натиҷаҳо«: [ { »id«: »2454«, »text«: »<formatted markdown>″ } ] }
«Ғайр аз ин, вақте ки ман ба Троас омадам, то Инҷили Масеҳро мавъиза кунам, ва Худованд ба ман дарро кушод, дар рӯҳи ман оромӣ набуд, зеро ки ман бародарам Титусро наёфтам; вале аз онҳо видоъ карда, ба Македония рафтам.»
(2 Қӯринтиён 2:12-13)
Чаро Павлус вақте ки Титусро наёфт, оромӣ надошт? Титус чӣ гуна шахс буд?
Павлус Титусро ба Қӯринт фиристода буд, то бифаҳмад, ки ҷамъомад ба номаи аввали ӯ чӣ гуна посух додааст, ва Павлус интизори гузориши ӯ буд. Нигаронии амиқи ӯ барои имондорони Қӯринтӣ дар зеҳни ӯ саволҳои ташвишоварро ба миён овард, ки метавонист сабаби беқарории ӯ бошад. Дар 2 Қӯринтиён 7:5, Павлус ҳолати худро чунин тасвир мекунад: «…аз ҳар тараф ташвиш доштем. Дар берун низоъҳо буданд; дар дарун тарсҳо буданд.» Дар 2 Қӯринтиён 2:13 ӯ гуфт: «дар рӯҳи ман оромӣ набуд,» ва дар 2 Қӯринтиён 7:5, ӯ илова кард: «…баданҳои мо оромӣ надоштанд.» Павлус аз ҷиҳати рӯҳонӣ хаста шуда буд. Дар 2 Қӯринтиён 11:28 ӯ ҳатто зикр мекунад, ки ғамхории ҳаррӯзаи ҳамаи калисоҳо ба ӯ вазнинӣ мекард. Ҳавворӣ Павлус ба назар афсурдаҳол менамуд, аммо ӯ даст накашид. Ӯ буд «аз ҳар ҷиҳат азоб мекашид, аммо шикаста нашуда буд; дар ҳайрат буд, аммо ноумед набуд» (4:8). Ӯ рӯҳафтода буд, аммо шикаст нахӯрда буд, ҳанӯз ҳам ба умеди гузориши хуб ҳангоми вохӯрӣ бо Титус часпида буд.
Аммо шояд ин аз ин ҳам бештар буд. Шояд ин шахсӣ ҳам буд. Ин дар асл бори аввал аст, ки Титус дар Аҳди Ҷадид бо ном зикр мешавад. Павлус ӯро меномад «фарзанди ҳақиқии ман» дар Титус 1:4, ва дар 2 Қӯринтиён 2:13 ӯро меномад «бародари ман.» Номи ӯ маънои «ҳамшира» ё «парваришгар»—касе, ки ба дигарон ғамхорӣ мекунад. Дар 2 Қӯринтиён 7:5-6 мо сабукии Павлусро ҳангоми омадани Титус мебинем:
«Зеро ки вақте мо ба Македония омадем, баданҳои мо оромӣ надоштанд, балки аз ҳар тараф ташвиш доштем. Дар берун низоъҳо буданд, дар дарун тарсҳо буданд. Аммо Худо, ки рӯҳафтодагонро тасаллӣ медиҳад, моро бо омадани Титус тасаллӣ дод, ва на танҳо бо омадани ӯ, балки бо тасаллоие, ки ӯ дар шумо тасаллӣ ёфт, вақте ки ӯ ба мо хоҳиши самимӣ, мотам, ва ғайрати шуморо барои ман нақл кард, то ки ман боз ҳам бештар шодӣ кунам.»
Омадани Титус ба Павлус на танҳо аз сабаби гузорише, ки ӯ овард, балки аз сабаби он ки Титус кӣ буд, шодӣ овард. Ӯ ба номи худ мувофиқат кард, ба Худои тамоми тасалло имкон дод, ки ӯро ҳамчун канали тасалло истифода барад.
Калимаи юнонӣ барои тасалло паракалео, маънои «ба назди худ даъват кардан, даъват кардан, фарёд кардан.» Он метавонад маънои насиҳат, рӯҳбаландӣ ё тасаллоро дошта бошад. Павлус ин калимаро 29 маротиба дар 2 Қӯринтиён истифода мебарад — 11 маротиба ҳамчун исм ва 18 маротиба ҳамчун феъл. Тасвир ин аст, ки касе дар паҳлӯи дигаре қадам мезанад, тасалло ва рӯҳбаландӣ медиҳад.
Биёед лаҳзае дар бораи Титус будан — касе, ки дигаронро тасаллӣ медиҳад, фикр кунем. Таърифи оддии тасалло ин аст, ки «якҷоя аз замонҳои душвор гузаштан.» Ба мо дар 1 Таслӯникиён 5:11 дастур дода шудааст, ки «якдигарро тасаллӣ диҳед ва якдигарро бино кунед.»
Лаҳзаи имрӯза
Худованд имрӯз дар ҷустуҷӯи имондорони «мисли Титус» аст — онҳое, ки Ӯ метавонад барои тасалло додани рӯҳафтодагон истифода барад. Оё шумо яке аз онҳо хоҳед буд?
