Дар ин ҷо имон василаест, ки ба воситаи он мо пок мешавем, зеро он моро бо Масеҳ мепайвандад. Ҳамон лаҳзае ки гуноҳкор ба Худованд Исои Масеҳ имон меоварад, вай бо Ӯ пайваст мешавад. Вай бо Ӯ як мешавад, дар Ӯ комил мешавад, дар Ӯ қабул мешавад. Ин покшавӣ ва сафедшавии ҳақиқӣ аст. Ин як раванд нест. Ин кори тадриҷӣ нест. Ин пешрафта нест. Калом хеле возеҳ аст. Он мегӯяд: «онҳое ки ба воситаи имон ба Ман пок шудаанд». Он намегӯяд: «ки пок хоҳанд шуд, ё «ки пок шуда истодаанд». Агар чунин таълимот мебуд, он чунин баён мешуд.
Шубҳае нест, ки имондор дар дониши ин покшавӣ, дар ҳисси қудрат ва арзиши он, таъсир ва натиҷаҳои амалии он, таҷриба ва лаззати он рушд мекунад. Вақте ки «ҳақиқат» нури илоҳии худро ба ҷони ӯ мерезад, вай ба дарки амиқтари он чизе ки дар «ҷудо шудан» барои Масеҳ, дар миёни ин ҷаҳони бадӣ, дохил мешавад. Ҳамаи ин ба таври муборак ҳақиқӣ аст; аммо ҳар қадар ки ҳақиқати он бештар дида шавад, ҳамон қадар равшантар хоҳем фаҳмид, ки покшавӣ на танҳо як кори пешрафтаест, ки дар мо аз ҷониби Рӯҳулқудс анҷом дода мешавад, балки он яке аз натиҷаҳои пайваст шудани мо ба Масеҳ, ба воситаи имон аст, ки ба воситаи он мо шарики ҳамаи он чизе ки Ӯст, мешавем. Ин як кори фаврӣ, комил ва абадӣ аст.
«Ҳар он чи Худо мекунад, то абад хоҳад буд. Ба он чизе илова кардан мумкин нест ва аз он чизе гирифтан мумкин нест» (Воиз 3:14). Мӯҳри абадият бар ҳар кори дасти Худо гузошта шудааст: «Ба он чизе илова кардан мумкин нест», ва, муборак бод номи Ӯ, «аз он чизе гирифтан мумкин нест».
