Мо бе имон ҳеҷ қадами ҳақиқӣ гузошта наметавонем. Имон ин такя ба Худост, ки дар он ҷо чизе намоён нест ва аз ин рӯ берун аз худ аст; ва вақте ки Ӯ дар каломи худ ба ман мегӯяд: «Аз кишвари худ, ва аз хешовандони худ, ва аз хонаи падари худ берун шав» (Ҳастӣ 12:1), агар ман онро ҳамчун каломи Ӯ ба ман қабул кунам, албатта он ба таври муассир кор мекунад, зеро бо имон қабул шудааст. Каломи Худо ба ман дар Масеҳ ҳама чизро муайян мекунад. Дар Ӯ ман метавонам бигӯям:
«На... танҳо бо нон, балки бо ҳар каломе, ки аз даҳони Худованд мебарояд, одам зиндагӣ мекунад». Имон ба Худои Худованд аст, на танҳо дар бораи ин ё он чизи мушаххасе, ки Ӯ мегӯяд. Агар ман ба Худо имон дошта бошам, ҳар чизе ки Ӯ ба ман мегӯяд, баробар ба ман даъво дорад ва ба ман на бо назардошти қобилияти итоат кардани ман, балки бо назардошти Ӯ, ки онро амр мекунад, муроҷиат мекунад. Агар он танҳо имон ба як чизи мушаххас бошад, ман каломро ба сатҳи қудрати худ барои итоат кардан ба он паст мекунам. Саволи оддӣ ин аст, ки Худованд ба ман чӣ кор карданро мегӯяд? Агар Ӯ даъват кунад ва ман ба Ӯ имон дошта бошам, ман қудрати итоат карданро дорам, зеро ман ба ҳеҷ чиз такя намекунам, балки ба Ӯ, ки даъват мекунад. Албатта, набояд аз имони худ берун рафт; зеро агар ман ин корро кунам, ман худро ба чизи хаёлӣ бовар мекунам.
Аммо агар ман даъвати Худовандро бишнавам ва агар итоат кунам, ба Ӯ нигоҳ карда, то маро дастгирӣ кунад, ин итоати имон аст. Ҳоло, ба таври возеҳ, даъват аввал меояд ва имон пас аз он; ва аз ин рӯ, нуқтаи аввал барои мо ин аст, ки оё Ӯ даъват мекунад; ва даъвати Ӯ чист? Агар чашми ман ба Ӯ бошад, мисли Петрус, ман метавонам ҳатто дар мавҷҳо роҳ равам, то ба Ӯ бирасам.
Ҳар қадар бештар мебинам, ҳамон қадар бештар боварӣ ҳосил мекунам, ки фаҳмиши пурра ва равшани ақли Масеҳ вуҷуд надорад, ба ҷуз аз таъсироти муқобил; ва ҳар қадар таъсироти муқобил ноаёнтар бошанд, ҳамон қадар онҳо маккорона ва хатарноктаранд. Таъсири бешуурона аз алоқаҳои носолим дар вайрон кардани қудрати чашм воқеан зараровартар аз он чизест, ки ошкоро ва равшан аст. Нуре, ки аз чашми вайроншуда, чашми бад қабул мешавад, торикӣ мегардад, зеро он дар бораи чизҳо тасаввуроти дуруст намедиҳад.
Чашми зардӣ ҳама чизро зард тасвир мекунад. Нур пок аст, аммо чашм аз таъсири бешуурона осеб дидааст ва нур барои он торикӣ мегардад; яъне чашми зардӣ нурро барои тасвири ашё баръакси ҳолати табиии онҳо ва бо ранги комилан дигар истифода мебарад. Шумо аз Худованд чизеро ба таври равшан аз куҷо омӯхтаед, ба ҷуз дар он ҷое ки ҳар гуна таъсири муқобил ғайри қобили қабул буд — дар муҳити муқаддаси ҳузури Ӯ, ки дар он ҷо ҳеҷ чиз барои тавсифи он чизе ки Ӯ мегӯяд, вуҷуд дошта наметавонад? Дар он ҷо Ӯ ақли Худро ифода мекунад ва дар қувват ва зебоии он дар ҷои дигар омӯхта намешуд. Аз ин рӯ, мо дар Аҳди Қадим мебинем, ки одатан Худованд вақте зоҳир мешавад, ки иродаи Худро ба таври махсус ифода мекунад.
Ман ба ин ишора мекунам, то нишон диҳам, ки вақте шумо ақли Ӯро ба таври ҳақиқӣ қабул мекунед, шумо бояд аз ҳама таъсироти дигар берун бошед; ва агар шумо ҳангоми қабули ақли Ӯ ба ин кор ниёз дошта бошед, ҳар қадар бештар шумо ҷудоиро, ки ин дар бар мегирад, парвариш кунед, ҳамон қадар тартиботи чизҳо таҳаммулнопазиртар хоҳад буд, ки дар он ҷо таъсироти ҳама гуна, мисли буғҳо, шуморо парешон ё таҳриф мекунанд. Агар тартиботи чизҳое, ки шумо дар он ҳастед, аз таъиноти Худо мебуд, ман мутмаинам, ки Ӯ шуморо дар онҳо ҳифз мекард; аммо агар Ӯ ин корро мекард, Ӯ ба шумо файз медод, ки аз ҳама чизҳои атрофатон фарқ кунед, ҷисми пур аз нур, ки ин роҳи душвортар аз комилан аз он дур шудан аст. Шумо қайд хоҳед кард, ки дар ҳар ҳолат, вақте ки ҷон мехоҳад пеш равад, он чизеро дар роҳ, сангеро дар чарх кашф мекунад, ки пеш аз ҳаракати пешрафт бояд бартараф карда шавад. Кашф кардани санг дар чарх кори бузург аст. Аз чуқурӣ баромадан нисфи душвор нест, ки аз санге, ки дар пеши чарх аст, гузаштан. Мошин метавонад комилан пурра бошад, қудрати кор кардани он ҳама дар тартиб, аммо монеае ҳаст, ки ҳаракат бояд оғоз шавад, ва то он даме ки ин бартараф нашавад, ҳеҷ чиз буда наметавонад. Охон санги чархи Исроил буд. Падари Иброҳим санги пеши чархи ӯ буд. Худ ба таври гуногун ҳамчун санг меояд, ва ҳар қадар ноаёнтар дар пеши чарх гузошта шавад, ҳамон қадар дарозтар ва озори бештар аз он озмуда мешавем. Худованд шуморо аз чуқурӣ ва аз ҳама монеаҳо берун барорад, то ки шумо дар ин ҷо комилан барои Ӯ бошед — шаҳид. Дар Навиштаҳо барои шоҳид ва барои шаҳид танҳо як калима ҳаст.
