Баъзе одамон имрӯз намедонанд, ки кӣ ё чӣ чизро ибодат мекунанд – аммо онҳо ба ҳар ҳол ин корро мекунанд. Дигарон медонанд, ки кӣро ибодат мекунанд, аммо дар бораи чӣ гуна ибодат кардан зиёд фикр намекунанд. Сипас баъзеҳо ҳастанд, ки фикр мекунанд, ки онҳо ягона «ибодаткунандагони ҳақиқӣ» ҳастанд – мутмаинанд, ки онҳо дурустанд ва ҳамон қадар мутмаинанд, ки ҳамаи дигарон хато мекунанд. Ва сипас боқимондаи мо ҳастем.
Чанде пеш дар як лагери Библия, ман аз панҷ масеҳии ҷавон – намунаи хурди «боқимондаи мо» – хоҳиш кардам, ки ба ин саволҳо ҷавоб диҳанд: Кӣро ибодат мекунед? Чӣ гуна ибодат мекунед? Чӣ қадар вақт ибодат мекунед? Ибодат чист? Онҳо ба саволи «кӣ» ба осонӣ ҷавоб доданд: Худо; Худованд; Исо; Падар; Наҷотдиҳанда. Ҷавобҳои онҳо ба саволи «чӣ гуна» гуногунтар буданд: Бо рафтан ба калисо; Бо фикр кардан дар бораи Ӯ; Бо гӯш кардани мусиқии ҳамду сано; Бо хондани Библия; Бо гӯш кардани мавъиза. Саволи «чӣ қадар вақт» ин ҷавобҳоро овард: Ҳар ҳафта; Ҳар рӯз; Ҳамеша; Ҳар вақте ки ман дар бораи Худо фикр мекунам; Вақте ки ман ба калисо меравам. Ҷавобҳо ба саволи «Ибодат чист?» ба баъзе муҳокимаҳои хуб оварда расониданд: Он чизе ки мо субҳи якшанбе мекунем; Парастиш ва ҳамду сано; Ба ёд овардани кӣ будани Худо ва чӣ кор кардани Ӯ; Он чизе ки Худо аз мо мехоҳад; Ман дар ҳақиқат намедонам, ки ибодат чист.
Агар шумо мутмаин бошед, ки шумо аллакай ҳама чизро дар бораи ибодат медонед, шумо эҳтимол саволҳо ва ҷавобҳои дар боло зикршударо дилгиркунанда ёфтед.
