Мо бояд мағлуб кунем
Тасаввури мо дар бораи «фатҳкунандагон» империяҳоеро дар бар мегирад, ки ба миллатҳо ҳамла карда, дар он ҷо ҳукмронӣ мекарданд, шояд бераҳмона. Чаҳортои онҳо дар Дониёл зикр шудаанд: Бобул дар зери Набукаднесар, Империяи Модо-Форс, ки бо Куруш оғоз ёфт, Империяи Юнон дар зери Искандар, ки пас аз маргаш ба чор қисм тақсим шуд, ва Империяи Рум, ки вуҷуд дошт ва дар давраи мусибат эҳё хоҳад шуд (нигаред ба Дониёл 2, 7). Худованд фатҳкунандагонро дар доварӣ бар зидди миллатҳо, аз ҷумла бар зидди Исроил ва Яҳудо истифода кардааст.
Худованди мо Исо, дар марг ва эҳёи худ низ ғалаба кард. Нависандаи гимн Кэтрин Ҳелен фон Посек (1859–1953) ғалабаи Ӯро чунин баён кардааст: «Ҳаллелуё! Масеҳ ғалаба кард – гуноҳ ва марг ва дӯзахро мағлуб кард.»
Азбаски фарзандон аз гӯшт ва хун баҳравар шудаанд, Ӯ низ худаш дар ҳамон чиз шарик шуд, то ки тавассути марг ӯро, ки қудрати марг дошт, яъне Иблисро нобуд кунад (Ибриён 2:14 NKJV).
Ваҳй 1:18 мегӯяд,
Ман ҳамонам, ки зиндаам, ва мурда будам, ва инак, то абад зиндаам. Омин. Ва калидҳои Ҳодес ва Маргро дорам.
Ғалабаи Ӯ дар ин чизҳо ба мо дода шудааст:
Эй марг, неши ту куҷост? Эй Ҳодес, ғалабаи ту куҷост? Неши марг гуноҳ аст, ва қуввати гуноҳ шариат аст. Аммо шукр ба Худо, ки ба мо ғалабаро тавассути Худованди мо Исои Масеҳ медиҳад (1 Қӯринтиён 15:55-57).
Мо «аз гуноҳ озод шудаем» (Румиён 6:22). Дар асл, дар бораи ҳама чизҳое, ки метавонанд моро аз муҳаббати Худо ҷудо кунанд, «мо тавассути Ӯ, ки моро дӯст дошт, бештар аз фатҳкунандагон ҳастем» (Румиён 8:37). Ҳамчун имондорон, мавқеи абадии мо дар Масеҳ аст, ва ин ҳеҷ гоҳ тағйир нахоҳад ёфт.
Бо вуҷуди ин, дар ин ҷаҳон мо аксар вақт аз нокомиҳо ва гуноҳҳои худ рӯҳафтода мешавем. Мо ҳатто метавонем ҳайрон шавем, ки оё мо воқеан наҷот ёфтаем, зеро мо метавонем ба осонӣ ноком шавем. Ҷисм – он чизе ки дар мо ҳанӯз вуҷуд дорад ва хоҳишҳои худро ба ҷои хоҳишҳои Худо меҷӯяд – бояд ҳар рӯз ба таври амалӣ мағлуб карда шавад, новобаста аз он ки як масеҳӣ чӣ қадар хуб ба назар мерасад. Ин ба мо дар ҷангҳое, ки Еҳушаъ мубориза бурд, ки марговар буданд, пешниҳод шудааст. Аз ин рӯ, ҳангоми баррасии дарсҳои саҳифаҳои зерин ҷиддияти масъаларо дар хотир нигоҳ доред. Доварии ҳамаи гуноҳҳои мо, ҳатто онҳое, ки мо ҳоло содир мекунем, ва бори даҳшатноки онҳо бар Исо дар салиб гузошта шуд. Оҳ, чӣ қадар мо бояд «муборизаи хуби имонро мубориза барем» (1 Тимотиюс 6:12).
