Чӣ воқеан муҳим аст?
Вақте ки Юҳанно худро «шогирде, ки Исо дӯст медошт» номид (Юҳанно 13:23; 19:26; 20:2; 21:7,20 NIV), ӯ маънои онро надошт, ки Исо дигаронро дӯст намедошт. Ва ӯ инчунин ишора намекард, ки Исо ӯро бештар аз дигарон дӯст медошт. Андешаҳои муфассирон дар бораи он ки чаро Юҳанно худро ин тавр номид, гуногунанд, аммо ҳеҷ кас ӯро ба ғурур, худхоҳӣ ё истисноӣ айбдор намекунад.
Он чизе ки дар шарҳҳои онҳо дар бораи ин оятҳо ба назар мерасад, ин аст, ки қадршиносии амиқи Юҳанно ба муҳаббати Исо ба ӯро нигоҳ доштан мумкин набуд. Ӯ бори аввал ин лақабро дар Шоми охирин, вақте ки хиёнати Худованди ӯ муҳокима мешуд, истифода бурд. Сипас дар салиб, вақте ки Наҷотдиҳанда модари худро ба нигоҳубини Юҳанно супурд. Сипас вақте ки Марями Маҷдалия хабар дод, ки қабр холӣ аст. Ду маротибаи охирин дар охири Инҷили ӯ рух дод, вақте ки Исо аз ин моҳигирон хоҳиш кард, ки чӯпон ҳам шаванд: «Оё Маро дӯст медорӣ? ... Гӯсфандони Маро бичарон ... Маро пайравӣ кун!»
Инҷили Юҳанно ба мо нақл мекунад, ки чӣ тавр қадршиносии ӯ ба муҳаббати Худо дар давоми шогирдии ӯ амиқтар шуд. Ҳарчанд ӯ онро қариб 60 сол пас аз ҳодиса навиштааст, он «муҳаббат»-ро қариб ду маротиба бештар аз се Инҷили дигар якҷоя зикр мекунад. Ва он инчунин суханони аз ҳама бештар иқтибосшудаи Наҷотдиҳандаро дар бораи муҳаббат сабт мекунад:
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Юҳанно вақте ки худро «шогирде, ки Исо дӯст медошт» номид, фахр намекард. Дар асл, ӯ худро камтар муҳим медонист, дар ҳоле ки муҳаббати Исоро таъкид мекард. Ӯ он чизеро, ки муаллими аввалини ӯ, Яҳёи Таъмиддиҳанда (Юҳанно 1:34-40) ба ӯ дар бораи Масеҳ таълим дода буд, амалӣ мекард:
Ӯ бояд бузургтар шавад; ман бояд камтар шавам (Юҳанно 3:30). Гӯё Юҳанно мегуфт: «Ман мехоҳам, ки барои ин ёд карда шавам – ки Исо маро дӯст медорад.» Ва оё ин воқеан муҳим нест?
