Бори аввал калимаи «ибодат»-ро дар Библия дар Ҳастӣ 22:5 (kjv) меёбем. Аммо мо бе ҳеҷ шакку шубҳа медонем, ки амали ибодат пеш аз Ҳастӣ 22 борҳо такрор шудааст. Баъзе намунаҳои ибодат пеш аз ин ҳодисаи қурбонии Ҳобил (4:4), замоне ки одамон ба Худо дуо гуфтанро оғоз карданд (ояти 26), ва пас аз он ки Нӯҳ аз киштӣ баромад (8:20-21) мебошанд.
Ибодат чист?
Ин ишғол ва лабрез шудани дил аз бузургӣ ва азамати Худост. Ибодат ин сар хам кардан ва итоат кардан аст – эҳтиром, тақдис ва парастиш кардан. Ин вақтест, ки шахс худро дар назди Худованд пурра ва итоаткорона хоксор мекунад, дар ҳоле ки аз муҳаббат ва эҳтироми амиқ ба Ӯ пур аст. Дар ин ҳолат, ибодат ба Худо карда мешавад.
Намудҳои ибодат
Вақте ки ба Навиштаҳо назар мекунем, мо якчанд шаклҳои он чизеро, ки имрӯз «ибодат» номида мешавад, меёбем. Онҳо инҳоянд:
- Ибодати нодонӣ. Худованд Исо ва ҳавворӣ Павлус дар бораи одамоне, ки ба ин тариқ ибодат мекарданд, сухан гуфтанд (Юҳанно 4:22; Аъмол 17:23).
- Ибодати ирода. Павлус инчунин дар бораи ин гуна ибодат сухан гуфт (Қӯлассиён 2:23), ки дар он чизе ки Нодоб ва Абиҳу карданд, вақте ки онҳо оташи бегонаро дар назди Худованд пешниҳод карданд (Ибодат 10:1), намуна шудааст. Қурбонии Қобил намунаи дигар аст (Ҳастӣ 4:2-5).
- Ибодати беҳуда. Дар ин ҷо, одамон фикр мекунанд, ки онҳо ба Худо ибодат мекунанд, аммо ин тавр нест, зеро дилҳои онҳо аз Ӯ дур аст (Марқӯс 7:6-7).
- Ибодати ҳақиқӣ. Ин аз ҷониби ибодаткунандаи ҳақиқӣ иҷро мешавад (Юҳанно 4:23-24). Ман мехоҳам, ки моро бо ин категорияи охирин дар идомаи сухан машғул кунам.
- Ибодати ҳақиқӣ Биёед ба Ҳастӣ 22 баргардем, ки дар он ҷо мо метавонем аз Иброҳим бисёр чизҳоро омӯзем. Худо ӯро ба кӯҳи Мӯриё фиристод, то писараш Исҳоқро қурбонӣ кунад. Иброҳим дарк кард, ки ин бахшиш ибодат аст, зеро ӯ аз ҷониби Худо даъват шуда буд, ки ба Ӯ қурбонӣ кунад писари ягонаи худро. Тамоми ояндаи Иброҳимро метавон дар Исҳоқ печида ҳисоб кард. Аз ин намуна мо мебинем, ки Худо он чизеро, ки мехоҳад, ном мебарад ва Ӯ беҳтарин ва азизтарин, гаронбаҳотарин моликияти моро талаб мекунад.
Дар Ҳастӣ 22:3 мо дар бораи вокуниши фаврии Иброҳим мехонем: «Ва Иброҳим бомдодон бархост, ва хари худро зин кард, ва ду нафар аз ҷавонони худро бо худ гирифт, ва Исҳоқ писари худро, ва ҳезумро барои қурбонии сӯхтанӣ пора кард, ва бархост, ва ба ҷое ки Худо ба ӯ гуфта буд, рафт.» Худо дилеро дӯст медорад, ки мисли дили Иброҳим аст, ки дар он вокуниши зуд барои амал кардан мувофиқи иродаи Ӯ вуҷуд дорад. Худои мо дар хидмати Худ кам аз танбал истифода мебарад. «Мисли сирко ба дандонҳо, ва мисли дуд ба чашмҳо, ҳамон тавр танбал ба онҳое, ки ӯро мефиристанд» (Масалҳо 10:26). Ин дар мавриди Иброҳим ин тавр набуд. Ӯ бо суръат, ё омодагӣ, барои иҷрои иродаи Худо дар ҳама масъалаҳо амал кард. Ҳатто андаке дудилагӣ дар мавриди қурбонӣ кардани писараш ба Худо вуҷуд надошт. Оё вокуниши мо набояд мисли ӯ бошад?
Иброҳим ҳақиқати ҷудоиро дарк кард, ва ин вақте ки ӯ ба сафари се рӯза баромад, дида мешавад: «Пас дар рӯзи сеюм Иброҳим чашмони худро бардошт, ва он ҷойро аз дур дид» (Ҳастӣ 22:4). Ӯ аз зан, хона ва тиҷорати худ дур шуд. Имрӯз мо ҳатман даъват нашудаем, ки барои ибодати Худо сафари ҷисмонӣ кунем, зеро мо метавонем худро бо дилҳо ва ақлҳои худ аз парешонхотириҳои ин ҷаҳон ҷудо кунем.
Иброҳим қадамҳои минбаъдаро барои ҷудо шудан гузошт, чунон ки дар ояти 5 дида мешавад: «Ва Иброҳим ба ҷавонони худ гуфт: «Шумо дар ин ҷо бо хар бимонед; ва ман ва писарбача ба он ҷо меравем ва ибодат мекунем, ва боз ба назди шумо бармегардем.» Ӯ ҷавононеро, ки аз ҷониби Худо даъват нашуда буданд ва эҳтимолан бо Ӯ ҳеҷ муносибате надоштанд, паси сар гузошт. Онҳо, ҳамроҳ бо хар, ё хари, бояд паси сар гузошта шаванд. Танҳо Иброҳим ва писари муҳаббат ва ҳадафи ӯ бояд ба он ҷо раванд ва ибодат кунанд ва боз баргарданд.
Пешниҳоди ин тӯҳфаи гаронбаҳо ба Худо бояд аз чашми одамон дур бошад, ҳатто бо андаке намуди зоҳирпарастӣ, ё ҷалби таваҷҷӯҳ. Ин ҳама як тасвири зебои Худои Падар ва Писар, Худованд Исо, ки ба Ҷолҷота мераванд. Дар он ҷо Писар он қурбонии олиро хоҳад кард, ки дар он Ӯ тавассути Рӯҳи Ҷовидонӣ Худро бе айб ба Худо пешниҳод хоҳад кард ва нархи гуноҳҳои ҷаҳонро пардохт хоҳад кард.
Қариб дар ҳар як ҳолати библиявӣ, ки ибодат анҷом дода мешуд, он пешниҳоди тӯҳфаҳоро ба Худо дар бар мегирифт, ки танҳо Ӯро бояд ибодат кард. Ақли ман ба Матто 2 меравад, ки дар он ҷо мо ҳисоботи таваллуди Худованд Исоро дорем. Дар он ҷо мо мардони хирадмандро мебинем, ки аз кишвари хеле дур барои ибодати Подшоҳи навзод сафар мекунанд. «Вақте ки Исо дар Байт-Лаҳми Яҳудо дар рӯзҳои Ҳиродус подшоҳ таваллуд шуд, инак, мардони хирадманд аз шарқ ба Ерусалим омада, мегуфтанд: «Он ки Подшоҳи Яҳудиён таваллуд шудааст, куҷост? Зеро мо ситораи Ӯро дар шарқ дидем ва барои ибодати Ӯ омадаем» (оятҳои 1-2).
Амали ин мардони хирадманд, чунон ки мо минбаъд мехонем, бисёр чизҳоро мегӯяд: «Вақте ки онҳо ба хона даромаданд, кӯдаки хурдсолро бо Марям модараш диданд, ва сар хам карда, Ӯро ибодат карданд: вақте ки ганҷҳои худро кушоданд, ба Ӯ тӯҳфаҳо пешниҳод карданд; тилло, ва ладан ва мур» (ояти 11). Онҳо Марямро ибодат накарданд , зеро танҳо Худоро бояд ибодат кард (Хуруҷ 34:14, Матто 4:10); ва мо дар бораи онҳое, ки ба ӯ чизе пешниҳод кардаанд, намехонем. Мардони хирадманд барои ибодати Исо омаданд! Амалҳои сар хам кардан ва пешниҳоди тӯҳфаҳои онҳо ҳама барои Худо, Подшоҳ буданд.
Бигзор мо ҳамчун мардону занони хирадманд низ дар ибодат дар назди Худованд сар хам кунем, дилҳои худро кушоем ва ба Ӯ он чизеро, ки дар бораи Ӯ ганҷина кардаем, бирезем. «Аз ин рӯ, биёед тавассути Ӯ қурбонии ҳамду саноро ба Худо доимо пешниҳод кунем, яъне меваи лабҳои худро, ки ба номи Ӯ шукр мегӯянд» (Ибриён 13:15).
Ибодат масъалаи сентименталӣ ё эмотсионалӣ нест, гарчанде ки дилҳои мо дар ибодат ламс ё таъсир хоҳанд шуд. Қимат ва арзиши он чизе ки мо пешниҳод мекунем, дар хусусиятҳои Худо ва Писари Ӯст, на дар эҳсосоти мо.
1 Петрус 2:5 мегӯяд, ки қурбониҳои рӯҳонӣ «ба Худо тавассути Исои Масеҳ мақбул» мебошанд. Ин ки онҳо мақбуланд, на ба он чизе ки мо табиатан ҳастем, дар ҳаёти амалии мо, дар суханварии мо, ё бузургии бинои истифодашуда, балки ба Худованд Исо асос ёфтааст. Суханони мо метавонанд оддӣ бошанд, аммо агар онҳо ҳақиқӣ бошанд ва дар бораи Масеҳ ва кори Ӯ сухан гӯянд, Худо онҳоро бо хурсандӣ қабул хоҳад кард. Инчунин, Худо мехоҳад, ки ҳаёти ҳаррӯзаи мо ва ибодати мо бо Каломи Ӯ мувофиқ бошад. — Майкл Ҳардт
