«Пур аз» ва «пуршуда аз» Рӯҳи Муқаддас
Пас, эй бародарон, аз миёни худ ҳафт марди обрӯмандро, ки пур аз Рӯҳи Муқаддас бошанд, интихоб кунед. — Аъмол 6:3 NKJV Аз Рӯҳ пур шавед. — Эфсӯсиён 5:18
Ибораҳои «пур аз Рӯҳи Муқаддас» ва «пуршуда аз Рӯҳи Муқаддас» ба сокиншавии Рӯҳ дар имондорон ҳеҷ иртиботе надоранд. Аз Пантикост, Ӯ дар ҳар як имондор сокин аст; инчунин мо мебинем, ки гурӯҳҳои пурра аз Рӯҳ пур шудаанд. Вақте ки ҷамъомад барои ҷасорат дар сухан гуфтани Калом дуо кард, онҳо ҳама аз Рӯҳи Муқаддас пур шуданд ва тавонистанд Каломро «бо ҷасорат» паҳн кунанд (Аъмол 4:31). Чӣ тавр шаҳодати мо ҳам ба наҷотнаёфтагон ва ҳам ба имондорон аксар вақт ин қадар беқувват ва заиф аст? Мо дар бораи усулҳо ва ташкилот хавотир мешавем, аммо ин имондорон танҳо мувофиқи супорише, ки аз Худо гирифта буданд, амал карданд ва бо қудрати Рӯҳи Муқаддас шаҳодат доданд.
Ин ду ибора, «пур аз Рӯҳи Муқаддас» ва «пуршуда аз Рӯҳ», ба ҳамдигар хеле монанданд ва аксар вақт бо ҳам омехта мешаванд. Аммо, онҳо бешубҳа як чиз нестанд. Ибораи «пуршуда аз Рӯҳи Муқаддас» ҳамеша бо хидмат барои Худо алоқаманд аст – баъзан бо супориши муайян ва тӯлонӣ, ба монанди Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Павлус. Аммо, одатан «пуршуда аз Рӯҳи Муқаддас» бо хидмати махсуси муваққатӣ, ба монанди пешгӯӣ кардан ё шаҳодат додан алоқаманд аст. Ин «пур шудан» чӣ аҳамият дорад? Ман боварӣ дорам, ки Аъмол 1:8 ҷавоб медиҳад: «Вақте ки Рӯҳи Муқаддас бар шумо нозил шавад, шумо қудрат хоҳед гирифт; ва шумо шоҳидони Ман хоҳед буд.»
Ибораи «пур аз Рӯҳ» чизи хеле бештар аз ҳолати муваққатиро нишон медиҳад. Он дар бораи ҳолати рӯҳонии ҷон нақл мекунад – ҳолате, ки дар он ҳеҷ чиз ба кори Рӯҳи Муқаддас монеъ намешавад ва дар он ҳар як эҳсос, фикр, сухан ва амал доимо аз ҷониби Ӯ назорат карда мешавад. Чӣ ҳолати пурҷалолест!
Аз ҷониби Ҳ. Л. Ҳейкооп, мутобиқшуда.
