Ӯ ба ҳар ҳол чаро омад?
Масеҳ беш аз 2000 сол пеш ба дунё омад. Ин як далели таърих аст. Дар тамоми ҷаҳон бо забонҳо ва фарҳангҳои гуногун, омадани Писари Худо ба сайёраи Замин ҳар сол ҷашн гирифта мешавад. Аммо Ӯ чаро омад? Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки чаро. Мо дар 1 Тимотиюс 1:15 мехонем, ки «Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад» (KJV).
Маълум аст, ки дар насли инсонӣ чизе аслан нодуруст аст. Бадӣ ва зӯроварӣ, бераҳмӣ ва фасод, тамаъ ва бехудоӣ дар ҳама ҷо фаровон аст. Ҷамъият барои ҳалли ин мушкилот усулҳои гуногунро санҷидааст. Аммо, пайроҳаи хастаи дилҳои шикаста, ҳаёт ва хонаҳо далели бебаҳс аст, ки сарфи назар аз миллионҳо пул, дурахши мағзҳо ва ғалабаҳои технология, ҳеҷ чиз беҳтар нашудааст. Мушкилот боқӣ мемонанд ва ҳар рӯз меафзоянд. Худо барои ин мушкилоти умумӣ як калима дорад – гуноҳ! Ҳар як бемории инсонӣ танҳо як аломати ин бемории ахлоқӣ аст.
Гуноҳ бузургтарин мушкилоти инсон аст. Он ақл ва ҷисми ӯро палид мекунад; он ҷони ӯро талаб мекунад ва виҷдони ӯро кунд мекунад. Инсон мавҷуди абадӣ аст ва агар гуноҳи шумо бахшида нашавад, шумо аз осмон дур хоҳед монд, абадӣ аз Худо ҷудо хоҳед шуд. Инсон луғат дорад, ки гуноҳро тавсиф кунад ва онро барои виҷдон осонтар кунад, бо истифода аз «дурӯғи сафед», «муносибат», «хато» ё дигар истилоҳот. Аммо, то даме ки мо омода набошем, ки ташхиси Худоро қабул кунем, мо ҳеҷ гоҳ ягона табобати муассирро ҷустуҷӯ нахоҳем кард.
Он табобат чист? Ин кӯшишҳои динӣ ва корҳои неки мо, қурбониҳо ва дуоҳои мо нест. Инҳо гуноҳи моро аз назари Худои муқаддас дур намекунанд. Табобате, ки ба мо лозим аст, дар ҷавоби саволи мо пайдо мешавад: «Ӯ ба ҳар ҳол чаро омад?» Чаро Писари Худо тахти ҷалоли Худро тарк карда, аз беохирии нури офариданашуда фуромада, ба ҷаҳоне омад, ки дар он ҷо барои Ӯ ҷой набуд? Ӯ омад, то дар миёни онҳое зиндагӣ кунад, ки Ӯро таҳқир, нафрат ва рад мекарданд. Ӯ на ба бӯса ва тоҷ, балки ба туф, хор, найза ва салиб омад. Аммо чаро? Ҷавобро бори дигар хонед: «Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад». Ӯ на барои он омад, ки пешвои дини нав ё шаҳиди бузургвор бошад. Ӯ бо муҳаббати бепоён омад, то барои гуноҳкорон, барои шумо бимирад.
Агар шумо Ӯро танҳо бо имон қабул кунед ва дар қурбонии кофии Ӯ истироҳат кунед, Ӯ ба шумо барои гуноҳи шумо наҷот медиҳад. Барои як лаҳза бозичаҳо, дарахтон, тӯҳфаҳо ва садои кассаҳоро фаромӯш кунед. Ҳоло аз ҳама чизи дигар ба Ӯ рӯ оваред. Агар шумо ин корро кунед, Ӯ ҳатман ваъдаи Худро иҷро мекунад: «Касе ки каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба маҳкумият намеояд; балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24). Он гоҳ шумо ҷавоби саволро пайдо хоҳед кард: «Ӯ ба ҳар ҳол чаро омад?» Ӯ барои шумо омад! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Аз ҷониби Ҷ. Б. Н., нашр аз ҷониби Chapter Two, (мутобиқшуда). }
