Барои шодии Худованд ё ... ?
Вақте ки ҳавворӣ Павлус ба Тимотиюс навишт, баъзе мардон дар калисои Эфсӯс таълимоти аҷиберо пешниҳод мекарданд. Дар натиҷа, ба ҷои сохтмони худотарсонаи мӯъминон ва намоиши «муҳаббат аз дили пок, аз виҷдони нек ва аз имони самимӣ» (1 Тимотиюс 1:5 NKJV) мушкилот ва баҳсҳо ба вуҷуд омаданд. Вазъият дар он ҷо марҳилаи аввали он чизе буд, ки мо имрӯз мебинем, ва дарсҳои ин китоб ҳанӯз ҳам бояд риоя карда шаванд.
Павлус Тимотиюсро дар тӯли чанд сол дар сафарҳои миссионерӣ бо худ бурда буд ва дар ин раванд Павлус Тимотиюсро хеле хуб мешинохт. Дар номаи аввалини худ ба Қӯринтиён, Павлус дар бораи Тимотиюс ҳамчун «писари маҳбуб ва содиқи худ дар Худованд» (1 Қӯринтиён 4:17) сухан гуфт. Дар 1 Таслӯникиён 3:2, Павлус дар бораи ин хизматгори Худованд ҳамчун «бародари мо ва хизматгори Худо, ва ҳамкори мо дар Инҷили Масеҳ» сухан гуфт.
Павлус медонист, ки Тимотиюс, «писари ҳақиқӣ дар имон» (1 Тимотиюс 1:2), кӯшиш хоҳад кард, ки он чиро, ки Павлус дастур додааст, иҷро кунад, ҳатто вақте ки Павлус бо ӯ ҳузур надошт. Ин чӣ гуна мушкилотеро ба мо пешниҳод мекунад, зеро мо метавонем аз худ савол диҳем: «Оё баҳодиҳии Худованд дар бораи мо хуб аст?»
Бо як назар ба чанд саҳифаи 1 Тимотиюс кас метавонад фикр кунад: «Дар он ҷо барои ман чандон чизе нест, зеро ман худро ба мушкилот дар калисои маҳаллӣ ё масъалаҳои пирон ва диаконҳо ҷалб намекунам.» Аммо китоб дар бораи бисёр чизҳои дигар аст, зеро дар он чизҳо ва дар дигар нуқтаҳо он ба мо нишон медиҳад, ки аз чӣ дурӣ ҷӯем ва чӣ чизҳоеро бояд ҷӯем. Мақолаҳои Асосӣ дар ин нашрия ба баъзе аз ин нуқтаҳо дахл мекунанд, аммо шумо хуб мебуд, ки шаш боби кӯтоҳеро, ки 1 Тимотиюсро ташкил медиҳанд, бихонед. Бо мулоҳиза дар бораи оятҳо дар роҳ, шумо хоҳед фаҳмид, ки онҳо барои ҳаёти ҳаррӯзаи масеҳӣ дастурҳои зиёде доранд. Амали кардани чунин чизҳо ба Худованд шараф ва ҷалол меорад.
