Абадият чанд вақт аст? Ибораҳое ҳастанд, ки ба таври сабукфикрона истилоҳҳоеро истифода мебаранд, ба монанди «ин абадӣ давом мекунад». Ин ба маънои аслӣ нест. Аммо вақте ки мо дар бораи «ҳаёти ҷовидонӣ» сухан меронем, ҳеҷ муболиғае нест ва мо бояд онро ба таври аслӣ баррасӣ кунем. Одамони гуногун кӯшиш кардаанд, ки давраи вақти марбут ба абадиятро ба таври эҷодӣ шарҳ диҳанд, аммо ин ҳикояҳо ба ҷои он ки эҳсоси шукӯҳмандеро, ки дар ҳузури Худованди мо Исо эҳсос хоҳад шуд, тасвир кунанд, бештар эҳсоси дилгирӣ ва беқарорӣ ба вуҷуд меоранд.
Вақте ки мо дар бораи абадияти оянда сухан меронем, сухан дар бораи тамаркуз ба дарозии вақт нест, балки дар бораи он аст, ки вақт поён нахоҳад дошт. Ин фикри хеле гуворо намебуд, агар шароит гуворо намебуд, аммо барои масеҳиён абадият бо Масеҳ алоқаманд аст ва пур аз шодии бебаён аст. Ба ин маъно, ҳеҷ имондоре намехоҳад, ки он ба охир расад — ва он ба охир намерасад!
Дар баъзе тарҷумаҳои англисии Китоби Муқаддас мо истилоҳи «ҳаёти абадӣ»-ро мехонем, аммо ҳамон ғоя дар он ҷост: он на он қадар дар бораи дарозии вақт, балки дар бораи он аст, ки он вақтро чӣ тавсиф мекунад: ҳаёт. Ояти ифтитоҳӣ дар бораи ҳамон давраи вақт барои ду гурӯҳ сухан меронад, аммо барои як гурӯҳ он вақт бо ҷазо тавсиф мешавад, дар ҳоле ки барои гурӯҳи дигар он бо ҳаёт тавсиф мешавад.
Ҳама одамон ба маънои беохир будан абадӣ ҳастанд. Марг қатъи мавҷудият нест, балки нуқтаи ниҳоӣ аст, ки анҷоми як ҳолат ва оғози ҳолати дигарро нишон медиҳад. Ҳаёти мо бо Масеҳ дар Худо пинҳон аст (Қӯл. 3:3) ва вақте ки мо Ӯро мебинем, мо мисли Ӯ хоҳем буд (1 Юҳ. 3:2)! Ин ҳаёти ҷовидонӣ аст! Оё шумо Худованд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардаед? Ин қарор танҳо он чизест, ки байни доварии абадӣ ва ҳаёти абадӣ қарор дорад. Имрӯз ба Ӯ рӯй оред, зеро Ӯ роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт аст!
