Он чизе ки ман аз НОКОМӢ
Барои ман, унвони ин мақола ба гирифтани фоидаи бештар аз нуқтаҳои пасти ҳаётам ишора мекунад. Чизҳои хеле кам ҳастанд, ки ман худро дар онҳо коршинос меҳисобам, аммо азбаски ман нуқтаҳои пасти зиёде доштам, омӯхтан аз нокомӣ бешубҳа яке аз онҳост!
Вақте ки ман инро менависам, ман 62-солаам. Худо маро барои чӯпонӣ кардани чаҳор калисои гуногун, сето дар Англия ва яке дар Африқо истифода бурд. Ӯ инчунин маро барои оғози мактаби евангелизм ва омӯзиши Китоби Муқаддас дар Корнуолл, Англия, ки ҳоло дар он ҷо зиндагӣ мекунам, истифода бурд. Ин фаъолиятҳо муваффақиятҳое набуданд, ки касе ба навиштани китоб дар бораи онҳо таваҷҷӯҳ дошта бошад. Аммо, чизи равшанкунанда ин аст, ки бо гузашти солҳо, ман ва занам мебинем, ки чӣ тавр Худо бо файз он чизеро, ки баъзеҳо нокомӣ меҳисобанд, барои ҷалоли худ истифода бурдааст.
Таърифи муваффақият
Дар ин ҷо ман «муваффақият»-ро тавре ки Исо дар масали худ дар бораи кишоварзи Осиёи Ғарбӣ барои тасвири ҳақиқати динӣ пешниҳод кардааст, муайян мекунам. Ба суханони Ӯ дар Матто 13:23 диққат диҳед: «Он ки тухмиро, ки ба замини хуб афтода буд, қабул кард, он мардест, ки каломро мешунавад ва мефаҳмад. Ӯ ҳосил медиҳад, ки сад, шаст ё сӣ маротиба аз он чизе ки кошта шуда буд, зиёдтар аст.» Масал дар бораи чор намуди хок ва се сатҳи қабули тухмӣ ҳатто ба хоки хуб сухан меронад. Танҳо як қисми тухмии умумии кошташуда ба қадри интизорӣ самаранок буд. Ва ин ба шартест, ки мо танҳо тухмии хуб мекорем, ки «Каломи Худост» (Марқӯс 4:14; Луқо 8:11 NIV). Шояд мо интизориҳои худро хеле баланд гузоштаем, ки ба ин васила худро ба нокомии худсохт омода мекунем. Кормандони масеҳӣ аз бадтарин одамоне ҳастанд, ки ман медонам, ки ба худ нокомӣ меоранд. Мо бояд дар хотир дорем, ки меваи арзишмандро Худо истеҳсол мекунад тавассути хизматгорони Ӯ. Павлус навишт: «Ман тухмӣ коштам, Аполлос об дод, аммо Худо онро афзоиш дод» (1 Қӯринтиён 3:6).
Онҳое, ки аз набудани натиҷаҳои зоҳирӣ дар хидмати худ рӯҳафтодаанд, бояд Юҳанно 6:60-71-ро хонанд. Худи Исо дид, ки баъзе аз пайравонаш баргаштанд. Аммо Ӯ паёми худро барои осон кардани пайравӣ тағйир надод. Ӯ бо ғамгинӣ ба онҳо иҷозат дод, ки бираванд ва ба ҷойҳои дигар нигоҳ кард, то онҳоеро пайдо кунад, ки Худо интихоб карда буд. Ин дарси дигарест, ки мо бояд барои пешгирии ғамгинӣ аз мо омӯзем. Мо бояд кореро, ки Худо ба мо додааст, идома диҳем, ҳатто агар ба назар чунин расад, ки мо мағлуб мешавем.
Баъзеҳо бар ин назаранд, ки ҳокими ҷавони сарватманди Матто 19:16-30 Барнабоси Аъмол 4:36-37 аст. Агар ин анъанаи қадимӣ дуруст бошад, пас ин намунаи бузурги раҳо кардани касе аст, то Худо худаш Каломи Худро дар дили онҳо ба камол расонад. Вақте ки ин рӯй медиҳад, одамон ба пайравӣ аз Исо оғоз мекунанд. Ин метавонад солҳо пас аз коштани тухмӣ бошад. Мо бояд дар хотир дорем, ки мо танҳо як қисми хатти истеҳсолии Худо ҳастем, на тамоми он (1 Қӯринтиён 3:5-9).
Гузаштаи ман
Ба наздикӣ, ман аз ҷониби духтурам барои депрессия табобат гирифтам. Табобат машваратҳоро дар бар мегирифт. Дар ин муддат ман китоби «Депрессияи рӯҳонӣ»-ро аз ҷониби доктор Мартин Ллойд Ҷонс хондам. Худо маҷмӯи се чизро – доруворӣ, машварати дунявӣ ва таълимоти мушкил аз Каломи Худо – барои кӯмак ба ман дар мубориза бо депрессияи ман истифода бурд. Ман на ҳамеша бо «Духтур», чунон ки Ллойд Ҷонс номида мешуд, вақте ки ман се сол дар зери хидмати ӯ дар Лондон таҳсил мекардам, розӣ набудам. Аммо дар давоми ин беморӣ ман дидам, ки «дар ҳама чиз Худо барои некии онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд, кор мекунад» (Румиён 8:28).
Панҷ сол пеш, ҳангоми хидмат ба Худованд дар Хартум, Судон, саломатии хуби ман аз байн рафт. Беҳушиҳои мунтазам маро ва занамро маҷбур карданд, ки ба Англия баргардем. Сипас, пас аз як давраи кӯтоҳи барқароршавии саломатӣ, саратон дар қуттии овози ман ошкор шуд. Азбаски қуттии овози ман дар соли 2006 ҷарроҳӣ карда шуд, ман ҳоло танҳо бо овози паст бо истифода аз протези овозии сунъӣ сухан мегӯям – барои як воиз/муаллими қариб 40-сола хуб нест! Саратон дар гулӯи ман дар соли 2008 такрор шуд, ки ба ҷарроҳии дигар ва ҳафт ҳафтаи радиотерапия ниёз дошт. Ин маро аз саратон халос кард, аммо бо дарди зиёд. Худо доруҳоро барои қатъ кардани ин истифода бурд ва ҳоло ман бедард ва қариб бе дору ҳастам.
Ман бовар дорам, ки Худо моро ба Судон бурд. Ман дар калисо мавъиза мекардам, дар коллеҷҳои теологӣ дарс медодам ва тарҷумонҳои забон, калисосозон ва масеҳиёни гуногунро дар тиҷорат ташвиқ мекардам. Аммо пас аз чаҳор сол мо бо нақшаҳои дарозмуддати худ дар ҳолати харобӣ ба хонаи худ дар Англия баргаштем. Оё ман ноком будам? Ба шарикони дуои худ, ба ҷамъомади худ чӣ гуфта метавонистам? Ва кӣ ҷойҳои холиро дар ҷадвали курси коллеҷ пур мекард? Ҳадафҳои мо дар Судон ба даст наомада буданд. Аз назари ҷаҳон чаҳор соли мо дар Африқо бо як калимаи ҳафтуҳарфӣ ба охир расид, ки ҳар касро хеле паст ҳис мекунад – «нокомӣ!»
Пас аз чаҳор сол дур будан, мо боз дар хонаи худ дар Англия будем. Аъзоёни оилаи мо аз наздик будани мо хеле шод буданд, махсусан вақте ки набераҳо таваллуд мешуданд. Аммо дар назари худам ман ноком будам. Оё ман роҳнамоии Худоро дар аввал нодуруст фаҳмида будам? Оё ман ба Африқо танҳо аз паи хоҳиши худ рафта будам? Оё ман беихтиёр «ҷалоли» миссионери хориҷӣ буданро мехостам? Ба хотирам ояти сеюми суруди Гари Дрискелл «Исо ҳеҷ гоҳ ноком намешавад» омад.
Баъзан ин дунё мушкилотеро меорад, ки ман онҳоро хеле душвор меҳисобам. Ман медонам, ки бе ҳузури Исо наметавонистам. Аммо донистани он хеле рӯҳбаландкунанда аст, ки ҳар қадар ки мо дар ноумедӣ бошем... Исо ҳеҷ гоҳ ноком намешавад. Исо ҳеҷ гоҳ ноком намешавад! Исо ҳеҷ гоҳ ноком намешавад! Шумо метавонед аз паси ман биравед, Шайтон, Шумо наметавонед пирӯз шавед, зеро Исо ҳеҷ гоҳ ноком намешавад!»
Баъзе нокомиҳои Китоби Муқаддас
Ман дар бораи шумо намедонам, аммо ман дар бовар кардан ба он ки Исо ҳеҷ гоҳ ноком намешавад, душворӣ надорам. Ин тарафи шарикии ман аст, ки ман дар бораи он хавотирам! Баъзан ҳатто ин маро бадтар ҳис мекунад, вақте ки ман дар бораи Навиштаҳое, ки дар бораи пирӯзии Худо сухан мегӯянд, фикр мекунам. Худо ноком намешавад – ман ноком мешавам! Исо ҳеҷ гоҳ ноком намешавад – ман ноком мешавам!
Аммо ин аст ҳақиқати аҷиб, ҳаётбахш ва созандаи Инҷил! Вақте ки ман нокомиҳои худро ба Исо пешниҳод мекунам, Ӯ онҳоро ба чизҳое табдил медиҳад, ки метавонад барои васеъ кардан ва бунёди Малакути абадии худ истифода барад. Намунаҳои ин дар Каломи Ӯ ҳастанд.
Дар бораи Мусо дар назди буттаи сӯзон фикр кунед (Хуруҷ 3:1-4:17). Як қотили яквақта, ки ҳангоми чӯпонӣ дар биёбон хирадмандтар шуда буд, аз ҷониби Худо вазифадор шуд, ки халқи Худоро аз биёбон роҳнамоӣ кунад.
Дар бораи Довуд фикр кунед, ки ба пайғамбар Нотон гӯш медиҳад (2 Подшоҳон 11-12). Як зинокор ва қотил, касе ки «Худовандро нафрат кард» (12:10), интихоб шуд, то халқи Худоро ба яке аз осоиштатарин давраҳои худ роҳнамоӣ кунад ва инчунин бисёр забурҳоро нависад, ки ҳаёти ҳаррӯзаи пайравӣ аз Худоро ошкор мекунанд.
Дар бораи Юнус дар шиками моҳии бузург фикр кунед (Юнус 1-2). Юнус дарк кард, ки нофармонии ӯ ӯро ба як бесарусомонии моҳии бузург гирифтор кардааст, тавба кард ва Худо ба ӯ имконияти дуюм дод. Ӯ ба Нинве дар бораи бехудоии онҳо мавъиза кард ва онҳо тавба карданд, ки доварии Худоро боздоштанд.
Дар бораи Петрус пас аз наҳории соҳилӣ бо Исо ва шогирдон фикр кунед (Юҳанно 21:1-25). Ӯ аз ҷониби Исо пас аз се инкори фалокатбори худ дар арафаи салиб барқарор карда шуд. Исо муҳаббати Петрусро бо се савол озмуд (21:15-18). Ӯ медонист, ки Петрус ноком шудааст ва боз ноком хоҳад шуд, аммо Ӯ нақшаҳои тағирдиҳандаи ҷаҳон дошт, ки ин моҳигири одамонро дар бар мегирифт.
Дар бораи Юҳанно Марқӯс фикр кунед, ки Павлус ва Барнабос ӯро дар сафари аввали миссионерии худ бурданд (Аъмол 13:1-5). Аммо ӯ пас аз муддати кӯтоҳ ба хона баргашт. Оё ӯ хонагирӣ мекард? Оё ӯ бо ҳамкорони калонсоли худ муносибати хуб надошт? Тарк кардани даста барои Павлус як нокомии кофӣ буд, ки Марқӯсро дар сафари навбатии худ нагирад (Аъмол 15:36-41). Дар ҳоле ки Барнабос ба ҷиянаш имконияти дуюм дод, Павлус барои пайдо кардани истеъдодҳои Марқӯс боз муддати тӯлонӣ сарф кард (Қӯлассиён 4:10; 2 Тимотиюс 4:11).
Мо аз ин нокомиҳои библиявӣ, ки ба хизматгорони муфид табдил ёфтанд, чӣ омӯхта метавонем? Барои гирифтани фоидаи бештар аз нуқтаҳои пасти ҳаёти худ, мо бояд дарк кунем, ки ҳаёти мо аз они мо нест. Мисли як пораи чӯб дар дасти Устои ҳунарманд, мо бурида, шакл дода ва ҳамвор карда мешавем, то ба ҳамон пораи мозаикаи ҳаёт табдил ёбем, ки Худо бо маҳорати худ онро ба итмом мерасонад. Нуқтаҳои паст ҷойҳое мебошанд, ки дар онҳо шаклдиҳии дардноктарин анҷом дода мешавад. Аммо мукофотҳои осмонӣ сазовори интизорӣ ҳастанд (Ишаъё 64:8; Матто 6:19-21).
Ҳозираи ман
Дар ҳаёти ман пас аз «нокомӣ» Худо барои ман дарҳоро боз кард, то тавассути навиштан, таълим додан ва ташвиқ кардани дигарон тавассути навиштан, омӯзиши гурӯҳҳои хурд ва вохӯриҳои як ба як, ҳама бо овози паст. Ман дар шаш соли охир барои ин маҷалла мақолаҳо менависам. Ман ба 80 пешвои масеҳӣ дар Судон ва Судони Ҷанубӣ ҳар ду моҳ як мактуби ташвиқотӣ менависам. Охирин мактуб «Душманони худро дӯст доред» ном дошт, ки ин мушкилоти воқеии Исо ба судониҳои ҷангзада буд. Ман ду рисолаи ташвиқоти библиявиро дар асоси намунаҳо аз фарҳанги Судон нашр ва паҳн кардам: «Гуруснагӣ барои беҳтар донистани Худо» ва «Наҷотдиҳандаи интихобшудаи Худо – Исо». Худо инчунин тарҷумаҳои арабию динкаи инҳо ва китоби қаблиро дар бораи шогирдии амалии масеҳӣ таъмин кардааст. Нақшаи беҳтари Худо кор мекунад!
Мушкилоти шумо
Дар нуқтаи пасти ҳаёти худ будан нокомӣ нест. Аммо агар шумо дар он нуқтаи паст дарси Худоро наомӯзед, худро ба самти нокомӣ тела медиҳед. Пас, ҳоло ҳаёти худро арзёбӣ кунед. Аз таҷрибаҳои гузаштаи худ омӯзед. Ва барои ояндаи худ дар иродаи Худо нақша гиред, новобаста аз мушкилоти шахсӣ.
Аз зиндон Павлус ин суханони мушкилро навишт: «Ман саъй мекунам, то он чизеро, ки Масеҳ Исо маро барои он гирифт, ба даст орам... Ман худро ҳанӯз ба даст наовардаам. Аммо як чизро мекунам: он чиро, ки дар паси сар аст, фаромӯш карда, ба сӯи он чи дар пеш аст, саъй мекунам, то ба ҳадаф бирасам ва мукофотеро ба даст орам, ки Худо маро ба сӯи осмон дар Масеҳ Исо даъват кардааст» (Филиппиён 3:12-14).
Оё шумо ба сӯи он чизе, ки Исои Масеҳ барои шумо дорад, саъй хоҳед кард? Агар шумо ин корро кунед, ҳеҷ гоҳ ноком нахоҳед шуд.
