Аммо бе имон ба Худо писанд омадан ғайриимкон аст; зеро ҳар кӣ назди Худо меояд, бояд имон дошта бошад, ки Ӯ ҳаст, ва Ӯ ба онҳое, ки Ӯро боғайратона меҷӯянд, мукофотдиҳанда аст (Ибриён 11:6).
Вақте ки миссионери машҳур Ҷон Патон Аҳди Ҷадидро ба забони ҷазираҳои Ҳебридҳои нав тарҷума мекард, ба ӯ ёфтани калимаҳои маҳаллӣ барои «имон» ва «бовар кардан» душвор буд. Рӯзе яке аз муаллимони маҳаллии ӯ ба хона гарм ва хаста омад ва худро ба курсӣ барои истироҳат партофта, калимаеро истифода бурд, ки маънои «Ман тамоми вазни худро дар ин ҷо истироҳат мекунам» дошт. Дарҳол Ҷон Патон фаҳмид, ки ӯ калимаи дурустро барои «имон» ёфтааст.
Барои сокинони ҷазира, «имон» акнун маънои «тамоми мавҷудияти худро ба Каломи Худо истироҳат кардан»-ро дошт. Ман ҳайронам, ки оё ҳамаи мо ба Худованд имон дорем? Оё шумо тамоми мавҷудияти худро дар Масеҳ истироҳат мекунед? Ин аст маънои «бовар кардан» ё «имон ба Худо доштан». Ибриён 11 як боби пурра дар бораи имон аст. Чаро онро нахонед ва набинед, ки чӣ тавр муқаддасони Аҳди Қадим имон доштанд.
Имон бошад, асоси чизҳоест, ки умед дорем, далели чизҳоест, ки дида намешаванд (Ибриён 11:1).
