Вақте ки шумо калимаи «озодӣ»-ро мешунавед, чӣ ба хотири шумо меояд? Ин истилоҳ дар робита бо озодиҳои шаҳрвандӣ ва ҳуқуқҳои шахсӣ бисёр истифода шудааст. Дар Иёлоти Муттаҳида, Эъломияи истиқлолият, Конститутсия ва Ваъдаи садоқат ҳама дар бораи он сухан мегӯянд. Муҷассамаи Озодӣ дар бандари Ню-Йорк ҳамчун рамзи озодӣ қарор дорад, дар ҳоле ки Занги Озодӣ дар назди Толори Истиқлолияти Филаделфия намоиш дода мешавад. Навиштаҷот дар он занг, «Озодиро дар тамоми замин ба ҳамаи сокинони он эълон кунед», аз Ибодат 25:10 (KJV) гирифта шудааст.
Аммо озодии ҳақиқӣ чист? Як бор дар девор навиштаҷоте буд, ки «Озодӣ ҲЕҶ Ҳокимият нест!» Аммо оё ин дар ҳақиқат озодист? Баъзеҳо чунин мешуморанд, ки озодӣ ё истиқлолият маънои онро дорад, ки одамон метавонанд ҳар чизеро, ки дилашон мехоҳад, иҷро кунанд. Ҳатто бисёре аз масеҳиён чунин ақида доранд, ки мо озодем, ки ҳар чизеро, ки мехоҳем, иҷро кунем, ҳар чизеро, ки мехоҳем, тамошо кунем ва ба ҳар ҷое, ки мехоҳем, равем; аммо оё ин дар ҳақиқат он чизест, ки Китоби Муқаддас таълим медиҳад?
Озодии ҳақиқӣ чист?
Аз ҷиҳати рӯҳонӣ, Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки ҳар кас ғулом аст – ҳеҷ кас озод нест. Дар ҷомеаи имрӯзаи мо ғуломӣ як чизи манфӣ аст, ки аз таназзул, душворӣ ва нобаробарӣ сухан меронад. Аммо нуқтаи назари библиявӣ ин аст, ки озодии ҳақиқӣ дар Масеҳ ёфт мешавад. Павлус дар Румиён 6 шарҳ дод, ки мо ғуломони гуноҳ ё адолат ҳастем. Онҳое, ки ғуломони гуноҳанд, наметавонанд худро аз он озод кунанд, аммо вақте ки мо тавассути салиб аз ҷазо ва қудрати гуноҳ озод мешавем, мо ғуломони адолат мешавем. Дар ин ғуломии дуюм мо сулҳи комил ва озодии ҳақиқиро пайдо мекунем.
Ягона озодии ҳақиқӣ ба онҳое аз мо меояд, ки эътироф мекунанд, ки мо аз они худ нестем. Худованд Исо гуфт: «Агар шумо дар каломи Ман бимонед, шумо дар ҳақиқат шогирдони Ман ҳастед. Ва шумо ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:31-32 NKJV). Ӯ идома дод: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ гуноҳ мекунад, ғуломи гуноҳ аст. Ва ғулом дар хона абадӣ намемонад, балки писар абадӣ мемонад. Аз ин рӯ, агар Писар шуморо озод кунад, шумо дар ҳақиқат озод хоҳед буд» (оятҳои 34-36).
Хизматгор касест, ки барои музд кор мекунад ва ба сабаби кори худ, аз ҷониби устоди худ чизе қарздор аст. Имондор, аз тарафи дигар, чизе надорад, ки ба Худованд дар ивази бахшиши Ӯ пешниҳод кунад; ӯ комилан аз они Устодест, ки ӯро бо хуни рехтаи худ дар салиб харидааст (нигаред ба 1 Қӯринтиён 6:19-20). Ин шахсон бо хуни Ӯ харида шудаанд ва моликияти Худованд ва Наҷотдиҳандаи онҳо мебошанд. Ҳар як масеҳии ҳақиқӣ метавонад ҳамроҳи Павлус шодӣ кунад ва бигӯяд: «Қонуни Рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳ маро аз қонуни гуноҳ ва марг озод кард» (Румиён 8:2).
Чаро бисёре аз масеҳиён гӯё дар ғуломӣ зиндагӣ мекунанд?
Мо аксар вақт бар зидди Устоди худ исён мекунем, аз итоат кардан ба Ӯ саркашӣ мекунем, дар ҳоле ки ба ҳаёти кӯҳнаи худ часпида, ба гуноҳҳое, ки як вақтҳо моро ба Шайтон ҳамчун устоди худ мебастанд, часпидаем. Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки ҳар як имондор ду табиат дорад: табиати нав, ки дар натиҷаи кори Масеҳ дар ҳаёти мо ба вуҷуд омадааст ва табиати кӯҳна, ки мо бо он таваллуд шудаем. Табиати кӯҳна моро ба гуноҳ ҷалб мекунад. Аммо, ба мо дастур дода шудааст, ки худи кӯҳнаро бо фиреб ва фасоди он «дур кунем» ва худи навро бо адолат ва муқаддасии он «пӯшем». Дуруғгӯиро дур кунед ва ростқавлиро пӯшед. Дуздиро дур кунед ва фоиданокӣ ва корро пӯшед. Талхӣ, хашм ва ғазабро дур кунед; меҳрубонӣ, ҳамдардӣ ва бахшишро пӯшед (Эфсӯсиён 4:22–32). Мо аз ғуломии гуноҳ озод шудаем, аммо баъзан ба он занҷирҳо бармегардем, зеро як қисми мо ҳаёти кӯҳнаро дӯст медорад.
Пас, чӣ тавр мо ғалаба ба даст меорем ва ба озодии ҳақиқии масеҳӣ дохил мешавем? Ин тавассути марг аст! Мо бояд эътироф кунем, ки мо бо Масеҳ мурдем ва бо Ӯ маслуб шудаем (Ғалотиён 2:20), ва мо ҳамчун комилан махлуқоти нав таваллуд шудаем (2 Қӯринтиён 5:17). Ҳаёти масеҳӣ марги маҷозӣ ба худ ва эҳё шудан ба «зиндагии нав» аст (Румиён 6:4).
Озодии масеҳӣ чист?
Ин калимаи «озодӣ» дар Аҳди Ҷадид 11 маротиба пайдо мешавад ва он ба гузашта, ҳозира ва ояндаи мо таъсир мерасонад. Тавре ки мо дидем, озодӣ дар Масеҳ арзон нест – он ба Ӯ ҷони худро арзиш дод! Ӯ моро бо хуни худ харида, озодии моро таъмин кардааст. Озодии масеҳӣ озодӣ аз гуноҳи гуноҳ, озодӣ аз хашми маҳкумкунандаи Худо ва озодӣ аз лаънати қонуни ахлоқӣ аст (Ишаъё 53:12; Ғалотиён 3:13, 5:18; Ибриён 1:3).
Озодӣ дар Масеҳ инчунин ба ҳамаи озодиҳои ҳозира ва ояндаи мо, аз қабили озодӣ аз ғуломии Шайтон (Аъмол 26:18; Қӯлассиён 1:13) таъсир мерасонад. Мо аз ҳукмронии гуноҳ озодем (Румиён 6:14). Мо аз дастрасии озод ба тахти файз баҳра мебарем (Ибриён 4:14-16), ва мо озодем, ки ба Масеҳ ҳамчун ғуломони Ӯ хидмат кунем (Румиён 7:4; Ибриён 9:14).
Озодии масеҳӣ инчунин озодӣ аз неши маргро дар бар мегирад; ба мо ғалаба бар қабр «тавассути Худованди мо Исои Масеҳ» дода шудааст (1 Қӯринтиён 15:54-57). Ӯ худро дар он салиби бераҳм дод, то моро аз ин ҷаҳони шарири ҳозира наҷот диҳад (Ғалотиён 1:4), ва рӯзе хеле зуд мо аз ҳузури гуноҳ берун оварда мешавем, то дар шаҳре, ки бо ҷалоли Худо равшан шудааст, зиндагӣ кунем (Ваҳй 21:23-27)!
Озодии масеҳӣ чист?
Мо қаблан зикр кардем, ки масеҳиёне ҳастанд, ки чунин мешуморанд, ки онҳо метавонанд ҳар чизеро, ки мехоҳанд, иҷро кунанд, зеро онҳо «озодӣ доранд». Аммо оё озодии ҳақиқии масеҳӣ иҷозатномаи гуноҳ кардан ё иҷозати иҷро кардани он чизест, ки мо мехоҳем? Ҷавоб ин аст: «Не, албатта не!» Павлус дар бораи ин чиз дар Румиён 6:15-18 навиштааст: «Пас чӣ? Оё мо гуноҳ кунем, зеро мо зери қонун нестем, балки зери файз ҳастем? Албатта не! Оё шумо намедонед, ки ба кӣ худро ғуломон барои итоат пешниҳод мекунед, шумо ғуломони он ҳастед, ки ба ӯ итоат мекунед, хоҳ гуноҳе, ки ба марг мебарад, хоҳ итоате, ки ба адолат мебарад? Аммо Худоро шукр, ки гарчанде шумо ғуломони гуноҳ будед, аммо аз дил ба он шакли таълимот [таълим], ки ба шумо дода шуда буд, итоат кардед. Ва аз гуноҳ озод шуда, шумо ғуломони адолат шудед.» Яҳудо дар бораи онҳое ҳушдор дод, ки «файзи Худои моро ба зино табдил медиҳанд ва Худованди ягона Худо ва Худованди мо Исои Масеҳро инкор мекунанд» (Яҳудо 4). Аммо Петрус ба мо дастур дод, ки «ҳамчун озод бошем, аммо озодиро ҳамчун пӯшиш барои бадӣ истифода набарем, балки ҳамчун ғуломони Худо» (1 Петрус 2:16). «Аз ин рӯ, хоҳ бихӯред, хоҳ бинӯшед, хоҳ ҳар чизе, ки мекунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед» (1 Қӯринтиён 10:31). «Ҳар чизе, ки шумо дар сухан ё амал мекунед, ҳамаро ба номи Худованд Исо кунед, ба Худои Падар тавассути Ӯ шукр гӯед» (Қӯлассиён 3:17). Ҳар як соҳаи ҳаёти мо аз они Ӯст ва бояд барои Ӯ зиндагӣ карда шавад.
Мо ба озодӣ даъват шудаем, аммо хатар дар он аст, ки мо метавонем ин озодиро ҳамчун иҷозатномаи гуноҳ истифода барем. Ба ин суханон гӯш диҳед: «Зеро шумо, бародарон, ба озодӣ даъват шудаед; фақат озодиро ҳамчун имконият барои ҷисм истифода набаред, балки тавассути муҳаббат ба якдигар хидмат кунед. Зеро тамоми қонун дар як калима иҷро мешавад, ҳатто дар ин: «Ҳамсояи худро мисли худ дӯст дор». Аммо агар шумо якдигарро газида ва фурӯ баред, эҳтиёт бошед, ки аз ҷониби якдигар фурӯ бурда нашавед! Пас мегӯям: Дар Рӯҳ роҳ равед, ва шумо шаҳвати ҷисмро иҷро нахоҳед кард. Зеро ҷисм бар зидди Рӯҳ шаҳват дорад, ва Рӯҳ бар зидди ҷисм; ва инҳо ба ҳамдигар мухолифанд, то ки шумо он чизҳоеро, ки мехоҳед, иҷро накунед. Аммо агар шумо аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ шавед, шумо зери қонун нестед.
«Акнун аъмоли ҷисм аён аст, ки инҳоянд: зино, фоҳишагӣ, нопокӣ, зинокорӣ, бутпарастӣ, ҷодугарӣ, нафрат, низоъ, ҳасад, хуруҷи хашм, амбисҳои худхоҳона, ихтилофот, бидъатҳо, ҳасад, куштор, мастӣ, айшу ишрат ва монанди инҳо; ки дар бораи онҳо ба шумо пешакӣ мегӯям, ҳамон тавре ки дар гузашта низ ба шумо гуфта будам, ки онҳое, ки чунин корҳоро мекунанд, вориси Малакути Худо нахоҳанд шуд.
«Аммо самари Рӯҳ муҳаббат, шодӣ, сулҳ, сабр, меҳрубонӣ, некӣ, садоқат, фурӯтанӣ, худдорӣ аст. Бар зидди чунин чизе қонун нест. Ва онҳое, ки аз они Масеҳанд, ҷисмро бо шаҳватҳо ва хоҳишҳои он маслуб кардаанд. Агар мо дар Рӯҳ зиндагӣ кунем, биёед дар Рӯҳ низ роҳ равем. Биёед мағрур нашавем, якдигарро ба хашм наорем, ба якдигар ҳасад набарем» (Ғалотиён 5:13-26).
Агар мо имондорони пур аз Рӯҳ ва роҳнамои Рӯҳ бошем, ки дар Рӯҳ роҳ меравем, мо аз озодие, ки тавассути Рӯҳ меояд, баҳра хоҳем бурд, зеро «дар куҷое ки Рӯҳи Худованд бошад, дар он ҷо озодӣ аст» (2 Қӯринтиён 3:17). Румиён 14 дар бораи озодии масеҳӣ бисёр чизҳоро мегӯяд, ва дар тамоми боб Павлус таълим дод, ки ҳадафи аслии озодии масеҳӣ зиндагӣ кардан барои Худованд ва хидмат ба якдигар аст – ҳеҷ гоҳ озодии худро ба тавре истифода набарем, ки ба бародар ё хоҳари дигар дар Масеҳ монеъ шавад.
Пас, озодии масеҳӣ на дар он аст, ки ман озодам, ки ҳар чизеро, ки мехоҳам, иҷро кунам, балки дар он аст, ки ман ба тавре зиндагӣ кунам, ки ҳар чизе, ки ман мекунам, ба он касе, ки ман аз они ӯ ҳастам, писанд ояд – барои ситоиши Ӯ ва барои ҷалоли Ӯ!
«Муборак бод Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки моро бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ баракат додааст, ҳамон тавре ки Ӯ моро дар Ӯ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб кард, то ки мо дар муҳаббат дар назди Ӯ муқаддас ва беайб бошем, моро ба фарзандӣ тавассути Исои Масеҳ ба худ пешбинӣ карда, мувофиқи иродаи неки Ӯ, барои ситоиши ҷалоли файзи Ӯ, ки бо он моро дар Маҳбуб қабул кард. Дар Ӯ мо тавассути хуни Ӯ наҷот дорем, бахшиши гуноҳҳо, мувофиқи сарвати файзи Ӯ ... барои ситоиши ҷалоли Ӯ.» —Эфсӯсиён 1:3-7,12
