ маънои «ибтидо»-ро дорад. Он ба офариниш ва ҳаёт дахл дорад, ки тухми ҳама чизеро, ки баъдтар дар тамоми Библия инкишоф меёбад, медиҳад. Ҳастӣ соддагии ҳаёти ибтидоии рӯи заминро ба таври зебо тасвир мекунад; аммо оғози гуноҳ ва фасод низ дар он ҷо ҳамроҳ бо нафрат ва доварии Худо нисбат ба бадӣ дида мешавад. Ҳастӣ кори ҳаётбахши Худоро, ки дар ҷон оғоз шудааст – таваллуди нав – бо ваъдаи меваи оянда рамзӣ мекунад.
Китоб бахусус дар атрофи ҳаёти ҳафт патриархи барҷаста давр мезанад:
Дар Одам дарсҳои ҳаёт ва маргдида мешаванд. Ӯ тасвири Масеҳ аст, зеро ӯ сарвари нажод буд; аммо инчунин муқобили Масеҳ, зеро марг ӯро талаб кард, дар ҳоле ки Масеҳ Сарвари Зинда аст.
- Ҳанӯх ба мо дар бораи роҳравӣ ва интиқолтаълим медиҳад. Ӯ бо Худо роҳ мерафт, ва «бо имон ... интиқол ёфт» (Ибриён 11:5), намуна ё тасвири муқаддасон, ки рабуда хоҳанд шуд вақте ки Худованди ба зудӣ оянда бо имондорон дар ҳаво вомехӯрад (1 Таслӯникиён 4:17).
- Нӯҳ тасвир мекунад кор ва наҷот. Кори ӯ кори имон буд, ва наҷоти ӯ дар замони тӯфон ба ҷаҳони нав, покшуда буд, намунаи он имондорони оянда пас аз рабуда шудани Калисо, ки (қаблан Инҷилро нашунида ва рад накарда) тавассути Мусибат барои замини нав, покшуда, ҳазорсола наҷот хоҳанд ёфт.
- Иброҳим ба мо дар бораи имон ва ҷудоӣмегӯяд. Курбонгоҳи ӯ аз имони ӯ сухан меронад, хаймаи ӯ аз ҷудоии ӯ. Бо даъвати Худо ӯ зоир шуд.
- Исҳоқ принсипҳои итоат ва давомнокӣро нишон медиҳад, зеро дар маҷмӯъ ҳаёти ӯ итоаткор ва муттасил буд.
- Яъқуб тасвир мекунад интизом ва интизорӣ. Муносибатҳои Худо дар ҳаёти ӯ барои таъмини итоати Яъқуб ва роҳнамоии ӯ ба ибодат ҳангоми наздик шудани маргаш дида мешаванд.
- Юсуф: азоб ва баландбардорӣ мавзӯъҳои ҳаёти ӯ мебошанд, намунаи гаронбаҳо барои имондорони ҳама давру замонҳо. Аз ҷониби Л. М. Грант
Ин сутун аз китоби зерин гирифта шудааст: Библия, 66 китоби он ба таври мухтасар. Он аз ношир дастрас аст:Believer’s Bookshelf USA.
