Ҳафт ҷанбаи Инҷили файз
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. —Юҳанно 3:16 NKJV
Ин ояти маъруфи Библия дар асл хулосаи мухтасари ҳақиқати Инҷил аст. Мо дар ин ҷо на камтар аз ҳафт ҷанбаи хушхабарро пайдо мекунем.
1. Худои Худаш
Аввалан, мо ҳақиқати муҳимро дар бораи Худои Худаш мебинем: Ӯ бузургтарин шахс дар осмон ва замин аст. Худо дар ин ҷо ҳамчун Он ки амал мекунад, медиҳад ва дӯст медорад, муаррифӣ шудааст. Ӯ дар оғози ҳама чиз, оғози офариниш, оғози ҷаҳони инсонӣ қарор дорад. Баъд аз ҳама, инсон ба сурат ва шабоҳати Ӯ офарида шудааст (Ҳастӣ 1:26). Аммо Худо инчунин Сарчашмаи наҷоти мо, наҷот ва офариниши нав аст (Эфсӯсиён 2:8-9, 1:7; 2 Қӯринтиён 5:17). Ӯ Аввалин ва Охирин, Худои абадии коинот, Алфа ва Омега аст (Ваҳй 22:13).
2. Муҳаббати Худо
Муҳаббати Худо бузург ва бемисл аст. Ин бузургтарин садоқат ва худқурбонӣ дар коинот аст. Муҳаббати Худо бо ҳеҷ чиз муқоиса карда намешавад. Ин муҳаббат ва таслими комилан беғаразона аст, ки дар Масеҳ ба мо ошкор шудааст. Дар Ӯ мо мебинем, ки Худо нур аст ва Ӯ муҳаббат аст. Ин инчунин мавзӯи Юҳанно дар номаи аввалини ӯст (1 Юҳанно 1:5, 4:8,16). Нур ва муҳаббат ҳамеша бо Худо дар тавозун ҳастанд. Қудусият ва адолати Ӯ бо муҳаббат, файз, раҳм ва шафқати Ӯ дар зиддият нестанд.
3. Объекти муҳаббат
Объекти муҳаббати илоҳӣ «ҷаҳон» аст (Юҳанно 3:16). Яъне, тамоми ҷаҳони инсонӣ барои ҳама давру замон – бузургтарин шумораи тасаввуршаванда! Муҳаббати Худо ба ҳама одамон – тамоми инсоният – дахл дорад, аммо на ба системаи бад, душманонаи ҷаҳон, ки аз ҷониби Шайтон, ки «ҳокими ин ҷаҳон» аст, назорат мешавад (Юҳанно 12:31, 14:30, 16:11; нигаред ба Эфсӯсиён 6:12). Ин система пас аз тӯфон дар замони Нӯҳ ва ҷорӣ кардани бутпарастӣ дар сохтмони бурҷи Бобил ба вуҷуд омад (Ҳастӣ 6-9, 11). Аз он вақт инҷониб он ба Худои ягонаи ҳақиқӣ муқобил буд.
Паём ва хидмати оштӣ ҳамеша ба шахсони инсонӣ дахл дорад, ҳарчанд Исроил ҳамчун халқи Худо дар пешниҳоди файзи Худо ҷои махсус дорад. Эълони Инҷил аввал ба яҳудӣ ва сипас ба юнонӣ дахл дорад (Румиён 1:16). Худо дар Масеҳ ба мардуми ҷаҳон даст дароз кард – ва Ӯ ҳоло ҳам мекунад. Аммо Ӯ ҳеҷ гоҳ ба ҷаҳон ҳамчун системаи Шайтон даст дароз накардааст ва нахоҳад кард. Аз ин рӯ, дар ин робита фармони «Ҷаҳонро ва чизҳои дар ҷаҳон бударо дӯст надоред» ба мо ҳамчун масеҳиён дахл дорад (1 Юҳанно 2:15). Хидмати оштӣ хидмати ҳаввориёнро (2 Қӯринтиён 5) ва асрҳои зиёдеро дар бар мегирад, ки дар онҳо хушхабар дар ин ҷаҳон садо додааст.
4. Бахшандаи илоҳӣ
Он гоҳ мо мебинем, ки Худо бахшанда аст. Ӯ дод, ки муҳаббати бузурги Худро дар амали беназиртарин ифода кард. Тӯҳфаи Худо амали муҳаббат бо оқибатҳои азим барои мо ва барои тамоми офариниш буд, ва он ба ояндаи дур. Худо бахшандаи бузург аст. «Шукр ба Худо барои тӯҳфаи бебаҳои Ӯ» (2 Қӯринтиён 9:15). Ин акнун меъёри ҳаёти мо ҳамчун масеҳиён аст: ин дар бораи бахшидан ва хидмат кардан ба муҳаббат аст; салиб далели ниҳоии он аст.
5. Тӯҳфаи Худо
Худо ба мо чӣ додааст? Ин бузургтарин тӯҳфа, гаронбаҳотарин чизест, ки Худо дошт: Писари ягонаи Ӯ. Калимаи «ягона» маънои «беназир»-ро дорад (Ҳастӣ 22:2-ро ба назар гиред). Ин Писари Худи Ӯ, Писари муҳаббати Падар аст (Румиён 8:3; Қӯлассиён 1:13). Худо ҳатто Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард (Румиён 8:32).
6. Қабулкунандагони пешбинишуда
Баъзеҳо шояд ҳайрон шаванд, ки ин тӯҳфаи муҳаббат барои кӣ пешбинӣ шудааст ва бо кадом шарт мо метавонем дар он иштирок кунем. Ин шарти ҷолибтарин аст, яъне имони самимӣ ба кори бузурги наҷоти Худо. Амалҳои неки мо наметавонанд моро наҷот диҳанд, аммо бо нигоҳ кардан ба салиби Масеҳ ҳаёт ва наҷот вуҷуд дорад. Наҷот ба воситаи имон ба Салибшуда, ба кори анҷомёфтаи Ӯ ва эҳёи Ӯ аз мурдагон аст.
7. Натиҷаи пурҷалол
Натиҷаи эътимод ва имони мо ба Наҷотдиҳандаи ҷаҳон пурҷалол аст! Ин бузургтарин файзи тасаввуршаванда аз ҷониби Худо нисбат ба инсони гумшуда, гунаҳкор аст: ин аст, ки мо талаф нашавем, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошем! Аз як тараф, ин маънои онро дорад, ки мо аз кӯли оташ ва нобудии беохир дар торикии беруна наҷот меёбем. Аз тарафи дигар, ин маънои ояндаи аҷиб ва шодмонро барои ҳамаи онҳое, ки имон доранд, дорад.
Доштани ҳаёти ҷовидонӣ пурҷалолтарин натиҷаи наҷот аст, ки мо метавонем дар бораи он фикр кунем. Зеро ин ҳаёти ҷовидонӣ аст, ки мо Падар ва Писарро бишносем, дар ҳузури Худо бошем ва Ӯро ибодат кунем (Юҳанно 17:3-ро ба назар гиред). Ин зиндагӣ дар фазои ҷалоли абадии Худост. Ҳаёти ҷовидонӣ аллакай ҳоло насиби мӯъмин аст, ки дар ӯ Рӯҳи Муқаддас сокин аст (1 Юҳанно 5:13; 1 Қӯринтиён 6:19). Чунин шахс «аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24)!
Бузургтарин тӯҳфаи муҳаббат, ки то ҳол дода шудааст, вақте буд, ки Худо Писари Худро, Худованд Исоро, ба ҷаҳон фиристод, то инсониятро, ки аз заҳри гуноҳ газида шуда буд ва аллакай маҳкум шуда буд, наҷот диҳад. Ӯ Писари Худро фиристод, то ба ҷои мо дар салиб «як бор барои гуноҳҳо, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо наздик кунад» азоб кашад (1 Петрус 3:18). Юҳанно 3 бо ёдрасии дигаре дар бораи тӯҳфаи бузурги Худо ба охир мерасад, ки ба ҳар касе, ки ба Писари омада имон дорад, пешниҳод карда мешавад. Дар ояти 36 мо мехонем: «Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад». Худо муқаддас аст, ва Ӯ гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард, вақте ки «Писари Худро ба шабоҳати ҷисми гунаҳкор, аз сабаби гуноҳ» фиристод (Румиён 8:3). Дар айни замон, Ӯ бузургтарин амали муҳаббатро нишон дод ва бузургтарин тӯҳфаеро дод, ки ҳар кас метавонист диҳад! Оё шумо тӯҳфаи наҷоти Ӯро қабул кардаед? —Тимоти П. Ҳадли
