Субҳи як рӯз чор мард барои наҳорӣ вохӯрданд ва вақти хуберо барои нақл кардани сафари шикори охири ҳафтаи гузашта гузарониданд. Онҳо барои хӯроки худ шукргузорӣ карданд, аммо ба ғайр аз ин, мавзӯи асосии онҳо шумораи оҳуҳое, ки диданд, андозаи шохҳои буқ, мушкилиҳое, ки ҳангоми тирандозии тирҳояшон доштанд ва чӣ қадар гӯшт ба яхдонҳои худ гузоштанд, буд. Ҳангоми рафтан, онҳо ҳамкории аҷиби масеҳиро, ки якҷоя лаззат бурданд, ёдовар шуданд. Онҳо бешубҳа якҷоя ҳамкорӣ карданд ва ҳама масеҳӣ буданд, аммо оё ҳамкории онҳо воқеан масеҳӣ буд?
Ҷаноби ва хонум Ҷонс солгарди издивоҷи худро ҷашн мегирифтанд ва тамоми оилаи худро даъват карданд, ки рӯзи якшанбе бо онҳо ҷашн гиранд. Ҳама масеҳӣ буданд ва онҳо якҷоя вақти хубе гузарониданд. Вақте ки онҳо он шом пас аз як рӯзи пурра ва хушбахт мерафтанд, яке гуфт: «Хуб, мо имрӯз ба калисо нарафтем, аммо мо якҷоя ҳамкории хубе доштем». Оё ин воқеан консепсияи библиявии ҳамкории масеҳӣ буд?
Хизмат ба охир расида буд ва яке аз эълонҳо ин буд: «Мо имрӯз хӯроки нисфирӯзии якҷоя хоҳем дошт, ҳама даъват карда мешаванд, ки аз ин вақти ҳамкорӣ лаззат баранд». Боз мепурсам, оё ин консепсияи библиявии ҳамкории масеҳӣ буд?
Дар ҳар як мисоли қаблӣ, масеҳиён як шакли ҳамкориро якҷоя лаззат бурданд, аммо барои лаззат бурдан аз ин гуна ҳамкорӣ масеҳӣ будан лозим набуд. Одамон дар ҳама қишрҳои ҳаёт, наҷотёфтагон ва наҷотнаёфтагон, таҷрибаҳои шабеҳи дӯстиро якҷоя лаззат мебаранд.
ҲАМКОРИИ МАСЕҲӢ ЧИСТ?
Консепсияи библиявии ҳамкории масеҳӣ чист? Ҳамкорӣ яке аз чаҳор фаъолияти асосӣ буд, ки дар калисои ибтидоӣ ташвиқ карда мешуд, ва имрӯз ҳамкорӣ то ҳол яке аз амалҳои асосии калисоҳое мебошад, ки мехоҳанд дар асоси Китоби Муқаддас ҷамъ шаванд: «Онҳое, ки паёми ӯро (Петрусро) қабул карданд, таъмид гирифтанд, ва тақрибан се ҳазор нафар дар он рӯз ба шумораи онҳо илова карда шуданд. Онҳо худро ба таълими расулон ва ба ҳамкорӣ, ба шикастани нон ва ба дуо бахшиданд» (Аъмол 2:41-42 NIV). Ин чаҳор фаъолият дар тӯли асрҳо ҳамчун фаъолиятҳои асосии Калисои Масеҳӣ истодаанд. Ҳамкорӣ дар Китоби Муқаддас чизест, ки мо ҳамчун калисои маҳаллӣ якҷоя мекунем, дар вохӯриҳо ва хидматҳои он иштирок мекунем.
Калимаи юнонӣ койнония, ки ҳамчун «ҳамкорӣ» тарҷума шудааст, маънои иштирок, муошират, мубодилаи умумӣ ва доштани рӯҳи умумиро дорад. Ба ибораи дигар, якҷоя кардани корҳо, ба монанди чаҳор асосие, ки дар Аъмол 2:42 зикр шудаанд. Ин оятҳо дар бораи ҳаёти рӯҳонии шахсии мо сухан намегӯянд, балки дар бораи якҷоя кардани ин корҳо дар «ҳамкорӣ»-и калисо сухан мегӯянд.
Ҳангоме ки ҳар як нафар иштирок мекунад, тӯҳфаҳои худро истифода мебарад (1 Қӯринтиён 12:7), ҳамчун коҳини мӯъмин амал мекунад (1 Петрус 2:5, 9) ва барои сохтмон якҷоя вохӯрда, ҳам фард ва ҳам калисо барои иҷрои мақсадҳое, ки Худованд барои Калисои Худ дорад, сохта мешаванд. «Ҳақиқатро дар муҳаббат гуфта, мо дар ҳама чиз ба Ӯ, ки Сар аст, яъне Масеҳ, калон мешавем. Аз Ӯ тамоми бадан, ки бо ҳар як пайванди дастгирӣ пайваст ва нигоҳ дошта шудааст, дар муҳаббат калон мешавад ва худро месозад, зеро ҳар як қисм кори худро мекунад» (Эфсӯсиён 4:15-16).
КӢ ДАР ҲАМКОРӢ АСТ?
Ҳамкорӣ аз таваллуди нав оғоз меёбад: «Аз ин рӯ, агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст; кӯҳна гузаштааст, нав омадааст!» (2 Қӯринтиён 5:17). Дар лаҳзае, ки шахс аз гуноҳи худ тавба мекунад ва ба Худо рӯ меорад, ба кори наҷотбахши Худованд Исо дар Ҷолҷота эътимод карда, ӯ ба муносибати нав бо Худо, ки Падари осмонии ӯ мегардад, оварда мешавад. Дар он лаҳза, мӯъмин ба оилаи Худо таваллуд мешавад, аз ҷониби Рӯҳ ба бадани Масеҳ, Калисо таъмид меёбад (1 Қӯринтиён 12:13) ва аз ҷониби Рӯҳ, ки ӯро бо ҳар як мӯъмини аз нав таваллудшуда муттаҳид мекунад, сокин мешавад. Ин «ваҳдати Рӯҳ» номида мешавад (Эфсӯсиён 4:3).
Ҳаёт ба ҳамон тарзе, ки пеш аз табдил буд, идома хоҳад ёфт, аммо дар ҳаёти онҳо тағйироти возеҳи мақсад хоҳад буд. Ҳамчун аъзои бадан, тамаркузи асосии онҳо дар ҳаёт акнун ҳамкорӣ ва муошират бо дигар аъзои бадани Масеҳ дар ибодат ва хидмат хоҳад буд. Ҳангоме ки онҳо якҷоя ҳамкорӣ мекунанд, онҳо нишон медиҳанд, ки онҳо як қисми оилаи Калисо мебошанд, ва онҳо тӯҳфаҳо ва қобилиятҳои аз ҷониби Худо додашудаи худро барои иштирок дар ибодат, таблиғ ва сохтмони калисо истифода хоҳанд кард. Аён аст, ки ҳамаи мӯъминон наметавонанд бо тамоми бадани умумии Масеҳ хидмат кунанд ва якҷоя вохӯранд, аммо онҳо метавонанд вақт ва кӯшишҳои худро ба калисои маҳаллӣ гузоранд ва ба ин васила таълими Эфсӯсиён 4:12-16-ро иҷро кунанд. Бо ин роҳ ҳар як нафар метавонад дар сохтани тамоми бадан, ки аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас ҳамоҳанг карда мешавад, иштирок кунад.
Таваллуди нав аз боло мӯъминонро ба ҳамкорӣ бо се шахсияти Худо ва инчунин Калисо меорад. «Мо ба шумо он чиро, ки дидаем ва шунидаем, эълон мекунем, то ки шумо низ бо мо ҳамкорӣ дошта бошед. Ва ҳамкории мо бо Падар ва бо Писари Ӯ, Исои Масеҳ аст» (1 Юҳанно 1:3). Ҳамкории мо бо Худои Падар ҳамкории моро бо дигар мӯъминон муайян хоҳад кард. Агар мо бо Худованд роҳ нагардем, мо воқеан аз ҳамкории ҳақиқӣ бо ҳамкорони мӯъмини худ лаззат нахоҳем бурд. «Агар мо даъво кунем, ки бо Ӯ ҳамкорӣ дорем, аммо дар торикӣ роҳ гардем, мо дурӯғ мегӯем ва бо ҳақиқат зиндагӣ намекунем. Аммо агар мо дар нур роҳ гардем, чунон ки Ӯ дар нур аст, мо бо якдигар ҳамкорӣ дорем, ва хуни Исо, Писари Ӯ, моро аз ҳама гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:6-7). Мо танҳо вақте метавонем аз ҳамкории ҳақиқӣ бо якдигар лаззат барем, ки дар нур роҳ гардем ва ба Калом итоат кунем.
Натиҷаи муносибати хуб бо Падар муносибати солим ва қаноатбахшро бо дигар мӯъминон таъмин хоҳад кард. «Худо, ки шуморо ба ҳамкорӣ бо Писари Худ Исои Масеҳ, Худованди мо, даъват кардааст, содиқ аст. Ман аз шумо, бародарон, ба номи Худованди мо Исои Масеҳ, илтимос мекунам, ки ҳамаи шумо бо якдигар розӣ бошед, то ки дар байни шумо тақсимот набошад ва шумо дар ақл ва фикр комилан муттаҳид бошед» (1 Қӯринтиён 1:9-10). Тақсимот одатан аз ҷониби онҳое ба вуҷуд меояд, ки аз Сар дур ҳастанд ва ҳаёти онҳо аз ҷониби фаъолияти ҷисмонӣ бартарӣ дорад. Муҳаббат ба қудрат, мавқеъ ва пул муносибати онҳоро бо Падар бо оқибатҳои харобиовар иваз мекунад: «Ӯ робитаро бо Сар гум кардааст, ки аз Ӯ тамоми бадан, ки бо пайвандҳо ва риштаҳо дастгирӣ ва нигоҳ дошта шудааст, чунон ки Худо онро калон мекунад, калон мешавад» (Қӯлассиён 2:19).
Аён аст, ки амалҳо дар калисоҳо дар саросари ҷаҳон аз сабаби фарҳанг, забон ва ниёзҳои махсус фарқ хоҳанд кард. Дар ҷое, ки таъқибот вуҷуд дорад, махфият метавонад зарур бошад. Дар ҷойҳои дигар дини бартаридошта метавонад ба рафтори муайян таъсир расонад. Мо дар офариниш мебинем, ки Худо Худои гуногунрангӣ аст, пас чаро мо набояд интизор шавем, ки гуногунрангии амалро дар Калисо бубинем? Дар Калисо гуногунрангии тӯҳфаҳо, амалҳо, маъмуриятҳо, заминаҳои этникӣ ва бисёр чизҳои дигар вуҷуд дорад – ҳамаи онҳоро Худо барои фаъолияти мусбат ва рушди чунин бадани гуногунранг истифода мебарад. Ин фарқиятҳо набояд боиси тақсимот ё радкунӣ шаванд, балки бояд ҳамчун таъмини Худо барои халқи Худ дар ҳар як миллат, фарҳанг ва ҳолат дида шаванд.
Мо бояд фаҳмем, ки Калом ва доктринаҳои асосӣ тағйир намеёбанд, аммо амалҳо метавонанд ва тағйир меёбанд. Мо аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас бо тамоми халқи Худо новобаста аз фарқиятҳои гуногун муттаҳид ҳастем. Ба ҷои он ки ҳамкории калисои худро ба гурӯҳи мазҳабӣ ё деноминатсионӣ кам кунем, мо бояд «ҳама кӯшишро ба харҷ диҳем, то ваҳдати Рӯҳро тавассути пайванди сулҳ нигоҳ дорем» (Эфсӯсиён 4:3). Ба ибораи дигар, агар фаъолияти ғайриахлоқӣ ё таълимоти бидъатӣ набошад, мо бояд ҳар як мӯъмини ҳақиқиро ҳамчун як қисми Бадан эътироф кунем ва озод бошем, ки бо онҳо ҳамкорӣ кунем. Инкор кардани ин маънои инкор кардани ваҳдати бадан ва ғамгин кардани Рӯҳи Муқаддасро дорад, ки дар ҳамаи мӯъминон сокин аст.
ЧӢ ТАВР МО ҲАМКОРИРО ИЗҲОР МЕКУНЕМ?
Мо наметавонем ҳамкориро танҳо изҳор кунем! Мо бояд якҷоя вохӯрем, то якдигарро ташвиқ кунем, дастур гирем ва диҳем, ибодат кунем ва ба Худованд ҳамчун ифодаи маҳаллии бадани умумӣ хидмат кунем: «Биёед аз якҷоя вохӯрдан даст накашем, чунон ки баъзеҳо одат кардаанд, балки биёед якдигарро ташвиқ кунем – ва ҳарчи бештар, зеро шумо Рӯзро наздик мебинед» (Ибриён 10:25). Ҳамкории ҳақиқӣ ба консепсияи додан ва гирифтан аз дигар масеҳиён асос ёфтааст. Мо он чиро, ки Худо ба мо додааст – бахшиш, дороиҳо, муҳаббат, фаҳмиши Калом – мубодила мекунем ва тӯҳфаҳои рӯҳонии худро ҳангоми кӯшиши сохтани якдигар истифода мебарем.
Дар калисои маҳаллӣ мо пешвоёни рӯҳонии боистеъдодро хоҳем ёфт, ки Худо онҳоро омода кардааст ва онҳо ба мо кӯмак мекунанд, ки рӯҳан ба камол расем ва дар хидмате, ки Худованд моро даъват кардааст, муассир бошем. «Тамоми Китоби Муқаддас аз ҷониби Худо нафас гирифта шудааст ва барои таълим, сарзаниш, ислоҳ ва тарбия дар адолат муфид аст, то ки марди Худо барои ҳар як кори нек комилан муҷаҳҳаз бошад» (2 Тимотиюс 3:16-17).
Мо ҳамкориро вақте изҳор мекунем, ки якҷоя дуо мекунем, вақте ки дар таълими Калом иштирок мекунем ва вақте ки хӯроки шоми Худовандро якҷоя ҳамчун як қисми оилаи калисо ҷашн мегирем. Дар сари суфраи Худованд, мо на танҳо рамзҳоеро мебинем, ки бадани Ӯ ва хуни Ӯро ҳангоми ёд кардани Ӯ ифода мекунанд, балки хӯроки шоми Худованд инчунин ваҳдат ва ҳамкориро, ки мо ҳамчун аъзои як бадан лаззат мебарем, рамзӣ мекунад. «Оё косаи шукргузорӣ, ки мо барои он шукргузорӣ мекунем, иштирок дар хуни Масеҳ нест? Ва оё ноне, ки мо мешиканем, иштирок дар бадани Масеҳ нест? Зеро як нон ҳаст, мо, ки бисёрем, як бадан ҳастем, зеро ҳамаи мо аз як нон иштирок мекунем» (1 Қӯринтиён 10:16-17). Як нон бадани ягонаи мӯъминон ва инчунин бадани муҷассамаи Худованд Исоро рамзӣ мекунад. Мутаассифона, баъзеҳо хӯроки шоми Худовандро ҳамчун даромадгоҳ ба узвият дар мазҳаби худ истифода кардаанд. Ба ҷои он ки он ифодаи ваҳдати мӯъминон ҳамчун як қисми бадани ягона ва ҳамкорӣ бошад, он ба рамзи мазҳабият ва тақсимот табдил ёфтааст. Ҳамкории ҳақиқии масеҳӣ иштироки фаъол дар ҳамаи чаҳор амали асосии Аъмол 2:42 мебошад.
ЧАРО ҲАМКОРӢ МУҲИМ АСТ?
Мо бояд ҳарчи бештар бо дигар мӯъминон якҷоя бошем. Агар чӯб аз оташ гирифта шавад, муддате дуд мекунад ва хомӯш мешавад. Вақте ки он ба оташ баргардонида мешавад, он боз месӯзад ва ба нур илова мекунад. Ба ҳамин монанд, мӯъмине, ки дар калисои маҳаллӣ пайваста ҳамкорӣ намекунад, ба зудӣ «хунук мешавад» ва ҳамчун «нур» дар ҷаҳон бесамар мегардад. «Биёед фикр кунем, ки чӣ тавр мо метавонем якдигарро ба муҳаббат ва корҳои нек ташвиқ кунем» (Ибриён 10:24).
Ман чанд сол пеш дар Зеландияи Нав будам ва мусобиқаҳои дастаҳои гуногунро дар қаиқҳои ҷангии Маори тамошо кардам. Ҳар як қаиқ як экипажи 22 нафар дошт, ки ҳар як нафар як белчаи калонро истифода мебурд. Дар қафо як белчаи дарозтар барои идора кардани қаиқ истифода мешуд. Ҳангоме ки дастаҳо дар об мусобиқа мекарданд, ба зудӣ маълум шуд, ки кадом дастаҳо мунтазам якҷоя кор карданро машқ кардаанд, зеро онҳо на танҳо суръати хуби пешравӣ доштанд, балки дар масир низ мемонданд. Дар як мусобиқа як қатор шахсоне, ки дар як қаиқ белча мезаданд, бо якдигар ҳамоҳанг набуданд ва белчагар натавонист онҳоро дар масир нигоҳ дорад. Онҳо ба хатти навбатӣ гузаштанд ва дастаи паҳлӯи худро ба мушкилӣ дучор карданд ва ҳарду қаиқ қафо монданд.
Вақте ки ман инро дидам, он ба ман баъзе калисоҳоро ёдовар шуд, ки дар онҳо онҳое, ки ба вохӯриҳо намерафтанд, бо боқимондаи ҷамъомад ҳамоҳанг набуданд. Баъзе аз ин иштирокчиёни гоҳ-гоҳ на танҳо барои ҷамъомади худ мушкилот эҷод мекарданд, балки барои дигарон низ мушкилот эҷод мекарданд. Мо бояд якҷоя кор кунем, то пеш равем, рушд кунем ва дар хидмати худ барои Худованд муассир бошем.
Ҳамкорӣ на танҳо як ҷамъомади иҷтимоӣ, балки як зарурати асосӣ барои рушди рӯҳонӣ, барои фаъолияти аз ҷониби Худо тарҳрезишуда ва сохтмони Калисо мебошад ва бояд як қисми муҳими ҳаёти ҳар як мӯъмин бошад.
