«Аммо Худованд боди сахтеро бар баҳр фиристод, ва дар баҳр тӯфони азиме бархост, ба тавре ки киштӣ қариб буд, ки пора-пора шавад.»
Юнус 1:4
Ҳамаи мо бо достони Юнус ва моҳии бузург ошно ҳастем, аммо дарсҳои зиёде ҳастанд, ки мо метавонем аз достони ӯ омӯзем. Дар китоби Юнус се мавзӯи асосӣ мавҷуд аст:
Юнус аз даъвати худ барои мавъизаи тавба гурехтан,
- достони моҳӣ ҳамчун намунаи марг ва эҳёи Масеҳ, ва
- аксуламали аҷиби Юнус ба тавбаи аҳли Нинве.
Китоб бо сухани Худованд ба Юнус оғоз меёбад, ки ба ӯ дастур медиҳад: «Бархез, ба Нинве, он шаҳри бузург, бирав ва бар зидди он фарёд зан; зеро ки шарорати онҳо ба ҳузури Ман расидааст.» Бар хилофи файз дар дили Худое, ки «ба мо сабркунанда аст, намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Петрус 3:9), Юнус нофармонӣ кард. Ба ҷои итоат кардан, «Юнус бархост, то аз ҳузури Худованд ба Таршиш гурезад. Ӯ ба Ёфо фуруд омад ва киштиеро ёфт, ки ба Таршиш мерафт; пас, ӯ кирояро пардохт ва ба он фуруд омад, то бо онҳо аз ҳузури Худованд ба Таршиш биравад.»
Барои нофармонӣ ҳамеша нархе ҳаст, ки бояд пардохт шавад, ва нофармонӣ ҳамеша як қадами поинравӣ аз иродаи Худост. Ду маротиба дар ояти 3 мехонем, ки Юнус «фуруд омад.» Мо ин намунаи поинравиро боз дар ояти 5 мебинем: «Аммо Юнус ба қисматҳои поёнии киштӣ фуруд омада, хобида буд ва сахт хоб буд.»
Сарфи назар аз дили саркаши Юнус, дар ояти имрӯза мехонем: «Аммо Худованд боди сахтеро бар баҳр фиристод, ва дар баҳр тӯфони азиме бархост, ба тавре ки киштӣ қариб буд, ки пора-пора шавад.» Баҳрнавардони ботаҷриба тарсиданд, ба дараҷае, ки ҳар як мард ба худои худ фарёд задан гирифт. Вақте ки онҳо Юнусро дар вақти тӯфон хобида диданд, ҳайрон шуда гуфтанд, «Эй хобкунанда, ин чӣ маъно дорад? Бархез, ба Худои худ дуо кун; шояд Худои ту моро ба назар гирад, то ки мо ҳалок нашавем.»
Вақте ки онҳо фаҳмиданд, ки тӯфон натиҷаи нофармонии Юнус аст, онҳо сахт тарсида гуфтанд, «Чаро ин корро кардӣ?» Зеро Юнус ба онҳо гуфта буд, ки аз ҳузури Худованд гурехтааст. Тӯфон боз ҳам сахттар шуд (оятҳои 11, 13), ва ба ҷои тавба кардан, Юнус розӣ буд, ки ба баҳр партофта шавад ва бимирад.
Аммо Худованд мақсад дошт ва дар ҳаёти хизматгори худ кор мекард. Ӯ барои ҳаёти шумо низ мақсад ва нақша дорад. Аз Худои худ нагурезед – ба Ӯ рӯ оваред ва ба Ӯ иҷозат диҳед, ки дар шумо ва ба воситаи шумо кор кунад.
Лангар барои имрӯз
Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯ ҳастанд, медонад. Вақте ки онҳо аблаҳона аз Ӯ мегурезанд, Ӯ содиқона онҳоро таъқиб мекунад, то онҳоро ба назди Худаш баргардонад.
