САВОЛ:
Матто 16:19-20 дар бораи Малакути Осмон ба мо чӣ мегӯяд?
«Исо гуфт: «Калидҳои Малакути Осмонро ба ту медиҳам, ва ҳар чизеро, ки дар замин бандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд, ва ҳар чизеро, ки дар замин кушоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд.» Он гоҳ ба шогирдонаш фармуд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исои Масеҳ аст.» Матто 16:19-20 NKJV
ҶАВОБ:
Дар Матто 16:16 Петрус Худованд Исоро «Масеҳ, Писари Худои Зинда» эътироф карда буд. Исо ин эътирофро қадр кард ва қайд кард, ки Худои Падар, на инсон, инро ба Петрус ошкор карда буд. Бар ин эътироф Ӯ Калисои Худро бино хоҳад кард. Диққат диҳед, Ӯ мегӯяд: «Ман бино хоҳам кард», на «Ман бино мекардам» ё «Ман бино мекунам» Калисои Худро. Эътирофи он ки Исо кист, на Петрус ҳамчун шахс, сангест, ки бар он Калисо бино шудааст. Вақте ки мо ба таърихи Петрус, ки Навиштаҳо барои мо муфассал баён мекунанд, назар мекунем, равшан аст, ки ӯ санги хеле ноустуворе барои бино кардани Калисо мебуд!
Калисо ва «Малакути Осмон» (дақиқтараш, «Малакути осмонҳо») як чиз нестанд. Калисо дар рӯзи Пантикост оғоз ёфт. Он аз ҳар як мӯъмини ҳақиқӣ ба Масеҳ иборат аст ва ҳар як аъзо аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас маскун ва мӯҳр карда шудааст. Ба Калисо калидҳо вуҷуд надоранд ва албатта ҳеҷ инсони оддӣ наметавонад касеро ба осмон қабул кунад. Тасвири маъмул, ки Петрус дарвозабони осмон аст – шахсе, ки қарор медиҳад, ки кӣ ба осмон қабул карда мешавад – комилан хатост. Малакути осмонҳо соҳаи эътирофи масеҳӣ аст ва на танҳо мӯъминонро, балки ғайримубаддалонро низ дар бар мегирад, ки эътирофи онҳо ҳақиқӣ нест. Дар набудани Подшоҳи худ, ки дар Аъмол 1 ба осмон баргашт, Петрус имтиёз дошт, ки дар Аъмол 2 дарро барои қабули яҳудиёни тавбакарда ва дар Аъмол 10 ғайрияҳудиёни нигаронро боз кунад.
Бандан ва кушодан моро як қадам аз ин истифодаи «калидҳо» пеш мебарад. Ин масъулият дар ин ҷо ба Петрус дода шудааст, аммо дар Матто 18:18 ҳамин масъулияти бастан ва кушодан ба «ду ва се» супурда шудааст, ки ба номи Худованд Исо ҷамъ омадаанд, дар ҳар куҷое ки онҳо ҷисмонӣ бошанд. Петрус аз он чизе, ки дар Матто 16:16 эътироф карда буд, огоҳ мебуд; масеҳиёне, ки ба номи Худованд Исо ҷамъ омадаанд, бо ҳузури муқаддаси Ӯ дар миёни худ баракат ёфтаанд ва аз номи Ӯ амал мекунанд. Дар чунин ҳолатҳо осмон амали онҳоро дастгирӣ мекунад, зеро он беш аз танҳо амали худи онҳост. Мо, албатта, дарк мекунем, ки азбаски Худо чашмони поктар аз он дорад, ки ба гуноҳ назар кунад, Ӯ ҳеҷ гоҳ чизеро, ки бо иродаи муқаддаси Ӯ мувофиқ нест, нахоҳад баст ё нахоҳад кушод. Инсон ҳеҷ гоҳ наметавонад Худоро барои мақсадҳои нодуруст истифода барад ё идора кунад. Даъвоҳое, ки одамон барои истифодаи қудрати истисноӣ бар Худо мекунанд, аз ҷониби Навиштаҳо тасдиқ карда намешаванд ва аз ҷиҳати хусусият куфр мебошанд.
Матто 16:20 моро ба як нуқтаи гардиш дар Инҷили Матто меорад. Суханони Худованд ва мӯъҷизаҳое, ки Ӯ карда буд, бояд Исроилро водор мекарданд, ки Ӯ Масеҳ, Масеҳи ваъдашуда дар Аҳди Қадим буд. Шогирдон қаблан барои мавъиза кардани он ки Малакути Осмон наздик аст, фиристода шуда буданд. Подшоҳ, Масеҳи ваъдашуда, дар миёни онҳо буд. Аммо азбаски халқи Ӯ Ӯро ҳамчун Подшоҳ қабул намекарданд, Худованд ҳоло ба онҳо мегӯяд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Масеҳ аст. Ба гуноҳи онҳо илова кардан бефоида буд. Марворидҳоро набояд пеши хукҳо партофт (Матто 7:6). Аз ин нуқта баъд мо дигар Исоро намебинем, ки Худро ба халқи Исроил муаррифӣ кунад. Аз ин ба баъд Исо ба шогирдонаш на танҳо дар бораи азобу марге, ки Ӯро интизор буд, балки дар бораи эҳёи Ӯ низ сухан меронад. Роҳи Ӯ ба зудӣ Ӯро ба салиб мебурд!
Малакути Осмон
«Малакути Осмон худи осмон нест... Он дар бораи ҳолати омехтаи чизҳо сухан меронад, ки аз оғози асри ҳозира дар масеҳият ҳукмфармост.»
— Ҳ. А. Айронсайд
