Румиён 7-8-ро хонед.
Бисёре аз масеҳиён аксар вақт аз бисёр хоҳишҳо ва эҳсосоти мухолиф огоҳанд. Дар фикр, сухан ва амал, онҳо омехтаи аҷибтарини некӣ ва бадиро пайдо мекунанд, ки барои онҳо хеле печида аст.
Ин вақте равшан мешавад, ки мо дарк мекунем, ки имондор ду табиати фарқкунанда дорад, нав ва кӯҳна. Табиати нав манбаи ҳар як хоҳиши дуруст аст, дар ҳоле ки кӯҳна танҳо манбаи бадӣ аст. Мурғ намедонист, ки чӣ кор кунад, агар ӯро модари чӯҷаҳои омехта ва мурғобӣ кунанд, зеро табиат ва дар натиҷа амалҳои онҳо хеле фарқ мекунанд. Бисёре аз масеҳиён ба он мурғ монанданд.
Худованд Исо ба Никодим гуфт, ки ӯ бояд аз нав таваллуд шавад - «аз об ва аз Рӯҳ таваллуд шавад». Сипас Худованд илова кард,
«Он чӣ аз ҷисм таваллуд шудааст, ҷисм аст ва он чӣ аз Рӯҳ таваллуд шудааст, рӯҳ аст» (Юҳанно 3:5-6).
Ду калимаи ҷисм ва рӯҳ ба таври возеҳ мавҷудияти ду табиатро нишон медиҳанд, ки ҳар яке бо манбаи худ тавсиф мешавад. Аввал ҷисм номида мешавад, зеро он аз ҷисм сарчашма мегирад. Дигар рӯҳ номида мешавад, зеро он аз Рӯҳи Муқаддас сарчашма мегирад. Ҳамин тавр, мо метавонем ҷисмро табиати кӯҳна гӯем, зеро мо онро дар натиҷаи таваллуди худ ба насли Одам дорем. Рӯҳ ҳамин тавр табиати нав аст, ки мо дар таваллуди нав ҳамчун аз Рӯҳи Муқаддас таваллудшуда ба даст меорем. Аммо, рӯҳ, табиати нави моро бо Худои Рӯҳи Муқаддас омехта накунед. Табиати нав, рӯҳ, натиҷаи мустақими қудрати мӯъҷизакори Рӯҳи Муқаддас аст, аз ин рӯ, гарчанде ки онҳо зич алоқаманданд, ду истифодаи калимаи «рӯҳ» фарқ мекунанд.
Вақте ки шумо аз нав таваллуд шудед, Рӯҳи Муқаддас ин табиати навро дар шумо ҷойгир кард ва яке аз аввалин натиҷаҳо муборизаи байни он ва табиати кӯҳна буд. Ҳарду табиат барои ҳукмронӣ мубориза мебаранд, ҳар яке ба самтҳои муқобил мекашад. То он даме, ки сирри наҷот аз қудрати ҷисм омӯхта нашавад, омехтаи дардноки дуруст ва нодуруст идома хоҳад ёфт. Ин таҷрибаи дарднок дар Румиён 7 барои мо тасвир шудааст. Онро хонед, махсусан ояти 14 то 8:4. Оё шумо бисёре аз таҷрибаҳои худро дар он ҷо мебинед?
Хусусияти ҷисм
Павлус дар Румиён 7:18 ба як хулосаи хеле муҳим мерасад. Ӯ мегӯяд
«Ман медонам, ки дар ман (яъне, дар ҷисми ман) ҳеҷ чизи некӯ нест».
Ҷисм комилан бад аст. Худо ба мо иҷозат медиҳад, ки аз лойи таҷрибаи талх гузарем, то ин дарси муҳимро ба таври амиқ омӯзем. Худованд худаш гуфт,
«Ҷисм ҳеҷ фоидае надорад» (Юҳанно 6:63).
Павлус боз ҳамин чизро дар Румиён 8:8 мегӯяд,
«Онҳое, ки дар ҷисм ҳастанд, Худоро хушнуд карда наметавонанд».
Танҳо бадӣ метавонад аз ҷисм, табиати кӯҳнаи мо пайдо шавад. Ҷисми беэътиноӣ ва бетаълим бутпараст ва ваҳшӣ мешавад, дар ҳоле ки ҷисми бомаърифат ва мутамаддин боздошташуда, мутамаддин ва ҳатто диндор мешавад, аммо он ҳанӯз ҳам ҷисм аст. Он чӣ аз ҷисм таваллуд шудааст, ҷисм аст, новобаста аз он ки шумо бо он чӣ кор мекунед. Ҳеҷ чизи некӯ дар ҷисми ҳатто дараҷаи баланд нест. Бо табиате, ки дар он гуноҳ зиндагӣ мекунад ва кор мекунад, чӣ кор кардан мумкин аст? Худо бо он чӣ кор кардааст? Чӣ табобати Ӯст?
Табобати Худо: Маҳкумият дар Масеҳ
Худо дар Румиён 8:3 ҷавоб медиҳад,
«Зеро он чизе ки шариат карда наметавонист, азбаски он аз сабаби ҷисм заиф буд, Худо, Писари Худро ба сурати ҷисми гунаҳкор ва барои гуноҳ фиристода, гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард».
Шариат ҷисмро сахт танқид мекард, аммо он на метавонист онро боздорад ва на назорат кунад, то мо аз қудрати он наҷот ёбем. Аммо дар салиби Масеҳ, Худо бо он ба таври судӣ муносибат кардааст. Ӯ «гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард» - онро дар худи решаи табиати он маҳкум кард. Румиён 8:4 натиҷаи амалии инро медиҳад. Мо Рӯҳи Муқаддас дорем, ки қудрати табиати нав бошад, аз ин рӯ, вақте ки мо дар Рӯҳ роҳ меравем, мо ҳамаи талаботи одилонаи шариатҳоро иҷро мекунем, гарчанде ки мо дигар зери он ҳамчун қоидаи ҳаёти худ нестем.
Зиндагӣ бо табиати маҳкумшуда
Ҳарчанд Худо табиати кӯҳнаи моро дар салиби Масеҳ маҳкум кардааст, мо бо он чӣ кор карда метавонем? Хуб, мо метавонем он чизеро, ки Худо кардааст, бо шукргузорӣ қабул кунем ва бо табиати кӯҳнаи худ ҳамчун чизи маҳкумшуда муносибат кунем! Мо метавонем комилан
«ба ҷисм эътимод надорем» (Филиппиён 3:3).
Оё мо хусусияти ҳақиқии ҷисмро дарк мекунем, ки дар он ҳеҷ чизи некӯ нест ва Худо онро маҳкум кардааст? Оё мо ба нуқтае расидаем, ки ба он эътимод надорем, ҳатто дар беҳтарин шаклҳои он? Ин нуқта ба осонӣ ба даст намеояд. Бисёре аз таҷрибаҳои дарднок ва нокомиҳои дилшикан аксар вақт аз сар гузаронида мешаванд, зеро борҳо ва борҳо ҷисм барои вайрон кардан ё хароб кардани қарорҳои аз ҳама диндор ва дуогӯёнаи мо меояд. Аммо вақте ки ин нуқта ба даст омад, ҷанги асосӣ қариб ба охир мерасад.
Шикастани эътимоди мо ба ҷисм асосан шикастани қудрати ҷисм бар мост. Ин вақте рух медиҳад, ки мо аз худ ва кӯшишҳои аз ҳама ҷиддии худ рӯй мегардонем ва дар Худованд Исои Масеҳ, ки моро бо Рӯҳи Муқаддас соҳиб шудааст, Наҷотдиҳандаро пайдо мекунем. Рӯҳи Муқаддас қудрат аст: Ӯ ҳам фаъолияти табиати кӯҳнаро бозмедорад (Ғалотиён 5:16) ва ҳам табиати навро нерӯ мебахшад, васеъ мекунад ва назорат мекунад (Румиён 8:2, 4-5, 10), агар мо ба Ӯ иҷозат диҳем.
Дарк кардан хеле муҳим аст, ки табиати нав дар худ қудрат надорад. Румиён 7 инро ба мо нишон медиҳад. Табиати нав ба мо фикрҳо ва хоҳишҳои нек ва зебо медиҳад, аммо барои иҷрои онҳо беқувват аст. Қудрат дар итоати комили амалӣ ба Масеҳ ва ба Рӯҳи Муқаддас меояд! Ин «роҳ рафтан дар Рӯҳ» асосан аз он бармеояд, ки мо бо маҳкумияти Худои табиати кӯҳна дар салиби Масеҳ ба мувофиқати воқеӣ меоем.
Эҳтиёҷи умумӣ ба табиати нав
Ҳама одамон, ҳатто онҳое, ки табиатан хушмуомила ва ҳатто диндор ҳастанд, ба ин табиати нав ниёз доранд. Дар асл, марде, ки Худованд Исо ба ӯ гуфт
«шумо бояд аз нав таваллуд шавед» (Юҳанно 3:7)
тақрибан як марди хубе буд, ки пайдо кардан мумкин буд. Аз ҷиҳати ахлоқӣ, иҷтимоӣ ва динӣ, ҳама чиз ба фоидаи ӯ буд, аммо Худованд гуфт, ки ӯ ба таваллуди нав ниёз дорад. Ҷисми хушмуомила ва диндор ҳанӯз ҳам танҳо ҷисм аст ва он Худоро ба ҳеҷ ваҷҳ қаноатманд ё хушнуд нахоҳад кард! Ҳамин тавр, мо мебинем, ки то он даме, ки Худо нигарон аст, ҳеҷ кас бо таваллуди табиӣ ҳатто як шарораи некӣ дар худ надорад. Масалан, дар Румиён 3:9-19, мо ҳисоботи пурраи инсониятро дар хусусиятҳои ахлоқии ӯ дорем. Дар оятҳои 10-12 мо изҳороти васеъ ва ҳамаҷониба дорем. Сипас мо тафсилоти даҳшатноки баъзе аз ин хусусиятҳоро дар оятҳои 13-18 дорем. Дар ҳамаи ин суханон аз Худое, ки дурӯғ гуфта наметавонад, ҳатто як калима дар бораи як шарораи некӣ дар инсоният нест, зеро он шарора дар он ҷо нест! Навиштаҳо ҳатто мусбаттаранд. Ҳастӣ 6:5 ба мо мегӯяд, ки
«Худо дид, ки бадии одам дар замин бузург аст ва ҳар як тасаввури фикрҳои дили ӯ танҳо бадӣ буд».
Павлус ин ҳақиқатро омӯхта буд. Дар Румиён 7:18, ӯ гуфт
«Ман медонам, ки дар ман (яъне, дар ҷисми ман) ҳеҷ чизи некӯ нест»
- ҳатто як шарораи некӣ нест! Муносибат бо табиати кӯҳна дар амал
Инчунин дар хотир доред, ки ҳар як имондор ҳам табиати кӯҳна ва ҳам навро дорад. Табиати кӯҳна дар таваллуди нав решакан намешавад ва он бо таваллуди нав ба табиати нав тағйир намеёбад. Ҳарду табиат дар ҳар як имондор ҳастанд. Раванди «пайвандкунӣ» инро тасвир мекунад. Як навдаи себи интихобшуда, хуб ва парваришшударо метавон ба дарахти ваҳшӣ ва бефоида пайванд кард ва дарахт пас аз он метавонад меваи хуб диҳад ва дар асл пас аз он бо навъи себи пайвандшуда маълум аст. Ҳамин чиз бо мо низ дуруст аст. Ҳарду табиат дар он ҷо ҳастанд, аммо Худо танҳо нави навро эътироф мекунад, аз ин рӯ мо
«на дар ҷисм, балки дар Рӯҳ (Муқаддас)» (Румиён 8:9).
Ғайр аз ин, дар хотир доред, ки ҳеҷ миқдори кӯшиши инсонӣ бар зидди табиати кӯҳнаи мо фоида нахоҳад дод. Барои пирӯзӣ бар он, мо бояд дар бораи он фикр кунем ва бо он тавре муносибат кунем, ки Худо мекунад. Худо ба шумо ҳуқуқ медиҳад, ки табиати кӯҳнаро рад кунед, зеро табиати нав худи ҳақиқии шумост, вақте ки шумо наҷот ёфтаед, ҳамон тавре ки себи парваришшуда табиати эътирофшудаи дарахт аст, ҳамин ки пайванд самаранок аст. Муносибати шумо бо табиати кӯҳна оддӣ аст. Дар пайвандкунӣ, боғбон дарахти худро бодиққат назорат мекунад, агар ӯ аз он меваи хуб хоҳад. Агар решаи кӯҳнаи ваҳшӣ кӯшиш кунад, ки худро бо партофтани навдаҳо аз решаҳои худ нишон диҳад, боғбон онҳоро бераҳмона, ҳамин ки пайдо мешаванд, мебурад. Ба ҳамин монанд, мо бояд салиби Масеҳро ба мисли корди тез ба табиати кӯҳнаи худ ва ҳамаи хоҳишҳои гунаҳкори он зуд ва бераҳмона татбиқ кунем.
Қӯлассиён 3:5 ба мо мегӯяд, ки
«аъзои худро, ки бар замин ҳастанд, бикушед (мурда созед)»
навдаҳои ваҳширо буред. Ин «навдаҳо» дар оятҳои 5, 8 ва 9 барои мо муфассал оварда шудаанд. Мо бояд онҳоро ба таври муфассал бикушем. Ин энергияи рӯҳонӣ, ҷасорат ва қасди дилро талаб мекунад, ки шумо танҳо вақте дошта метавонед, ки шумо ихтиёран танҳо ба Худованд Исо нигоҳ кунед ва худро комилан ба дасти Рӯҳи Муқаддас супоред.
«Агар шумо ба воситаи Рӯҳ (Муқаддас) аъмоли ҷисмро бикушед, зинда хоҳед монд» (Румиён 8:13).
(Албатта, ин дар бораи зарари ҷисмонӣ ба бадани ҷисмонии шумо сухан намегӯяд, балки ба воситаи кӯмаки Рӯҳи Муқаддас, шумо бадани худро ба аъмоли табиати кӯҳна мурда меҳисобед. Мо инро дар изҳороти Павлус дар 1 Қӯринтиён 9:27 мебинем, Муҳаррир). Ҳамин тавр, қудрати Рӯҳи Муқаддас танҳо вақте ба даст оварда мешавад, ки мо
«худро ба Худо ҳамчун онҳое, ки аз мурдагон зинда шудаанд, ва аъзои худро ҳамчун асбобҳои адолат ба Худо таслим кунем» (Румиён 6:13).
Румиён 6:19 мегӯяд, ки
«аъзои худро ба адолат барои муқаддасӣ хизматгор кунед».
Инчунин Румиён 6:22-ро бубинед. Фикре, ки чунин қудрат бо ягон амали иродаи худи мо (ба ғайр аз таслим кардани он ирода ба Худо) ба даст оварда мешавад, кӯшиши охирини ноумедона барои ба даст овардани каме эътибор барои ҷисм аст, ба ҷои он ки ҳамаи онро комилан маҳкум кунад ва тамоми ҷалолро барои пирӯзӣ ба Худо диҳад.
Муборизаи давомдор ва фарқкунӣ
Табиати нав ҳеҷ гоҳ дар замин ба чунин рушди комил намерасад, ки имондор дигар ҳеҷ гоҳ гуноҳ накунад. Намунаи ин далел дар 2 Қӯринтиён 12:1-10 оварда шудааст. Павлус махсусан бо ба осмони сеюм, ба ҳузури Худо бурда шудан баракат ёфта буд. Ӯ чизҳоеро дида ва шунида буд, ки ҳеҷ забони инсонӣ тасвир карда наметавонист. Сипас Павлус бояд ҳаёти оддии худро дар замин аз сар мегирифт. Аз он вақт инҷониб, Худо ба ӯ «хоре дар ҷисм» - ягон беморӣ - дод, то ӯ аз ҳад зиёд баланд нашавад, яъне дар бораи худ аз ҳад зиёд фикр накунад, зеро ӯ махсусан имтиёзнок буд. Зиндагии масеҳии Павлус хеле худотарс ва пешрафта буд, аммо ҳамаи ин комилан кафолат бар зидди ғурур ва худпарастӣ, ки ба табиати кӯҳна хос аст, набуд. Агар Павлус иммунитет надошт, мо ҳам надорем.
Дар охир, биёед бубинем, ки чӣ тавр мо метавонем байни хоҳишҳое, ки аз табиати кӯҳна ва аз табиати нав меоянд, фарқ кунем. Ҳеҷ қоидаи ҳамаҷониба ва осон вуҷуд надорад. Мо бояд пайваста Каломи Худоро истифода барем, ки
«зинда ва пурқувват ва тезтар аз ҳар шамшери дудама... ва фарқкунандаи фикрҳо ва ниятҳои дил аст» (Ибриён 4:12).
Сипас тахти файз ҳамеша тавассути дуо дастрас аст, то мо метавонем
«файзро барои кӯмаки саривақтӣ пайдо кунем» (Ибриён 4:16 Р.В.).
Ҳамин тавр, омӯзиши Китоби Муқаддас ва дуои ҷиддӣ ва машқшуда комилан заруранд, то ба мо имкон диҳанд, ки фикрҳо ва хоҳишҳоеро, ки дар дохили худ пайдо мекунем, ҷудо ва фарқ кунем! Аммо, мо метавонем як қоидаи умумиро диҳем. Табиати нав ҳамеша ба Худо содиқ аст ва табиати кӯҳна ҳамеша ба худ содиқ аст. Ҳама чизе, ки Масеҳро ҳамчун объекти худ дорад, аз табиати нав аст, дар ҳоле ки ҳама чизе, ки худро ҳамчун объекти худ дорад, аз табиати кӯҳна аст.
Ҳамин тавр, бисёр саволҳо ва мушкилоти печида бо ростқавлона пурсидан ҳал мешуданд: «Мотиви воқеӣ (пинҳонӣ), ки маро водор мекунад, ки ин ё онро кунам ё накунам, чист? Оё он барои ҷалоли Масеҳ аст ё барои худпарастӣ?»
