Дидбонии дуюм ва сеюм
«Агар Ӯ дар дидбонии дуюм ё дар дидбонии сеюм ояд» (Луқо 12:38).
Сол аз сол ва дидбонӣ аз дидбонӣ гузашт, ва Худованди мо ҳанӯз наомадааст. Аммо, каломи Ӯ, «Ман зуд меоям,» бо тамоми тароват ва ҳақиқати абадии худ боқӣ мемонад; ва кайҳо Рӯҳ гуфт: «Шаб хеле гузашт, ва рӯз наздик аст.» Пас, Ӯ то чӣ андоза зуд метавонад дар ин ҷо бошад!
Вақти дидбонии дуюм фаро расид ва гузашт, ва Домод наомад; аммо «дар нисфи шаб,» лаҳзаҳои охирини дидбонии дуюм, Ӯ фарёди бедоркунанда фиристод: «Дар нисфи шаб фарёд баланд шуд: Инак, Домод; ба пешвози Ӯ бароед.» Он гоҳ бедории умумӣ ба амал омад, ва бисёр дилҳо дар қисматҳои гуногуни замин ба сӯи Ӯ ҳаракат карданд. Омадани Худованд барои калисои Ӯ, он умеди муборак, бори дигар дар назди чашмони халқи вафодори Ӯ дурахшид. Ба мо гуфта мешавад, ки дар нисфи шаб ин фарёд баланд шуд, ки дидбонии сеюм оғоз ёфт.
Мувофиқи тарзи ҳисоби яҳудиён, он аз нисфи шаб то соати сеи субҳ давом мекард. Дидбонии сеюм ба таври возеҳ хеле пеш рафтааст. Аз ин рӯ, мо ҳоло дар охири дидбонии сеюм қарор дорем. Омадани Худованд барои мо дур буда наметавонад.
Гарчанде ки мо на рӯйдодҳоро, балки худи Худовандро интизорем, аммо бисёр рӯйдодҳо нишон медиҳанд, ки «рӯз,» ки пас аз рафтани мо фаро мерасад, «наздик мешавад.» Ӯ умеди Калисои Худост. Охирин муаррифии Ӯ ба Калисои худ дар рӯи замин, барои тасаллӣ додан ва ҷалб кардани дилҳои мо ба сӯи осмон ба сӯи худ, «…Ситораи дурахшони субҳ» буд ва Ӯ илова кард,
«Албатта, Ман зуд меоям.»
Пас, посухи гарм ва доимии мо ба чунин файз чӣ бояд бошад, ба ҷуз,
«Ҳамин тавр, биё, Худованд Исо»
Пас, суханони Худованди мо то чӣ андоза ҷиддӣ ва ҳам рӯҳбаландкунандаанд: «Агар Ӯ дар дидбонии дуюм ё дар дидбонии сеюм ояд ва онҳоро чунин [яъне, дидбонӣ] ёбад, он ғуломон муборак ҳастанд.» Бигзор мо овози Ӯро ба худ дар ин суханони рӯҳбаландкунанда бишнавем, ва на танҳо Ӯро интизор шавем, балки дидбонӣ кунем; зеро, Ӯ гуфт: «Он чиро, ки ба шумо мегӯям, ба ҳама мегӯям: Дидбонӣ кунед.» (Марқӯс 13:37).
Дӯстони азиз, мо барои вафодорӣ ва некии Худованд нисбат ба мо дар соли гузашта шукргузорем. Ман аз он муқаддасони вафодор, ки оромона манбаи кӯмак ва рӯҳбаландӣ барои ман дар таҳияи
