САВОЛ: Дар бораи онҳое, ки ҳеҷ гоҳ Инҷилро нашунидаанд, чӣ гуфтан мумкин аст?
ҶАВОБ: Навиштаҳо ҷавоби оддӣ медиҳанд: «Онҳо бе узр ҳастанд» (Румиён 1:20 ESV). Ин оят шарҳ медиҳад, ки он чизе, ки дар бораи Худо маълум аст, барои онҳо равшан аст, зеро Худо онро ба онҳо дар «чизҳое, ки офарида шудаанд» нишон додааст. Дар робита бо ин фикр, Забур 19:1-4 мегӯяд: «Осмонҳо ҷалоли Худоро эълон мекунанд... Сухан ва калимае нест, ки овози он шунида нашавад. Овози онҳо ба тамоми замин меравад, ва суханони онҳо то охири дунё».
Забурнавис, ки ҳазорҳо сол пеш, вақте ки дониши инсонӣ нисбат ба имрӯз хеле маҳдудтар буд, менавишт, дарк кард, ки мавҷудоти зинда низ дасти Худоро ошкор мекунанд. Ӯ гуфт: «Ман ба таври даҳшатнок ва аҷиб офарида шудаам... Чашмони Ту моддаи нотамоми маро диданд... вақте ки ҳанӯз ҳеҷ чиз набуд» (Забур 139:13-16). Чӣ гуна роҳи мувофиқи ҷамъбаст кардани раванди мураккабе, ки тавассути он як ҳуҷайра узвҳои бисёрҳуҷайраи баданро ташкил медиҳад – кас метавонад аз ҷиҳати рӯҳонӣ кӯр бошад ва бо вуҷуди ин Худоро дар ҳомиладорӣ ва таваллуд «бубинад»!
Худо инчунин дар замонҳои Библия бо одамон сухан гуфт. «Шариат ба воситаи Мусо дода шуд... файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад» (Юҳанно 1:17). Нӯҳ марди одиле буд, ки Худо бо ӯ сухан гуфт (Ҳастӣ 6:9,13); ва Иброҳим «ба Худо имон овард ва ин ба ӯ ҳамчун адолат ҳисобида шуд» (Ҳастӣ 15:6). Имрӯз, аксар вақт бо истифода аз усулҳои муосири муошират, ҳақиқати зарурии наҷот мавъиза мешавад ва бисёриҳо ба дониши ҳақиқат меоянд. Мутаассифона, дигарон ҳақиқатеро, ки мешунаванд, рад мекунанд.
Донише, ки олимон дар бораи мавҷудоти зинда ва коинот доранд, бояд онҳоро ба ҷустуҷӯи Худо водор созад. Аммо, бисёриҳо ба атеизм таълим гирифтаанд ё ба чизҳои ғайримуҳим, ки аксар вақт ҳамчун талаботи имон мавъиза мешаванд, гирифтор шудаанд. Имрӯз як олими барҷастае ҳаст, ки аз ҷониби волидони атеистӣ тарбия ёфтааст ва ҳеҷ гуна «таълимоти динӣ» надошт. Ҳар қадаре ки ӯ равандеро, ки мо онро «ҳаёт» меномем, меомӯхт, ҳамон қадар бештар боварӣ ҳосил мекард, ки мураккабии онро бояд ҳамчун маҳсули қудрати илоҳӣ – Офаридгор фаҳмид. Олиме, ки табиатан кунҷков аст, пас мекӯшад, ки дар бораи он Офаридгор бештар донад. Худо ваъда медиҳад, ки чунин ҷустуҷӯ мукофотонида мешавад. Каломи Ӯ мегӯяд: «Хушо онҳое... ки [Худоро] бо тамоми дили худ меҷӯянд». Ин олим ин корро кард ва имондор шуд! Албатта, барои ҷустуҷӯи Худо олим будан лозим нест.
Далел ин аст, ки ҳама дар ҳақиқат «шунидаанд» ва аз ин рӯ «бе узр» ҳастанд (Румиён 1:20). Аммо, ин имондоронро аз масъулияти худ барои маълум кардани ҳақиқат озод намекунад. Калом мегӯяд: «Ҳар кӣ номи Худовандро хонад, наҷот хоҳад ёфт... [аммо] пас чӣ гуна онҳо ба Ӯ, ки ба Ӯ имон наовардаанд, хоҳанд хонд?... Ва чӣ гуна онҳо бе мавъизаи касе хоҳанд шунид? Ва чӣ гуна онҳо мавъиза хоҳанд кард, агар фиристода нашаванд» (Румиён 10:13-15). Агар мо шогирдони Масеҳ бошем, ҳар яки мо тӯҳфае дорем, ки истифода барем (Эфсӯсиён 4:7) ва ҳар яки мо дар ҳақиқат «фиристода шудаем» (Матто 28:19).
Ҷавоб дода шуд
