«Пас, агар касе дар Масеҳ бошад, офариниши нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шуд» (2 Қӯринтиён 5:17)
Вақте ки одам наҷот меёбад, чӣ мешавад? Табдил маънои бештар аз наҷот ёфтан аз ҳукми Худо ё аз дӯзахро дорад. Барои дуруст фаҳмидани миқёси пурраи наҷоти мо, мо бояд бубинем, ки аз чӣ наҷот ёфтаем ва барои чӣ наҷот ёфтаем.
Мо аз зулмот ба нури аҷиби Худо наҷот ёфтаем. Мо аз ғуломии Шайтон ба озодии фарзандони Худо наҷот ёфтаем. Аз лаънати абадӣ ба ҷалоли абадии Худо наҷот ёфтаем. Аз нобудии абадӣ ва барои ҳаёти абадӣ. Бале, мо аз ҷудоии абадӣ аз Худо наҷот ёфтаем ва Ӯ моро барои муоширати абадӣ дар ҳузури аҷиби худ наҷот дод.
Мо аз дарду азоби абадӣ наҷот ёфтаем ва барои шодии абадӣ ва лаззат бурдан аз худи Худо дар осмон наҷот ёфтаем. Худоро барои ин наҷоти аҷибе, ки Ӯ ба шумо додааст, ситоиш кунед, агар шумо ба Исои Масеҳ эътимод карда бошед.
