Бадани ҷисмонии мо барои Худованд арзиш дорад
Оё бадани мо барои Худо арзиш дорад? Мо боварӣ дорем, ки дорад, ва мо мехоҳем каме аз он чизеро, ки Навиштаҳо дар бораи арзиши онҳо мегӯянд, баррасӣ кунем.
Чӣ тавр мо офарида шудаем
Ва Худои сулҳ худаш шуморо комилан муқаддас гардонад: ва тамоми рӯҳ, ҷон ва ҷисми шумо дар омадани Худованди мо Исои Масеҳ беайб нигоҳ дошта шавад. —1 Таслӯникиён 5:23 JND
Аввалан мо мехоҳем баррасӣ кунем, ки чӣ тавр мо ҳамчун инсон ташаккул ёфтаем. Ояти боло ба мо мегӯяд, ки мо аз «рӯҳ, ҷон ва ҷисм» иборат ҳастем. Мо рӯҳ он қисми мост, ки метавонад бо Худо, ки Рӯҳ аст, муошират кунад (Юҳанно 4:24). Мо ҷон маркази эҳсосот ва иродаи мост. Мо ҷисм он қисми мост, ки тавассути он мо бо ҷаҳони атрофамон муошират мекунем. Хоҳиши Павлус барои таслӯникиён – ва барои мо имрӯз – ин буд, ки Худои сулҳ онҳоро муқаддас гардонад, ё онҳоро барои Худаш ҷудо кунад. Ин на қисман, балки комилан, пурра ва аз тамоми шахс: рӯҳ, ҷон ва ҷисм хоҳад буд.
Таҷассуми Писари Худо
Бинобар ин, вақте ки Ӯ ба ҷаҳон меояд, мегӯяд: «Қурбонӣ ва ҳадияро Ту намехостӣ, балки ҷисмеро барои Ман омода кардӣ». —Ибриён 10:5 KJV
Мо дидем, ки ҳамчун инсон мо аз рӯҳ, ҷон ва ҷисм иборат ҳастем. Бо файзи аҷиб, вақте ки Писари абадии Худо ба ҷаҳон омад, Ӯ низ ҷисмеро гирифт, ки барои Ӯ омода шуда буд. Калимаҳои «таҷассум» ва «таҷассумёфта» ба он ишора мекунанд, ки Ӯ Инсон шуд ва ҷисм, инчунин рӯҳ ва ҷони инсонӣ гирифт (Юҳанно 13:21, 12:27). Ӯ воқеан Худо ва Инсон дар як шахси муборак аст, «Худо ... дар ҷисм зоҳир шуд» (1 Тимотиюс 3:16)! Чунон ки «фарзандон шарики гӯшт ва хун ҳастанд», Ӯ низ дар ҳамон чиз шарик шуд, «аммо бе гуноҳ» (Ибриён 2:14, 4:15).
Чаро Писари абадӣ Инсон шуд? Барои иҷро кардани иродаи Худо дар ин ҷо! «Инак, Ман меоям ... то иродаи Туро, эй Худои Ман, ба ҷо оварам,» гуфт Ӯ (10:7). Аҳамият диҳед, ки Рӯҳи Муқаддас дар ин Навишта ба мо мегӯяд, ки Худованд инро вақте ки ба ҷаҳон омад, гуфт (ояти 5). Барои муқоиса, агар ҳар яки мо ҳангоми ба ҷаҳон омадан сухан гуфта метавонистем, мегуфтем: «Ман меоям, то иродаи худро ба ҷо оварам!» Аммо, Писари Худо омад, то иродаи Худо, иродаи Падари Худро ба ҷо оварад. Ӯ гуфт: «Хӯроки Ман ин аст, ки иродаи Фиристандаи Худро ба ҷо оварам ва кори Ӯро ба итмом расонам» (Юҳанно 4:34 JND).
Худованд Исо ягона инсонест, ки Худоро дар ҷисми худ 100% вақт ҷалол дод. Ӯ ягона шахсест, ки иродаи Худоро 100% вақт ба ҷо овард. Ҳама ҳамду сано ба номи Ӯ!
Бо нарх харида шудааст
Зеро шумо бо нарх харида шудаед, бинобар ин Худоро дар бадани худ ва дар рӯҳи худ, ки аз Худост, ҷалол диҳед. –1 Қӯринтиён 6:20 KJV
Ин оят ба мо ангезае барои ҷалол додани Худо дар бадани худ медиҳад: мо бо нарх харида шудаем. Худованд Исо нархи бузургро пардохт кард, то моро барои Худаш ва Падар бихарад. Арзиши он талаб мекард, ки Худованд Исо барои мо бимирад; хуни гаронбаҳои Ӯ бояд рехта мешуд. Чаро Ӯ инро кард? Ӯ инро кард, зеро моро дӯст медорад. Нависандаи гимн Э. Л. Бевир (1847–1922) инро чунин баён кардааст:
Кадом забон суруд хоҳад хонд, кадом дил тасаввур хоҳад кард
Муҳаббати илоҳӣ, ки Туро мурд?
Бо нарх харида шуда, то абад аз они Ту.
Мо ба Худованд Исо тааллуқ дорем, ва ҳар яки мо бояд кӯшиш кунем, ки Ӯро хушнуд созем. Аҳамият диҳед, ки 1 Қӯринтиён 6:20 мегӯяд, ки мо бояд Худоро дар бадани худ «ҷалол диҳем». Хуб аст, ки гимнҳо суруд хонем ва рӯзи якшанбе бо фаъолиятҳои масеҳӣ машғул бошем, аммо дар бораи боқимондаи ҳафта чӣ? Оё мо даъвои муҳаббати Ӯро ба худ эътироф мекунем? Мо аз они Ӯ ҳастем!
Мо ғамгин ва ноумед мешавем, вақте ки мо чизеро мехарем, фикр мекунем, ки он метавонад ба мо кӯмак кунад, аммо баъд мебинем, ки он ҳадаферо, ки мо барои он пул сарф карда будем, иҷро намекунад. Ба ҳамин монанд, оё мо Худовандро, ки моро бо чунин нарх барои Худаш харидааст, ноумед мекунем? Ӯ барои ҳар як ҳаёти мо ҳадафи муайян дорад. Гарчанде ки ин ҳадаф аз имондор ба имондор фарқ мекунад, он барои ҳамаи мо як хел аст, ки мо бояд Худоро дар бадани худ ҷалол диҳем.
Нигоҳ доштани бадани худ барои Худованд
Хӯрокҳо барои шикам, ва шикам барои хӯрокҳо: аммо Худо ҳам онро ва ҳам онҳоро нобуд хоҳад кард. Ҳоло бадан барои зино нест, балки барои Худованд аст; ва Худованд барои бадан аст. —1 Қӯринтиён 6:13 Чӣ? Оё намедонед, ки бадани шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст, ки дар шумост, ки шумо аз Худо доред, ва шумо аз они худ нестед? —1 Қӯринтиён 6:19 Аммо ман бадани худро зери назорат мегирам ва онро ба итоат меорам: мабодо, ки ба ҳар роҳе, вақте ки ба дигарон мавъиза кардам, худам рад карда шавам. —1 Қӯринтиён 9:27
Дуои Павлус барои таслӯникиён ин буд, ки Худои сулҳ онҳоро комилан муқаддас гардонад. Мо инчунин масъулият дорем, ки бадани худро – дар асл, тамоми ҳастии худро – барои Худованд нигоҳ дорем. Ҳавворӣ ба қӯринтиён навиштааст, ки ӯ бадани худро зери назорат гирифта, ё интизом дода, онро ба итоат овард. Ин маънои онро дорад, ки ӯ аз талабот ва хоҳишҳои табиии бадани худ идора намешуд.
Ҷаҳон хеле худпараст аст. Бисёриҳо барои хушнуд кардани худ зиндагӣ мекунанд, на Худо. Ҳамчун масеҳиён мо бояд намунаи Худованд Исоро дар ҳамеша кӯшиш кардан ба иҷрои иродаи Худо пайравӣ кунем. 1 Қӯринтиён 6:12-20 дар фаҳмидани чӣ тавр ин корро кардан муфид аст. Омӯхтани худдорӣ, як қисми меваи Рӯҳ (Ғалотиён 5:22), барои имондорон ба Худованд Исо муҳим аст.
Ба мо гуфта шудааст, ки хӯрок барои меъдаи ҷисмонии мо сохта шудааст, ва меъдаи ҷисмонӣ ва системаи ҳозимаи мо барои хӯрок сохта шудаанд (1 Қӯринтиён 6:13). Аммо, хӯрок ва хӯрокхӯрӣ ҳадафи ҳаёт нест. Ба ҳамин монанд, чунон ки хӯрок барои шикам аст ва шикам барои хӯрок аст, ҳамин тавр бадани мо барои Худованд аст, яъне онҳо бояд барои Ӯ истифода шаванд.
Ғайр аз ин, Худованд барои бадани мост, яъне Ӯ қодир аст, ки онро дар ҷаҳони афтода, ки пур аз бемориҳо, паразитҳо ва ғайра аст, нигоҳ дорад ва дастгирӣ кунад. Дар робита ба ин, ба мо ошкоро гуфта шудааст, ки бадани мо набояд барои зино ё фаъолияти ҷинсӣ берун аз издивоҷ, чунон ки Худо онро муқаррар кардааст, истифода шавад. Мо медонем, ки ин ба он чизе, ки ҷаҳон таълим медиҳад, мухолиф аст, аммо Худои мо, ки ин баданҳоро офаридааст, медонад, ки чӣ мегӯяд ва чӣ барои мо беҳтар аст. Дар асл, ба мо гуфта шудааст, ки ҳар гуноҳи дигаре, ки шахс метавонад содир кунад, ба шахс ба ҳамон тарз таъсир намерасонад, ки зино. Касе, ки ин гуноҳро содир мекунад, воқеан бар зидди бадани худ гуноҳ мекунад (ояти 18); таъсир ва оқибати ҷисмонӣ вуҷуд дорад. Хоҳандаи азиз, ин ҳикмати Худост, ки мекӯшад моро аз ин оқибатҳо тавассути итоат наҷот диҳад.
Мо инчунин дар 1 Қӯринтиён 6:19 мехонем, ки бадани мо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст. Ӯ, шахси Худо, воқеан дар дохили ҳар як имондор ба Худованд Исо зиндагӣ мекунад. Ин як далели ҷиддӣ, вале аҷиб аст ва нишон медиҳад, ки кори Худованд Исо дар салиб воқеан то чӣ андоза комил буд! Мо бо хуни гаронбаҳои Ӯ пок карда шудаем, то Рӯҳи Муқаддас метавонад дар дохили мо зиндагӣ кунад. Ин инчунин бояд тарзи истифодаи бадани моро танзим кунад. Мо бояд ба онҳо ҳамчун маъбади Ӯ бо эҳтиром муносибат кунем.
Мақсади бадани мо ҳамчун масеҳиён
Мувофиқи интизории самимӣ ва умеди ман, ки дар ҳеҷ чиз шарм нахоҳам дошт, балки бо тамоми ҷасорат, чунон ки ҳамеша, ҳоло низ Масеҳ дар бадани ман бузург карда шавад, хоҳ бо ҳаёт, хоҳ бо марг. —Филиппиён 1:20
Ҳавворӣ Павлус аз зиндони Рум ба имондорон дар Филиппи навиштааст, аммо, чунон ки аксар вақт қайд карда шудааст, ин нома аз шодӣ лабрез аст. Дар ин оят мо интизории самимӣ ва умеди Павлусро мебинем. Оё ин озод шудан аз зиндон буд? Оё ин доштани умри дароз бидуни озмоишҳо буд? Не, ҳеҷ яке аз инҳо набуд. Хоҳиши ӯ ин буд, ки Масеҳ дар бадани ӯ бузург карда шавад, хоҳ дар ҳаёт ва хоҳ дар марг.
Вақте ки объект бузург карда мешавад, чунон ки бо шишаи калонкунанда, объект воқеан калонтар намешавад. Балки он ба назар мерасад, барои касе, ки дар акси ҳол онро хуб дида наметавонист, намоёнтар мешавад. Ҳамин тавр бо бузург кардани Масеҳ. Павлус наметавонист Масеҳро аз он чизе ки Ӯ ҳаст, бузургтар кунад, зеро ин ғайриимкон буд, аммо ӯ мехост, ки Масеҳ дар ҳаёти ӯ ба назар расад, то дигарон Масеҳро дар ӯ бубинанд. Ҳатто дар зиндон? Бале, ҳатто дар он ҷо! Чӣ қадар аксар вақт дар душвориҳои ҳаёт дигарон бояд Масеҳро дар мо бубинанд, зеро Ӯ моро дастгирӣ мекунад ва мебардорад.
Ин ҳадафи Худо барои бадани мо ҳамчун масеҳиён аст – на ин ки ҳаёти кӯҳнаи гунаҳкори Одам дар мо дида шавад, балки ҳаёти Исо (2 Қӯринтиён 4:10-11) дар бадани мо зоҳир шавад. Ин файзи аҷиб аст, ки мо, ки замоне танҳо ҳаёти исён ва гуноҳро бар зидди Худо дар бадани худ нишон медодем, ҳоло бояд чизе аз ҳаёти мубораки Ӯро нишон диҳем. Чӣ қадар аҷиб аст, ки «ҳаёти Исо» дар мо дида мешавад! Ин ба мо он Инсони фурӯтан, хоксор, меҳрубон, муқаддас, бегуноҳ, содиқ, муборакро пешниҳод мекунад, ки ҳаёти Ӯ барои мо дар Инҷилҳо сабт шудааст.
Оё мумкин аст, ки ҳаёти мубораки Ӯ дар мо такрор шавад? Бале, мувофиқи Навиштаҳо. Комилият, албатта, то он даме, ки мо ба Ӯ дар ҷалол нарасем, ба даст намеояд, ки дар он ҷо мо бо Ӯ ва мисли Ӯ хоҳем буд. Аммо, ин метавонад дар ин ҷо барои мо беш аз пеш дуруст бошад. Чӣ тавр? Боз мо мебинем, ки ин тавассути озмоишҳост! Барои намунаи Павлус ва ҳамкорони ӯ 2 Қӯринтиён 4-ро хонед.
Бадани мо набояд сӯиистифода шавад
... Мувофиқи дастурҳо ва таълимоти одамон (ки дар ҳақиқат дар ибодати ихтиёрӣ, ва фурӯтанӣ, ва муносибати сахт ба бадан, на дар шарафи муайян,) ба қаноатмандии ҷисм намуди ҳикмат доранд. —Қӯлассиён 2:22-23 JND
Мо як сухани кӯтоҳ дар бораи муносибати дуруст ба бадани худ илова мекунем, махсусан ба онҳое, ки бадани худро барои мақсадҳои динӣ сӯиистифода мекунанд. Дар замонҳои гуногун дар таърихи Калисо, ғояҳое ба миён омадаанд, ки мегӯянд, муносибати сахт ба бадан ба гунае рӯҳонияти шахсро нишон медиҳад. Павлус гуфт, ки ин эътиқод «мувофиқи дастурҳо ва таълимоти одамон» аст ва аз Худо нест. Вақте ки ман ҷавонтар будам, барои ҷазо додани худ барои гуноҳ рӯза мегирифтам. Гарчанде ки рӯза дар ҳаёти масеҳӣ ҷои қонунӣ дорад, он набояд барои ҷазо додани худ истифода шавад. Он моро муқаддастар намекунад. Ба ҳамин монанд, роҳибони асрҳои миёна худро бо занҷирҳо мезаданд, то кӯшиш кунанд, ки муқаддасии худро афзоиш диҳанд.
Чунин чизҳо воқеан ба Худованд беэҳтиромӣ мекунанд. Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд. Ӯ онҳоро дар ҷисми худ дар дарахт бардошт (1 Петрус 2:24). Ӯ доварии Худоро таҳаммул кард, то мо ҳеҷ гоҳ маҷбур нашавем. Чунин муносибат кардан ба бадани мо воқеан аз кори Масеҳ кам мекунад, гӯё ки мо воқеан метавонистем кореро барои кафорати гуноҳҳои худ анҷом диҳем. Ин ғайриимкон аст!
Вақте ки мо гуноҳ мекунем, биёед дастҳои худро бар Масеҳ, қурбонии гуноҳ, чунон ки дар тасвири Аҳди Қадим (Ибодат 4:4,15,24,29) гузорем. Бо эътироф ва дилҳои шукргузор ва фурӯтан, биёед ба таври нав дарк кунем, ки гуноҳҳои мо азоб ва марги Писари Худоро талаб мекарданд. Кӯшиш накунед, ки барои гуноҳ кафорат кунед, аз ҷумла азоб додани бадани мо. Ин на танҳо нолозим аст, балки ба Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо низ беэҳтиромӣ мекунад.
Умеди мо
Ва на танҳо онҳо, балки худи мо низ, ки нахустмеваҳои Рӯҳро дорем, худи мо дар дохили худ нола мекунем, интизори фарзандхондӣ, яъне наҷоти бадани худ. —Румиён 8:23 KJV Зеро ки шаҳрвандии мо дар осмон аст, ки аз он ҷо низ мо Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда интизорем, ки бадани фурӯтании моро ба шакли бадани ҷалоли худ табдил хоҳад дод, мувофиқи кори қудрате, ки Ӯ дорад, то ҳама чизро ба худ тобеъ кунад. —Филиппиён 3:20-21 JND
Мо бо умед наҷот ёфтаем (Румиён 8:24). Ҳоло мо натиҷаҳои мубораки кори нави офариниши Худо дар рӯҳ ва ҷони худро эҳсос мекунем (2 Қӯринтиён 5:17). Ҳамчун имондорон ба Худованд Исо, мо аллакай метавонем аз муоширати Падар ва Писар бо рӯҳи инсонии худ лаззат барем. Ҷон, эҳсосот ва иродаи мо метавонад бо ирода ва фикрҳои Худои мо мувофиқат кунад.
Аммо дар мавриди бадани мо, ҳамаи мо бошуурона медонем, ки онҳо ҳанӯз аз гуноҳ ва марг таъсир мебинанд. Мо пир мешавем; мо бемор мешавем; устухонҳои мо метавонанд шикаста шаванд; мо метавонем сактаи қалб ё саратон гирем. Имондорон ва инчунин беимонон ин чизҳоро эҳсос мекунанд. Аммо, чунон ки мо дидем, Худои содиқи мо ин таҷрибаҳоро барои некӣ дар ҳаёти имондор истифода мебарад. Яке аз мақсадҳои озмоишҳои мо ин аст, ки ҳаёти Исо дар мо намоён шавад.
Ғайр аз ин, ҳамчун имондорон мо умед дорем, ки Худовандро дар ҳаво вохӯрем (1 Таслӯникиён 4:16-17). Мо Наҷотдиҳанда, Худованди мо Исои Масеҳро интизорем. Дар мавриди бадани мо, дар омадани Ӯ Ӯ ин баданҳои «фурӯтанӣ»-ро ба мисли бадани ҷалоли худ табдил хоҳад дод (Филиппиён 3:21). Чӣ табдилдиҳӣ!
Румиён 8:23 ба мо мегӯяд, ки ин наҷот, бо қудрат, бадани мо хоҳад буд. Онҳо аз ҳама таъсироти гуноҳ наҷот хоҳанд ёфт. Ғайр аз ин, Филиппиён 3 мегӯяд, ки қудрате, ки Худованд Исо дар ниҳоят барои тобеъ кардани ҳама чиз ба худ истифода хоҳад кард, қудратест, ки Ӯ аввал барои тағир додани мо истифода хоҳад кард. Чӣ намоиши қудрат хоҳад буд! Мурдагон эҳё хоҳанд шуд ва ин фанопазир ба бефаноӣ хоҳад пӯшид; имондорони зинда низ тағир хоҳанд ёфт (1 Қӯринтиён 15:51-54) – ҳама бо қудрати каломи Ӯ! «Касе, ки дар шумо кори некро оғоз кардааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба итмом мерасонад» (Филиппиён 1:6). Ин тағирёбии бадани мо кори Ӯро дар робита ба мо ба итмом мерасонад. Он гоҳ мо бадани нави офариниш хоҳем дошт, ки ба ҳаёти абадӣ, ки аллакай аз они мост, мувофиқ аст.
Пас, оё бадани мо барои Худо арзиш дорад? Пас аз баррасии ин Навиштаҳо мо бояд бо як «Бале!» садо диҳем. Бигзор хоҳиши мо ин бошад, ки имрӯз бадани худро барои иҷрои иродаи Ӯ истифода барем, то Масеҳ дар мо барои ҷалоли Ӯ бузург карда шавад.
